บทที่ 302

บทที่ 302

ในขณะที่หูเทียนจิ่นวิ่งหนีไปเอง เขาก็ไม่ลืมหนิวโถว เมื่อเห็นหนิวโถวเข้ามา เขาก็เข้าไปช่วยหนิวโถว และก็โปรยยาพิษหนึ่งกำมือออกไปในเวลาเดียวกัน

เนื่องจากจงเหลียนต่อสู้กับหนิวโถวมาเป็นเวลานาน เธอจึงเริ่มหมดพลังกายเล็กน้อย เมื่อหลบหลีกเธอก็ช้าลงเล็กน้อย และมือซ้ายของเธอได้สัมผัสกับผงพิษของหูเทียนจิ่นเข้าโดยไม่ทันระวัง

“อ๊ะ!”

ทันใดนั้นจงเหลียนก็กรีดร้อง จากนั้นก็หยิบมีดโค้งของตัวเองขึ้นมาโดยไม่ลังเล เล็งไปที่มือซ้ายของเธอ และตัดมันอย่างหมดจด

จงเหลียนตัดมือซ้ายของตัวเองทิ้ง

จงเหลียนหญิงสาวคนหนึ่ง ตัดมือของเธอออกโดยไม่ลังเลใดๆ พลังที่เด็ดขาดและโหดร้ายเช่นนี้

ทันใดนั้น ไป๋ยี่เฟยก็นึกถึงคำพูดของไป๋หยุนเผิง ถ้าอยากจะเป็นคนที่แข็งแกร่ง ก็ต้องมีความเด็ดขาดและไร้ความรู้สึก และจะต้องไม่ลังเลเลยสักนิด มิฉะนั้น ตัวเองตายอย่างไรยังไม่รู้เลย

ไป๋หู่ไม่ได้พูดอะไรกับการกระทำของจงเหลียน แต่ถอดเสื้อผ้าของตัวเอง และพันแผลห้ามเลือดให้จงเหลียนทันที

ในเวลานี้ เป็นเวลาที่ดีที่สุดสำหรับหูเทียนจิ่นและหนิวโถวในการวิ่งหนี

ทั้งสองรีบไปที่รถตู้อย่างรวดเร็ว

เมื่อฉินหัวเห็นเป็นเช่นนี้สายตาของเขาก็มืดลง และด้วยความเร็วที่ไม่อาจจินตนาการได้ เขาก็กระโดดไปที่ต่อหน้าหนิวโถว หนิวโถวอยากจะยื้อเวลาให้กับหูเทียนจิ่น เขาจึงหันกลับมา และจะต่อสู้กับฉินหัว

แต่สายตาของฉินหัวยังคงไม่เปลี่ยน เมื่อหนิวโถวหันกลับมา เขาก็เดินไปอยู่ข้างหลังของหนิวโถว ด้วยท่าทางแปลกๆ จากนั้นจับไหล่ของหนิวโถวด้วยมือข้างหนึ่ง และมืออีกข้างหนึ่งก็จับต้นขาของหนิวโถวไว้

“ตูม!”

หนิวโถวก็ถูกฉินหัวยกขึ้นมาอย่างง่ายดาย แล้วโยนออกไป

เมื่อไป๋ยี่เฟยเห็นฉากนี้ กรามของเขาเกือบจะหลุดลง

ตอนเมื่อกี้นี้ที่ฉินหัวเข้าไปต่อสู้กับหูเทียนจิ่น ทำให้เขามองไม่ออกฝีมือที่แท้จริงของฉินหัว คิดแค่ว่าเขามีทักษะบางอย่างในฐานะที่เขาเป็นตำรวจ แต่ตอนที่เห็นฉากนี้ เขาก็อดไม่ได้ที่จะตกใจ

หูเทียนจิ่นก็ตกใจมากเช่นกัน เขารู้ว่าฉินหัวแข็งแกร่งมาก แต่เขาไม่คาดคิดว่าจะแข็งแกร่งขนาดนี้!

ในช่วงเวลานี้ มีเพียงความคิดเดียวที่อยู่ในหัวของเขา นั่นก็คือการวิ่งหนี!

เขาต้องหนีไปให้ได้! ถ้าคืนนี้เขาหนีไปไม่ได้ ก็มีเพียงทางเดียวเท่านั้นก็คือตาย

หูเทียนจิ่นก็ไม่สนใจรถตู้อะไรนั่นแล้ว แต่เลือกที่จะวิ่งไปยังหมู่บ้านมืดแห่งหนึ่งอย่างไม่รู้ทิศทาง

เนื่องจากฉินหัวทุบตีหนิวโถว และพลาดโอกาสที่ดีที่สุดไป

หูเทียนจิ่นหนีไป มันก็จะกลายเป็นปัญหาใหญ่ในอนาคต แต่ถ้าไปจับพวกเขามา ไป๋ยี่เฟยก็ดูเหมือนจะไม่ปลอดภัยสักเท่าไหร่

ในเวลานี้ ไป๋ยี่เฟยกล่าวว่า “ช่างมันเถอะ ไม่ต้องไล่ตามไปแล้ว”

ตอนนี้เป็นช่วงเวลากลางคืน ไม่รู้ว่าหูเทียนจิ่นจะวิ่งไปทิศทางไหน และยาพิษที่อยู่กับตัวเขา หากถูกหลงกลไป ผลที่ได้มามันไม่คุ้มค่ากับการสูญเสีย

หลังจากได้ยินเช่นนี้ฉินหัวก็พยักหน้า และเดินไปที่หนิวโถว หยิบกุญแจมือคู่หนึ่งออกมา และใส่กุญแจมือให้ฝ่ายตรงข้ามด้วยเสียง “คลิก”

กุญแจมือ?

ตำรวจ?

ตำรวจคนหนึ่งจะเก่งได้ขนาดนี้เลยเหรอ?