บทที่ 248

บทที่ 248

ตาเจียงยิ้มแหะๆ กับไป๋ยี่เฟย “ผมสู้ไม่ไหวจริงๆ”

โชคดี ตอนที่ไอ้หัวล้านหลิวกำลังจะสู้ไม่ไหว ก็มีรถตู้แต่ละคันทยอยกันมาจอดที่ข้างทางอย่างรวดเร็ว

หลังรถตู้หยุดลง ก็มีคนกลุ่มใหญ่ลงมาเสียงดังพึ่บพั่บ โอบล้อมพวกเขาไว้อย่างรวดเร็ว

เมื่อชิงหยูเห็นดังนั้นก็หวาดกลัวสุดขีด

เดิมทีเขานึกว่าไอ้หัวล้านหลิวกับตาเจียงจะเรียกคนมาที่นี่ อย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาถึงครึ่งชั่วโมง ไหนเลยจะรู้ว่านี่เพิ่งจะผ่านไปแค่ไม่กี่นาที ก็มีคนมามากขนาดนี้แล้ว อย่างต่ำก็น่าจะห้าถึงหกสิบคนเห็นจะได้

ไอ้หัวล้านหลิวเมื่อเห็นว่าพี่น้องตัวเองมา ก็กลับไปยืนข้างกายไป๋ยี่เฟยทันที

ส่วนตาเจียง ก็ไม่มีทางทางหวาดกลัวเหมือนเมื่อกี้อีกแล้ว

ไอ้หัวล้านหลิวปรายตามองตาเจียง ส่งเสียงถุยออกมา

ตาเจียงไม่สนใจ แต่กลับทำตัวน่าเกรงขามขึ้นมาแทน “พวกพี่น้อง สู้มัน! ตีพวกมันให้คว่ำไปเลย!”

พอลูกน้องได้ยินตาเจียง ในมือก็ถือไม้กระบอง บุกเข้าไปพร้อมกัน

ไอ้หัวล้านหลิวก็ไม่ยอมน้อยหน้า สั่งให้พี่น้องของตัวเองบุกเข้าไปเช่นกัน

สนามรบอันดุเดือดได้เริ่มขึ้นแล้ว

สิบนาทีให้หลัง คนของชิงหยูทั้งหมดก็ถูกล้มคว่ำนอนสิ้นท่าอยู่บนพื้น รวมทั้งตัวชิงหยูเองด้วย

ซุนเหว่ยนั่งจ้ำเบ้าลงกับพื้น สีเลือดที่อยู่บนใบหน้าถูกพัดหายไปเกลี้ยง คนทั้งหมดต่างสับสนมึนงง รู้สึกเหมือนจะสลบลงได้ทุกเมื่อ

ชิงหยูได้ถูกลูกน้องสองคนของไอ้หัวล้านหลิวกดไว้

“พวกแกจะทำอะไร? ไม่ใช่ฝีมือกูสักหน่อย มีสิทธิ์อะไรมาตีพวกกู?”

ไป๋ยี่เฟยมองเขาอย่างเย็นชา กำลังจะพูดอะไร กลับมีเสียงไซเรนของตำรวจดังใกล้เข้ามา

พอได้ยินเสียง ไป๋ยี่เฟยก็ขมวดคิ้ว

ไอ้หัวล้านหลิวเห็นเช่นนี้จึงกล่าวเตือนว่า “เจ้านาย ตำรวจมาแล้ว รีบไปกันเถอะ!”

อย่างรวดเร็ว ทุกคนต่างขับรถไปยังทางตรงกันข้ามทันที

ชิงหยูเห็นเช่นนี้ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก โชคดีที่ตำรวจมา ไม่อย่างนั้นวันนี้เขาคงต้องส่งมอบที่นี่แล้ว

ซุนเหว่ยกลับไม่คิดเช่นนั้น ไป๋ยี่เฟยไม่กล้ารั้งอยู่ที่นี่ จะต้องเพราะกลัวถูกจับแน่ จริงด้วย ใครจะยอมเข้าซังเตกัน? แต่เรื่องในวันนี้เขาไม่มีทางปล่อยไปทั้งอย่างนี้แน่!

ผ่านไปไม่นาน รถตำรวจก็มาถึง

ฉินหัวกับตำรวจอีกสองสามนายทยอยกันลงมา

“ทุกคนอย่าขยับ!”

สำหรับคนกลุ่มหนึ่งที่กำลังนอนอยู่บนพื้นแล้ว คำพูดนี้จึงดูเหมือนเป็นการสบประมาทอยู่บ้าง

พวกเขาล้วนถูกซ้อมจนลุกไม่ขึ้น ยังจะขยับตัวอีกได้ยังไง?

หลังซุนเหว่ยเห็นฉินหัว ก็รีบแผดร้องทันที “คุณตำรวจ โชคดีที่พวกคุณมา หากคุณไม่มาผมคงไม่รอดแล้ว!”

“เจ้าไป๋ยี่เฟยประธานของโหวจวี๋คนนั้น เพราะผมไม่ยอมให้เขากู้เงิน เลยหาคนมาซ้อมผม! คุณดูหน้าผมสิ!”