บทที่ 311

บทที่ 311

พอไป๋ยี่เฟยกลับมาถึงวิลล่า เพิ่งจะปิดประตู ก็ร้องอู้อี้ออกมา จากนั้นก็ล้มลงไปกับพื้น

“ไป๋ยี่เฟย!” หลี่เสว่ตกใจจนสะดุ้ง คุกเข่าอยู่ตรงหน้าไป๋ยี่เฟย “คุณเป็นอะไรไป”

ไป๋ยี่เฟยกุมหน้าอก อยากจะบอกหลี่เสว่ว่าเขาไม่เป็นไร แต่ก็จนปัญญา เขาเจ็บจนพูดอะไรไม่ออก ลองอยู่หลายครั้ง กระทั่งเสียงก็ยังเปล่งออกมาไม่ได้

ต่อมาไป๋ยี่เฟยก็เจ็บจนสลบไป

หลี่เสว่ตกตะลึงอยู่ชั่วครู่ จากนั้นก็ร้องเรียกเสียงดัง “ไป๋ยี่เฟย! ไป๋ยี่เฟย! คุณเป็นอะไร? คุณอย่าแกล้งฉันสิ......ฮือฮือ......”

เวลานี้ กริ่งประตูของวิลล่าก็ดังขึ้นพอดี

หลี่เสว่อึ้งงันอยู่สักพัก ถึงค่อยลุกขึ้นไปเปิดประตู พอพบว่าเป็นโจวฉวี่เอ๋อก็ราวกับหาที่พึ่งบางอย่างพบ จึงลากโจวฉวี่เอ๋อเข้ามาด้านใน

ไม่ต้องให้หลี่เสว่พูดมาก โจวฉวี่เอ๋อก็เห็นไป๋ยี่เฟยที่สลบอยู่บนพื้นแล้ว “ไป๋ยี่เฟย? นี่......”

คนทั้งสองต่างคุกเข่าลง แต่ดูไม่ออกว่าไป๋ยี่เฟยเป็นอะไรกันแน่ โจวฉวี่เอ๋อจึงได้แต่ถามว่า “เรียกรถพยาบาลก่อน เรียกรถพยาบาล......”

เพิ่งจะสิ้นเสียงพูด ด้านนอกวิลล่าก็มีเสียงรถพยาบาลดังมา พร้อมกับเสียงเปิดประตูใหญ่ หลี่เสว่กับโจวฉวี่เอ๋อหันหน้ากลับไปมองทันที พบว่าประตูถูกคนเปิดออกพอดี

เฉินห้าว หนิววั่งและพยาบาลกลุ่มหนึ่ง หลังเห็นคนก็รีบกรูกันเข้ามาทันที จากนั้นก็หามไป๋ยี่เฟยขึ้นเปล ออกจากประตู ขึ้นรถพยาบาลไป

หลี่เสว่มองทุกคนทำงานอย่างโง่งม จากนั้นก็เดินตามออกไปตามจิตสำนึก

หนิววั่งเองก็เห็นหลี่เสว่แล้วเช่นกัน เห็นท่าทางเธอราวกับทำอะไรไม่ถูก ก็พูดออกไปว่า “น้องสะใภ้ ไปด้วยกันเถอะ!”

หลี่เสว่ไม่ได้สนใจคำเรียกของหนิววั่ง ตอนนี้ในหัวเธอเต็มไปด้วยภาพที่ไป๋ยี่เฟยสลบไปเมื่อสักครู่ สนเพียงแค่หนิววั่งบอกว่าไปด้วยกัน เธอจึงตามขึ้นรถพยาบาลไปกับพยาบาล

เฉินห้าวขับรถของไป๋ยี่เฟย โจวฉวี่เอ๋อตามไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ ทั้งสองขับตามอยู่ด้านหลังรถพยาบาลจนถึงโรงพยาบาลเอกชน

เพื่อเก็บเป็นความลับ รถพยาบาลจึงขับเข้าไปยังลานจอดรถใต้ดินของโรงพยาบาล จากนั้นก็ส่งไปยังห้องผู้ป่วยจากในลิฟต์

เพียงไม่นาน หนิววั่งกับพยาบาลก็เข้าไปด้านใน เหลือเพียงหลี่เสว่ โจวฉวี่เอ๋อและเฉินห้าวอยู่ด้านนอกสามคน

โจวฉวี่เอ๋อถามว่า “นี่มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมอยู่ดีๆ ถึง......”

เฉินห้าวได้ยินก็ถอนหายใจออกมา “พักนี้มีคนจ้องจะเล่นงานพี่ พี่กำลังตกอยู่ในอันตราย คุณเองก็น่าจะรู้สึกได้แล้วสินะ?”

โจวฉวี่เอ๋อพยักหน้า คิดถึงเรื่องเมื่อคราวก่อน ถ้าไม่ใช่เพราะฉินหัวอยู่ บางทีชะตากรรมของเธอคงยากจะหนีพ้นการถูกแจ้งความ

เฉินห้าวกล่าวอีกว่า “เมื่อวานกว่าพี่จะหาพวกเขาเจอไม่ง่ายเลย ตลอดทางที่ไล่ตาม ต้องต่อสู้กับพวกเขา ได้รับบาดเจ็บ จนกระทั่งเช้าถึงกลับมา”

“หลังกลับมาก็ตรงไปหาพี่สะใภ้อย่างไม่ได้หยุดพัก อาการบาดเจ็บของเขาจึงลากยาวมาจนถึงตอนนี้”

สิ้นคำ หัวใจของหลี่เสว่ก็พลันบีบรัดขึ้นมา

ไป๋ยี่เฟยถึงกับไม่ยอมรักอาการบาดเจ็บเพราะเป็นห่วงเธอ แต่เธอกลับไม่รู้อะไรสักอย่าง แม้แต่จะสังเกตสักนิดก็ยังไม่มี

ในใจหลี่เสว่รู้สึกสะเทือนใจ ตื้นตัน เจ็บปวด กังวล ผสมปนเปอยู่ด้วยกัน เธอคิดถึงคำพูดเหล่านั้นที่โจวฉวี่เอ๋อพูดกับเธอในตอนที่เธอเพิ่งฟื้นขึ้นมาอย่างใจลอย

โจวฉวี่เอ๋อพูดว่า ไป๋ยี่เฟยเป็นสามีของเธอ เขาดีกับเธอมาก ซื้อวิลล่าและรถหรูให้เธอ

เธอยังพูดอีกว่า มีหนหนึ่ง เพื่อให้หลี่เสว่หลบหนีไปได้ ไป๋ยี่เฟยเคยเดินขึ้นหน้าสู้กับคนโรคจิตที่ถือมีดพร้อมกับน้ำกรดอย่างสูญเสียการควบคุม