บทที่ 247

บทที่ 247

ชิงหยูรีบไปเคาะประตูรถทันที “ประธานซุน คนมาแล้ว”

พอซุนเหว่ยที่อยู่ในรถได้ยินว่าคนมา ก็โยนมือถือทิ้งอย่างตื่นเต้น แล้วกระโดดลงจากรถ “คนอยู่ไหนล่ะ?”

พูดจบคำ รถก็มาหยุดอยู่ตรงหน้าพวกเขาพอดี

ประตูรถเปิด มีคนลงมาสี่คน

ไป๋ยี่เฟย ไป๋หู่ ไอ้หัวล้านหลิว และตาเจียง

ชิงหยูกับลูกน้องกลุ่มหนึ่งของเขา รวมถึงซุนเหว่ย ทั้งหมดล้วนเบิกตากว้าง ยืนนิ่งอยู่ที่เดิม

ซุนเหว่ยทำท่าตกใจเกินกว่าเหตุ ร้องอย่างตื่นตระหนกว่า “ไป๋ยี่เฟย!”

ชิงหยูไม่เคยเห็นไป๋ยี่เฟยมาก่อน เขากำลังสงสัยว่าคนที่มาทำไมมีไอ้หัวล้านหลิวกับตาเจียงด้วย พอได้ยินคำว่าไป๋ยี่เฟย จึงรีบได้สติทันที เจ้าหนุ่มอายุน้อยตรงหน้าที่บุคลิกดูโดดเด่นคนนี้ ก็คือประธานของโหวจวี๋กรุ๊ป ไป๋ยี่เฟย!

คราวนี้เขารู้ว่าทำเรื่องล้มเหลวแล้ว จึงเพ่งมองซุ่นเหว่ย จากนั้นก็มองไป๋หู่ ไอ้หัวล้านหลิวและตาเจียง ก็เกิดอาการร้อนรนคิดจะวิ่งหนีทันที

หลังไป๋ยี่เฟยเห็นซุนเหว่ยก็ไม่ได้มีอาการตกใจแม้แต่น้อย ตอนที่เขากำลังทบทวนเรื่องราวที่ผ่านมา ก็พอใจคาดเดาได้คร่าวๆ แล้ว อีกอย่างฝ่ายตรงข้ามยังต้องการจับตัวหลิวเสี่ยวอิงโดยเฉพาะ นอกจากซุนเหว่ย เขาก็คิดไม่ออกแล้วว่าจะมีใครแตะต้องหลิวเสี่ยวอิงอีก

“ประธานซุนคงจะว่างมาก ถึงได้มายังสถานที่เปลี่ยวขนาดนี้?” น้ำเสียงอันเย็นชาของไป๋ยี่เฟยดังขึ้น

ในที่สุดซุนเหว่ยก็ได้สติ “คุณเองก็ว่างเหมือนกันไม่ใช่เหรอถึงได้มาสถานที่เปลี่ยวร้างแบบนี้?”

ซุนเหว่ยในเวลานี้ไม่ได้สงสัยเลยว่าไป๋ยี่เฟยรู้ความจริงหมดแล้ว เพราะเขายังไม่รู้เรื่องเมื่อวาน ประกอบกับยังมีไอ้หัวล้านหลิวกับตาเจียงอยู่ด้วย เขาจึงคิดไปเองว่ามาหาชิงหยูเพราะมีเรื่องที่ต้องการให้ช่วย

พอคิดถึงตรงจุดนี้ ในใจซุนเหว่ยจึงยังคงขลาดกลัวอยู่บ้าง เช่นนี้ดูท่า ไป๋ยี่เฟยคงจะสกปรกอย่างมาก กับพวกข้างถนนก็ยังมาคลุกคลีด้วย

ไป๋ยี่เฟยหัวเราะเยาะออกมา “ผมมาทำอะไรที่นี่ ประธานซุนไม่รู้หรือ?”

ซุนเหว่ยกล่าวเสียงต่ำ “พวกคุณมีเรื่องจะหารือกัน เกี่ยวอะไรกับผม? ผมแค่มาเอาของของผมเท่านั้น”

พอดีเลย เดี๋ยวพอหลิวเสี่ยวอิงมาถึง ให้เขาเผชิญหน้ากัน เขาจะจัดการผู้หญิงของเขายังไง!

“จะว่าไปแล้ว ที่แท้ประธานของโหวจวี๋ก็สกปรกขนาดนี้ แถมยังคลุกคลีกับพวกข้างถนน ฮึฮึ หากพูดเรื่องนี้ออกไป ไม่รู้ว่าจะเกิดผลกระทบอะไรบ้าง?”

ไป๋ยี่เฟยไม่ได้สนใจ จึงไม่ได้ตอบคำ แต่มองไปที่ชิงหยูแทน “คนที่แกตีคือพ่อตาฉัน”

แค่ประโยคเดียว ทำให้ในใจชิงหยูสะดุ้งวาบ แต่เขาเป็นลูกพี่มานานขนาดนี้ จึงไม่แสดงออกมาให้เห็นภายนอก “ฉันไม่รู้”

ขอเพียงไม่ยอมรับ เขาจะทำอะไรได้?

ไอ้หัวล้านหลิวส่งเสียงถุยออกมา “มึงเนี่ยนะไม่รู้ อย่ามาแกล้งโง่เลย!”

ตาเจียงก็พยักหน้าตามไปด้วย “นั่นสิ พวกเราสืบมาชัดเจนแล้ว แกอย่าดิ้นรนอีกเลย!”

“พวกแกหมายความว่ายังไง? ร่วมมือกันมากำจัดฉัน?” ชิงหยูจงใจเปิดประเด็น

ไอ้หัวล้านหลิวคร้านจะเสวนากับเขาอีก “ไอ้โง่!”

พอพูดคำนี้จบ ไม่รอให้ชิงหยูด่าตอบ ก็กล่าวกับไป๋ยี่เฟยว่า “เจ้านาย จะให้ลงมือเลยไหม?”

ไป๋ยี่เฟยกำลังจะพยักหน้า ซุนเหว่ยที่อยู่อีกด้านก็กล่าวว่า “ไป๋ยี่เฟย คุณจะทำอะไร คิดจะตีกันเหรอ? เชื่อไหมว่าตอนนี้ผมแจ้งตำรวจได้!”

แม้ว่าชิงหยูกับเขาจะแค่ร่วมงานกัน แต่ถ้าไป๋ยี่เฟยลงมือขึ้นมา ก็ไม่แน่ว่าจะตีเขาด้วย ดังนั้นเขาจึงไม่อาจให้ไป๋ยี่เฟยลงมือได้เป็นอันขาด

แต่ซุนเหว่ยพลันคิดถึงหลิวเสี่ยวอิงขึ้นมาทันที จึงเริ่มขู่ว่า “ไป๋ยี่เฟบ คุณคิดให้ดีนะ ตอนนี้หลิวเสี่ยวอิงอยู่ในมือผม หากคุณกล้าลงมือ ผมจะให้คนเข้าหาหลิวเสี่ยวอิงทันที!”

ชิงหยูมองซุนเหว่ยอย่างสงสัย เขาไม่รู้ว่าพวกเขากำลังตกหลุมพรางหรือไร? หรือว่าไป๋ยี่เฟยจะแค่มาเพื่อแก้แค้นให้พ่อตาจริงๆ?

เวลานี้ ชิงหยูลังเลขึ้นมาแล้ว หากไป๋ยี่เฟยมาแค่แก้แค้นให้พ่อตาจริง อย่างนั้นเขาก็ไม่เห็นมีอะไรต้องกลัว พี่น้องของเขาอยู่ที่นี่ตั้งสิบกว่าคน ฝ่ายตรงข้ามมีกันแค่สี่คนเท่านั้น

มีลูกน้องไม่รู้จักสถานการณ์ เห็นซุนเหว่ยพูดเช่นนี้ ก็ร้องตะโกนตามกัน

“ใช่ หลิวเสี่ยวอิงอยู่ในมือพวกเรา ทางที่ดีพวกแกอย่าผลีผลามลงมือจะดีกว่า!”

ไป๋ยี่เฟยดวงตาดิ่งลึกลง กล่าวเสียงเยาะหยันว่า “พวกแกกำลังรอเธออยู่ไม่ใช่เหรอ?”

สิ้นคำ คนเหล่านั้นก็ชะงักไป