บทที่ 301

บทที่ 301

“อะไรนะ?”

ไป๋ยี่เฟยเป็นลูกชายของไป๋หยุนเผิงงั้นเหรอ!

ในขณะนี้ หูเทียนจิ่นเริ่มรู้สึกลังเล

เป็นผู้ยิ่งใหญ่ที่แท้จริง ทุกคนรู้จักไป๋หยุนเผิงที่อยู่ในเมืองหลวงเป็นอย่างดี และสิ่งที่ทำให้เขาลังเลมากที่สุดคือ ไป๋หยุนเผิงรู้จักกับผู้สูงส่งบางคน

เมื่อเห็นว่าหูเทียนจิ่นกำลังลำบากใจอยู่ จงเหลียนก็บังคับให้หนิวโถวถอยไปด้วยหมัดสองสามหมัด และวิ่งไปที่ไป๋ยี่เฟย “วิธีการของตระกูลไป๋นั้น ฉันเชื่อว่าไม่จำเป็นต้องพูดมาก ถ้าไป๋ยี่เฟยตายไป พวกเขาก็จะไม่ปล่อยคุณไว้แน่ๆ”

หูเทียนจิ่นขมวดคิ้ว และหนิวโถวก็เดินเข้ามา เตือนเขาว่า “คุณหู ที่นี่เป็นสถานที่ที่ห่างไกล มีเพียงพวกเขาสองคนเท่านั้น.........”

ถึงแม้จะฆ่าเขาไป ก็จะไม่มีใครรู้แน่นอน

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หูเทียนจิ่นก็เหยียดคิ้ว และหัวเราะ “พูดถูกแล้ว! ตราบใดที่พวกคุณตายไปแล้ว ไป๋หยุนเผิงก็จะไม่รู้อะไรเลยด้วยซ้ำ!”

“คุณ!” จงเหลียนไม่คาดคิดว่าหูเทียนจิ่นจะจัดการได้ยาก และกล้าหาญขนาดนี้

ไป๋ยี่เฟยไม่มีการตอบสนองอะไรมาก ราวกับว่าเขารู้ผลนี้ตั้งแต่แรกมาแล้ว

“ฆ่า!”

หลังจากเสียงจบลง หนิวโถวก็เริ่มลงมือกับจงเหลียน และส่วนหูเทียนจิ่น..............

ไป๋ยี่เฟยคิดว่าหูเทียนจิ่นจะมาฆ่าตัวเอง และเตรียมใจที่จะต้องตายไปแล้ว แต่กลับเห็นว่าหูเทียนจิ่นหันหลังไป และร่วมมือกับหนิวโถวเพื่อต่อสู้กับจงเหลียน

การที่จะฆ่าไป๋ยี่เฟยนั้นมันเป็นเรื่องง่ายมาก แต่กับจงเหลียนเป็นคนที่จัดการได้ยากกว่า ดังนั้นพวกเขาจึงเลือกที่จะจัดการกับจงเหลียนก่อน หากไม่มีจงเหลียนแล้ว ไป๋ยี่เฟยก็อยู่ไม่รอดแล้ว

ไป๋ยี่เฟยก็เข้าใจเจตนาของพวกเขาเช่นกัน แม้ว่าจะไม่ค่อยชอบจงเหลียนสักเท่าไหร่ แต่คนเขาก็แค่มาช่วยเหลือ ถ้าหากตายไปแล้ว เขาก็จะรู้สึกผิดอยู่ในใจเช่นกัน

ในไม่ช้า จงเหลียนก็พ่ายแพ้ให้กับคนสองคนที่ร่วมมือกัน ไป๋ยี่เฟยก็เริ่มรีบร้อน แต่ก็ช่วยอะไรไม่ได้ และคิดว่าจะโทรหาพวกไป๋หู่ เพื่อดูว่าพวกเขาเป็นอย่างไรบ้าง

ขณะที่ไป๋ยี่เฟยหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา ก็มีลำแสงส่องมาจากระยะทางไกล

ไป๋ยี่เฟยยกมือขึ้นเพื่อปิดกั้น และหลังจากนั้นไม่นาน รถจี๊ปคันหนึ่งก็มาจอดอยู่ตรงหน้าของเขา

หูเทียนจิ่นและคนอื่นๆที่นั่นก็เห็นเช่นกัน จากนั้น เสียงของผู้หญิงคนเดียวที่อยู่ในเหตุการณ์ก็ดังขึ้น

“พี่ชาย!”

อืม?

จงเหลียนกำลังเรียกใครอยู่?

ทุกคนตกตะลึงไป เพราะเสียงคำเรียกของจงเหลียน

การเคลื่อนไหวของหูเทียนจิ่นและหนิวโถวหยุดไปชั่วขณะ ทำให้จงเหลียนมีโอกาสพอดี จงเหลียนถือโอกาสดังกล่าว และโจมตีอย่างต่อเนื่อง จนกระทั่งขยายระยะห่างออกจากพวกเขา และไปถึงข้างกายไป๋ยี่เฟย

หนิวโถวและหูเทียนจิ่นก็ต้องหยุดลง และมองไปที่สองสามคนที่อยู่ตรงหน้าของพวกเขา