บทที่ 284

บทที่ 284

ซูต้าหลิวพูดไม่ออกอยู่สักพัก สีหน้าก็ลุกเป็นไฟ ในใจรู้สึกไม่เต็มใจ ก่อนจะพูดกับหลี่เสว่“ได้ยินที่มันพูดแล้วยัง บอกว่าหนูเป็นผู้หญิงที่มีสามีแล้ว มันกำลังพูดจาดูถูกเหยียดหยามหนูอยู่นะ！”

ไป๋ยี่เฟยได้ยินแบบนั้นก็ยิ้มอย่างเย้ยหยัน มองไปยังหลี่เสว่

หลี่เสว่มองๆซูต้าหลิว แล้วก็มองไป๋ยี่เฟย สีหน้าแดงเล็กน้อย ก้มหัวลงพูดขึ้น“เขา……เขาคือ……สามี……ของฉัน……”

อะไรนะ?

ไม่ใช่แค่ซูต้าหลิว คนที่ฟังอยู่รอบข้างต่างก็พากันมึนงง

ซูต้าหลิวสองตาถะลึงด้วยความไม่อยากที่จะเชื่อ

กะอิแค่คนจนคนหนึ่ง คิดไม่ถึงว่าจะแต่งงานกับภรรยาที่สวยขนาดนี้ นี่มันเป็นดอกไม้ที่เสียบอยู่ในมูลวัวชัดๆ！

ไป๋ยี่เฟยกลับยกมุมปากเล็กน้อย อารมณ์ดีมาก พูดกับซูต้าหลิว“ตอนนี้ เงียบปากได้แล้วยัง?”

ซูต้าหลิวได้ยินแบบนี้ ก็ไม่ได้สนใจไป๋ยี่เฟยอีก หันหัวกลับไปพิงเบาะหลับตาลงแกล้งทำเป็นหลับไป

นี่มันรู้สึกอึดอัดสุดๆ เมื่อตะกี้ เขาไปบอกว่ารู้จักกับหลี่เสว่ต่อหน้าสามีของเธอ รู้สึกอึดอัดไม่น้อย จากนั้นไป๋ยี่เฟยก็บอกว่าพวกเขาเป็นสามีภรรยากัน เขาไม่เชื่อก็ช่างมัน แต่นี่ยังหัวเราะเยาะพูดเย้ยหยันต่างๆนานาออกมา แต่ผลที่ได้ คนเขากลับเป็นสามีภรรยากันจริงๆ

คนรอบข้างต่างพากันกลั้นขำเอาไว้ เห็นฉากตลกฉากใหญ่

ไป๋ยี่เฟยเห็นเขาเงียบปากได้สักที จึงหันไปพูดกับหลี่เสว่“เสว่เอ๋อ จากนี้ไปเวลาเจอคนประเภทนี้ อย่าไปสนเขานะ”

หลี่เสว่พยักหน้า ตอบรับ

ผ่านไปได้ประมาณเกือบครึ่งชั่วโมง ไป๋ยี่เฟยก็ไปเข้าห้องน้ำอีกครั้ง แต่การที่ไปเข้าห้องน้ำในครั้งนี้ ก็ไปเจอกับเรื่องที่ไม่คาดคิดเข้า

ไป๋ยี่เฟยเพิ่งเดินเข้าไปในห้องน้ำ ขณะที่กำลังเตรียมที่จะปิดประตู จู่ๆประตูก็ถูกคนผลักออก ชายอายุประมาณสามสิบกว่าๆ สวมเสื้อยืดสีดำผลักเข้ามา ขณะที่เขาไม่ทันได้มีปฏิกิริยาตอบสนอง ก็รีบล็อคประตูของห้องน้ำไว้

หลังจากที่ผู้ชายคนนั้นเข้ามาแล้ว ก็พิงไปที่กำแพง มือกุมท้องของตัวเองเอาไว้ ส่วนที่ระหว่างซอกนิ้วมีรอยเลือดอยู่

ไป๋ยี่เฟยตื่นตัวขึ้นมาทันที มองเขาอย่างระแวดระวัง

แต่ถึงยังไงชายคนนั้นไม่ได้มองไป๋ยี่เฟยแม้แต่น้อย เพียงแค่ก้มหน้าลงพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น“อย่าพูดอะไร ไม่อย่างนั้นฉันจะฆ่านายซะ！”

ไป๋ยี่เฟยไม่ได้พูดอะไร แล้วเขาก็ไม่ได้เป็นคนโง่ด้วย ถ้าส่งเสียงออกไป จะถูกฆ่างั้นเหรอ?

ชายคนนั้นไม่ได้ยินเสียงของไป๋ยี่เฟย รู้ว่าเขาไม่กล้าส่งเสียงออกมาแล้ว ก็ถกเสื้อของตัวเองขึ้น ใช้ฟันกัดเอาไว้ จากนั้นก็ล้วงมีดพับออกมาเล่มหนึ่ง เริ่มจัดการกับบาดแผล

ไป๋ยี่เฟยมองอยู่ข้างๆ

ให้ตายสิ！

ไม่คิดว่านายคนนี้จะพกมีดเข้ามาด้วย！

ให้ตายสิ！

นายคนนี้ใช้มีดเฉือนควักกระสุนออกมาด้วยตัวเอง！

อย่าว่าแต่ใช้มีดเฉือนเนื้อตัวเองเลย แค่ใช้มีดปาดนิ้วของตัวเองไป๋ยี่เฟยยังรู้สึกเจ็บแล้วเลย แต่นายคนนี้กลับเฉือนเนื้อของตัวเองไปซะทื่อๆแบบนั้น

นายคนนี้ช่างโหดเหี้ยมจริงๆ

นี่สินะที่เขาว่ากันว่า โหดเหี้ยมกับผู้อื่นไม่เรียกว่าโหดเหี้ยม แต่โหดเหี้ยมกับตัวเองต่างหากล่ะถึงจะเรียกว่าโหดเหี้ยมที่แท้จริง！

ชายคนนั้นหน้าผากเต็มไปด้วยเหงื่อ แต่เขาไม่ร้องสบถออกมาสักคำ การกระทำก็ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดเลยแม้แต่นิดเดียว หลังจากผ่านไปสองสามนาที กระสุนลูกหนึ่งก็ถูกเฉือนออกมา

ไป๋ยี่เฟยกลืนน้ำลาย

ไม่คิดว่าสิ่งของประเภทลูกกระสุนแบบนี้จะโผล่ให้เห็นที่นี่ อดคิดไม่ได้ว่า ก่อนหน้านี้นายคนนี้ไปทำอะไรมาบนรถไฟ จากนั้นก็ถูกคนใช้ปืนยิง จึงมาแอบอยู่ในห้องน้ำ

อีกเดี๋ยว คนที่ถือปืนพวกนั้นจะไม่มาหาเขาหรือไง?

ถ้าอย่างนั้นตัวเองก็ตกอยู่ในอันตรายแล้วน่ะสิ?

เวลาผ่านไปเรื่อยๆ หลังจากที่ชายคนนั้นเอากระสุนออกมาแล้วก็พิงที่ผนังรถหายใจหอบอยู่ยกใหญ่