บทที่ 299

บทที่ 299

"วิลล่าหลันโปกั่ง ฉันเชื่อว่าคุณก็รู้อยู่นะว่า ก่อนหน้านี้ฉันล้วนอาศัยอยู่ในชนบท ไม่เคยมีชีวิตอยู่อย่างสุขสบาย ในไม่นานนี้ถึงจะมาเป็นประธานของโหวจวี๋กรุ๊ป ยังเพลิดเพลินกับชีวิตได้ไม่นาน ดังนั้น ฉันอยากจะตายในวิลล่าหลันโปกั่ง"

หูเทียนจิ่นได้ยินคำพูดนี้ก็นิ่งอึ้งไปสักพักหนึ่ง จากนั้นขำออกมา ใช้เสียงที่ดูแก่ถามว่า"คุณยังใส่ใจพวกเงินทองทรัพย์สินหรอ?ตายยังจะตายอย่างมีศักดิ์ศรีหรือ?"

ไป๋ยี่เฟยพยักหน้า

เขาพยายามแสดงออกอย่างเป็นคนชอบเงินทองภายนอก หูเทียนจิ่นอาจจะเชื่อแล้วพาเขาออกจากที่นี่ ไปที่วิลล่าหลันโปกั่ง

อย่างนี้น้องสาวของเขาก็ปลอดภัยแล้ว

"ฮ่าๆ......"หูเทียนจิ่นหัวเราะ"คำพูดโบราณที่ว่า ขิงแก่ย่อมเผ็ดกว่า กองอุบายของคุณไปหลอกคนอื่นยังพอได้ แต่หลอกฉันไม่ได้หรอก"

ยังไงก็อายุมากขนาดนี้แล้ว จะไปเชื่อคำพูดพวกนี้ได้ยังไงล่ะ?

ไป๋ยี่เฟยขมวดคิ้วเล็กน้อย

หูเทียนจิ่นพูดต่อ"คุณก็แค่อยากจะให้ฉันปล่อยน้องสาวของคุณไป แต่น่าเสียดายมาก พวกคุณต้องตายหมด!"

"คุณฆ่าลูกศิษย์สองคนของฉันไป ฉันฆ่าน้องสาวของคุณและคุณด้วยอีกคนนึง ยุติธรรมมาก"

ไป๋ยี่เฟยได้ยินเช่นนี้ก็ถามว่า"ต้องทำยังไงคุณถึงจะปล่อยน้องสาวฉันไปได้ เธอเป็นผู้บริสุทธิ์"

หูเทียนจิ่นเหมือนกับว่าได้ยินสิ่งตลก หัวเราะออกมาสองเสียง"บริสุทธิ์?แล้วลูกศิษย์สองคนของฉันนั้นไม่บริสุทธิ์หรือ?ในที่สุดก็ถูกคุณฆ่าไปไม่ใช่หรือ?"

ไป๋ยี่เฟยขมวดคิ้ว ถ้าพูดตามตรงแล้ว เขาไม่ได้รู้สึกว่าลูกศิษย์ของเขาสองคนจะบริสุทธิ์ คนหนึ่งใส่ยาพิษต่อเขา อีกคนหนึ่งอยากจะจับต้องผู้หญิงข้างเขา บริสุทธิ์ที่ไหนวะ?

เขาไม่ได้ตอบกลับ เพียงแค่ยืนอยู่ตรงนั้นอย่างเงียบๆ

หูเทียนจิ่นรอไม่ไหวแล้ว"หนิวโถว ฆ่าสิ!"

หนิวโถวเตรียมตัวไว้ตั้งนานแล้ว เมื่อได้ยินเสียงของหูเทียนจิ่น ก็เลยวิ่งไปทางไป๋ยี่เฟยทันที

ไป๋ยี่เฟยเงยหน้าขึ้นมาอย่างเร็ว แต่เสียดายที่มันช้าเกินไป

"ปัง!"

ไป๋ยี่เฟยถูกร่างกายที่แข็งแรงที่สูงใหญ่ชนจนบินออกไป กระเด็นไปบนรถของตัวเอง และก็หล่นลงสู่พื้นในที่สุด

ความเจ็บปวดที่ส่งมาทำให้ไป๋ยี่เฟยไม่มีแรงตะโกนออกมาด้วยซ้ำ เขารู้สึกว่ากระดูกหน้าอกของตัวเองหักไปแล้ว มุมปากก็มีเลือดไหลออกมาอย่างไม่หยุด

เขารู้สึกอีกครั้งหนึ่งว่าความตายอยู่ห่างกับเขาไม่ไกล

"อ่อนหรือเกิน"เสียงที่หยิ่งกำเริบของหนิวโถวส่งมาจากเหนือศีรษะ ในดวงตาของเขายังเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ สือไซถูกฆ่าโดยไป๋ยี่เฟยได้ยังไง

ไป๋ยี่เฟยไม่ได้ตอบกลับ เพราะแม้ว่าเขาจะพูด แต่ก็ไม่มีแรงเลย นับบัดนี้ เขาแค่รู้สึกว่า เขาอ่อนมากจริงๆ!

ถ้าหากว่า ครั้งนี้โชคดีได้มีชีวิตรอด เขาสัญญาว่า จะกลายเป็นคนเก่งแน่นอน!

แต่ว่าครั้งนี้ โอกาสที่จะได้มีชีวิตรอดนั้น น้อยมากหรือเกิน

หนิวโถวสามารถฆ่าเขาได้ภายในวินาทีเดียว

และวินาทีต่อมาก็ได้พิสูจน์ความคิดของเขา หนิวโถวกำหมัด เตรียมจะฆ่าไป๋ยี่เฟย

พอดีในเวลานี้ หูเทียนจิ่นออกเสียงห้ามว่า"รอก่อน"

หนิวโถวหยุดมือทันที มือของเขาอยู่ห่างกับหัวใจของไป๋ยี่เฟยเพียงไม่กี่เซนเอง ไป๋ยี่เฟนได้หลับตาอย่างสิ้นหวังแล้วด้วยซ้ำ

"คุณหู?"หนิวโถวมีความสงสัยเล็กน้อย

หูเทียนจิ่นเดินมา ขาเหยียบบนหน้าอกของไป๋ยี่เฟย ไป๋ยี่เฟยเปล่งเสียงออกมา และก็ได้ยินหูเทียนจิ่นพูดว่า"เมื่อกี้คุณเดินมาจากทางนู้น นั่นหมายความว่า น้องสาวของคุณอยู่ทางนั้นใช่หรือเปล่า?"

"คุณพาพวกเราไปดีไหม?"

"อย่าคิดเลย!"

ไป๋ยี่เฟยจะพาคนพวกนี้ไปหาน้องสาวของเขาได้ยังไงล่ะ?

หูเทียนจิ่นก็ไม่รีบ"นี่มันแล้วแต่คุณไม่ได้นะโว้ย"

พอพูดจบ หูเทียนจิ่นก็เก็บขากลับมา แล้วสะกิดหนิวโถว

หนิวโถวเข้าใจความหมายของเขา เดินมาถึงหน้ารถ และเปิดประตูรถ

ไม่นาน ไป๋ยี่เฟยที่อยู่บนพื้นก็ลุกขึ้นมา

เขาไม่มีความรู้สึกกับความเจ็บปวดในร่างกาย ดวงตาก็ไม่มีความชีวิตชีวา เดินไปทางประตูรถที่กางออกทีละก้าว