บทที่ 243

บทที่ 243

ที่ด้านนอก ไป๋ยี่เฟยมาที่ห้องของหลี่เสว่

หลี่เสว่ยังไม่ตื่น เพียงแต่ไม่ได้หลับอย่างสบายใจนัก คิ้วขมวดน้อยๆ ท่าทางดูเป็นกังวลอย่างมาก

โจวฉวี่เอ๋อกับหลิวเสี่ยวอิงยืนอยู่หน้าประตูห้อง ไม่ได้เข้ามา

สงบได้เพียงชั่วประเดี๋ยวเดียว

ผ่านไปไม่นาน เสียงคำรามของหลิวจื่อหยุนก็ทำลายความเงียบลง

“หลี่ฝาน” คุณ! ทำไมคุณถึงมีสภาพแบบนี้?” หลิวจื่อหยุนมองหลี่ฝานที่เดินเข้าห้องผู้มาอย่างตกใจ

หลี่ฝานสวมชุดลำลอง ในมือถือตะกร้าผลไม้ มีเพียงสิ่งเดียวที่ทำให้คนตกใจคือ เขานั่งอยู่บนรถเข็น

ก่อนหน้านี้ไป๋ยี่เฟยไปหาไอ้หัวล้านหลิว บอกให้เขาตีหลี่ฝานให้ขาหัก ตอนนี้หลี่ฝานทำอะไรไม่ได้ จึงทำได้แค่นั่งอยู่บนรถเข็นเท่านั้น

หลี่ฝานสีหน้าเย็นเยียบ “เหอะ! ที่ผมมีสภาพแบบนี้ ยังไม่ใช่เพราะโดนเจ้าสุนัขไป๋ยี่เฟยทำร้ายอีกเหรอ คุณยังจะมาถามอีกเหรอว่าทำไมผมถึงมีสภาพแบบนี้?” หลิวจื่อหยุนนิ่งงันไป

หลี่ฝานส่งเสียงเหอะออกมา “ได้ยินว่าหลี่เฉียงตงถูกคนตี? ฉันมาดูว่า......ถูกตีตายหรือยัง?”

จะพูดว่าหลี่ฝานเกลียดครอบครัวหลี่เฉียงตงเข้ากระดูกก็ว่าได้ พอรู้ว่าหลี่เฉียงตงถูกคนตี จึงอดจะตื่นเต้นดีใจไม่ได้ ถึงกับให้คนเข็นตัวเองมายังโรงพยาบาล เขาต้องการเห็นหลี่เฉียงตงด้วยตาตนเอง แล้วถือโอกาสมาสมน้ำหน้าเขาอีกที

คนที่เข็นเขามาตอนนี้เป็นแม่นมคนหนึ่งที่คอยดูแลหลี่ฝานมาตลอด หลี่ฝานต้องการอะไร เธอไม่มีทางปฏิเสธ

“คุณพูดเหลวไหลอะไร?” หลิวจื่อหยุนถลึงตามองหลี่ฝานอย่างโกรธเคือง “พวกเราไม่ได้อยากให้คุณมา รีบออกไปเดี๋ยวนี้!”

หลี่ฝานเห็นหลี่เฉียงตงที่นอนอยู่บนเตียงคนไข้แล้ว ในใจก็สดชื่นปลอดโปร่ง “โอ้ โหดร้ายขนาดนี้เชียว? ทำไมถึงไม่เห็นคนตีจนกระดูกหักหรือพิการเลยล่ะ?”

พูดถึงตรงนี้ ความเกลียดชังในใจหลี่ฝานก็พุ่งสูงเสียดฟ้า

เขาถูกคนตีอย่างแรงจนขาหัก ยืนไม่ได้อีกแล้ว

หลี่เฉียงตงไม่มีแรงจะมาโต้เถียงกับคนอัปลักษณ์อย่างหลี่ฝาน เขาจึงหลับตา เมื่อมองไม่เห็นใจก็ไม่หงุดหงิด

นายท่านหลี่ในใจนึกถึงแต่หลี่เฉียงตง พอเห็นภาพเช่นนี้ หน้าก็พลันงอง้ำลงทันที กล่าวกับหลี่ฝานว่า “แกออกไปเดี๋ยวนี้!”

เวลานี้หลี่ฝานเพิ่งจะเห็นว่านายท่านหลี่ก็อยู่ด้วย แต่เขาก็ไม่ได้สนใจเช่นกัน แถมยังพูดถากถางกลับไปเสียด้วยว่า “ตอนนี้คุณปู่ไม่กลัวเสียหน้าแล้วหรือ? แถมยังวิ่งมาเฝ้าคนเป็นการเฉพาะอีกด้วย?”

“จริงด้วย เพราะอย่างไรปู่ก็อาศัยอยู่ที่วิลล่าหลันโปกั่ง ยังตามไปหาประโยชน์ได้อยู่!”

หลี่ฝาน!” หลิวจื่อหยุนแผดเสียงลั่น “เขาเป็นปู่คุณนะ!”

หลี่ฝานไม่ใส่ใจ “อ้อ ปู่แบบนี้ก็มีด้วยเหรอ? ปล่อยหลานแท้ๆ ของตัวเองไม่ดูดำดูดี คอยแต่ไปสนใจคนบ้านนอกคนหนึ่ง!”

“แก!” หลิวจื่อหยุนยกมือคิดจะตบหลี่ฝาน แต่มีบางคนเร็วกว่าเขา

“เพี๊ยะ!”

มีฝ่ามือหนึ่งตบไปบนหน้าหลี่ฝาน

หลี่ฝานกุมหน้าพลางมองไป เป็นคนที่เขาเกลียดชังที่สุด ไป๋ยี่เฟย!

“ไป๋ยี่เฟย! แกทำร้ายฉันอีกแล้ว?”

ไป๋ยี่เฟยคร้านจะโต้เถียงกับคนปัญญาอ่อนเช่นนี้ เขาจึงไม่พูดอะไร เดินขึ้นไปจะตบอีกฉาด

แม่นมที่อยู่ด้านหลังหลี่ฝานเห็นเหตุการณ์ก็ไม่รู้จะทำอย่างไรดี ตกใจจนถอยไปอยู่ด้านข้าง จึงทำให้เกิดช่องว่างมากขึ้นกว่าเดิม เพิ่มโอกาสให้ไป๋ยี่เฟยได้แสดงความสามารถอย่างเต็มที่

ไป๋ยี่เฟยตบหลี่ฝานไปหลายที เนื่องจากหลี่ฝานนั่งอยู่บนรถเข็น จึงไม่มีแรงตอบโต้ แถมแรงตบยังส่งผลให้รถเข็นพาเขาถอยหลังไปเรื่อยๆ จนผ่านปากประตูไปแล้ว

“ไป๋ยี่เฟย! แก......”