บทที่ 283

บทที่ 283

แบบนี้มันจะทนได้เหรอ?

ไป๋ยี่เฟยเงยมองขึ้น สีหน้าเคร่งขรึมขึ้นมาก“ทำไมผมไม่ยักจะรู้ว่าภรรยาของผมไปรู้จักกับคุณ?”

ซูต้าหลิวอึ้งตะลึงไป

เมื่อตะกี้ตอนที่สองคนนี้มาถึงก็เว้นระยะหน้าหลังห่างกันขนาดนั้น แถมไม่ได้พูดคุยกันเลยสักนิด เขาก็เลยนึกว่าพวกเขาไม่รู้จักกัน

แต่ผลที่ได้ พวกเขาเป็นสามีภรรยากัน！

หลังจากที่ซูต้าหลิวรู้อึดอัดอยู่สักพัก จู่ๆก็คิดๆ ไม่ใช่สิ ไอ้เด็กจนๆคนนี้จะแต่งงานกับหญิงที่สวยขนาดนี้ได้ยังไง พูดมั่วซั่วเอาเองมากกว่า?

ดูเหมือนจะเหมือนกับที่เขาคิดไว้ ก็เลยจงใจไม่แลกที่นั่งสินะ ถึงยังไงสาวสวยแบบหลี่เสว่นี้ ใครๆต่างก็อยากนั่งด้วยทั้งนั้น！

หลังจากที่ซูต้าหลิวคิดได้ถึงตรงนี้ ก็โชว์นาฬิกาทองที่ข้อมือของตัวเอง“เด็กหนุ่มที่ไม่มีเงินแบบแกพูดมั่วซั่วอะไร?”

“คนจนๆน่าสมเพชแบบแกเนี่ยนะ จะมาเป็นสามีภรรยากับสาวสวยแบบนี้ แกกำลังล้อเล่นอะไรอยู่? ถ้าบอกว่าฉันเป็นสามีภรรยากับเธอถึงจะถูก！”

ไป๋ยี่เฟยสีหน้าดำมืด

บ้านแกสิ！นั่นมันภรรยาของฉัน！

“ลุง ที่ผมพูดเมื่อกี้เป็นเรื่องจริงนะ”ไป๋ยี่เฟยเรียกลุงออกมาตรงๆ บอกเป็นนัยว่าอายุของพวกเขามันไม่เหมาะสมกันมากขนาดไหน

ซูต้าหลิวถูกสาวสวยเรียกว่าลุงเขายอม แต่ถูกไป๋ยี่เฟยเรียกลุง รู้สึกขัดใจอยู่ไม่น้อย

“แกเรียกฉันว่าอะไรนะ? แกไม่รู้จักการพูดการจา? มาจากบ้านนอกอย่างที่คิดไว้สินะ”สีหน้าดุดัน“ต้องเรียกว่าพี่ชายเข้าใจไหม?”

“ขอโทษนะครับ ผมไม่มีพี่ชาย”

ไป๋ยี่เฟยไม่อยากพูดอะไรมากมายกับเขา เลยนั่งหันตัวไป รถไฟเริ่มแล่นออกไปช้าๆ มุ่งไปยังเมืองเทียนเป่ย

ซูต้าหลิวในตอนนี้ก็ยิ่งรู้สึกโกรธมากขึ้น ไอ้เด็กเหลือขอที่ไม่มีเงินแท้ๆยังคิดที่จะครอบครองสาวสวย อย่าได้หวังไปเลย！เขาจะทำให้ไป๋ยี่เฟยได้รู้ ว่าคนที่มีเงินต่างหากล่ะถึงจะได้ครอบครองสาวสวย

ดังนั้นซูต้าหลิวก็เลยหยิบมือถือออกมา แสร้งทำเป็นโทรออกไป“ฮาโหล ตอนนี้ผมอยู่บนรถไฟแล้ว คุณแจ้งให้เลขาของท่านประธานโหวจวี๋ทราบ ว่าผมใกล้จะถึงแล้ว ให้เขามารับผม ถ้าช้าล่ะก็ โปรเจกต์นี้ ผมจะยุติลงทันที”

ซูต้าหลิวจงใจพูดขึ้น ดังนั้นเสียงจึงดังมาก ที่นั่งสองสามแถวตรงนั้นได้ยินกันหมด

ไป๋ยี่เฟยหันไปด้วยความแปลกใจ จ้องซูต้าหลิว

ซูต้าหลิวสังเกตเห็นสายตาของไป๋ยี่เฟย รู้สึกสะใจมาก จากนั้นก็เสแสร้งพูดขึ้นต่อ“อื้อ ให้ประธานโหวจวี๋อะไรนั้นรอก่อน น่าจะอีกประมาณสองชั่วโมงกว่าๆ！”

คนที่ไม่รู้เรื่องด้วยต่างก็พากันตกใจ คนคนนี้มีสถานะเป็นถึงอะไรกัน? ถึงได้ให้ประธานโหวจวี๋รอได้?

ทุกคนล้วนแต่กำลังไปยังเมืองเทียนเป่ย แน่นอนว่าต้องรู้จักโหวจวี๋กรุ๊ปผู้ประกอบการแถวหน้าของเมืองเทียนเป่ยเป็นอย่างดีอยู่แล้ว

ไป๋ยี่เฟยขมวดคิ้วเล็กน้อย แววตาเต็มไปด้วยความสนใจ

หลี่เสว่ก็มองซูต้าหลิวด้วยความอยากรู้อยากเห็นเช่นกัน ในใจคิดว่า โหวจวี๋ก็เป็นของไป๋ยี่เฟยไม่ใช่เหรอ?

โจวฉวี่เอ๋อและหลิวเสี่ยวอิงเมื่อก่อน ทั้งสองคนก็เคยพูดถึงเรื่องของไป๋ยี่เฟย แน่นอนต้องบอกหลี่เสว่ว่าโหวจวี๋เป็นของไป๋ยี่เฟยอยู่แล้ว

แต่หลี่เสว่สูญเสียความทรงจำไปแล้ว เข้าใจแค่นี้เท่านั้น แต่ไม่รู้ว่าโหวจวี๋หมายถึงอะไรเลยแม้แต่น้อย

ซูต้าหลิวคุยโทรศัพท์เสร็จ ก็มองไป๋ยี่เฟยอย่างเยาะเย้ย ก่อนจะพูดกับหลี่เสว่“สาวน้อย ที่ฉันไปเมืองเทียนเป่ยในครั้งนี้ ก็เพื่อไปร่วมงานกับโหวจวี๋ หลังจากนี้ถ้าหนูมีปัญหาอะไร มาหาฉันได้ตลอดเวลาเลยนะ”

หลี่เสว่สีหน้าสับสนมึนงง จากนั้นก็มองไป๋ยี่เฟย

หลังจากที่ไป๋ยี่เฟยฟังจบแล้ว“อุ๊บ”หลุดขำออกมา

ซูต้าหลิวเห็นแบบนี้สีหน้าก็ดำมืดขึ้นมาทันที“แกขำอะไร? มีอะไรน่าขำงั้นเหรอ！กะอิแค่คนจนๆ กล้าขำฉัน? เชื่อไหมว่าฉันสามารถบอกประธานโหวจวี๋ ทำให้แกใช้ชีวิตอยู่ในเมืองเทียนเป่ยไม่ได้อีก！”