บทที่ 312

บทที่ 312

ไป๋ยี่เฟยก็ส่งเสียงอืมออกมาเช่นกัน กล่าวอีกว่า “เสว่เอ๋อ คุณจำอะไรไม่ได้ คุณไม่จำเป็นต้องตอบรับความรู้สึกของผม รอคุณนึกออกแล้ว ค่อยตอบรับผมก็ได้ ผมรอได้”

“หากนึกไม่ออก พวกเราก็มาเริ่มต้นกันใหม่ ได้ไหม?”

หลี่เสว่เงยหน้า มองไป๋ยี่เฟย อาการสิ้นหวังที่อยู่ในถ้อยคำของไป๋ยี่เฟยค่อยๆ จางหายไป แทนที่ด้วยความแปลกใจ ประทับใจและความกระดากอายอย่างที่ยากจะพบเห็นแทน

เขินอายอยู่นาน และไม่รู้ว่าควรจะตอบเช่นไร สุดท้ายจึงได้แต่คงความเงียบเอาไว้

ไป๋ยี่เฟยก็ไม่ได้ต้องการคำตอบจากหลี่เสว่ในตอนนี้เช่นกัน ขอเพียงเธอไม่ปฏิเสธเขาก็ดีมากแล้ว

......

“พี่ เฉินอ้าวเจียวไปแล้วครับ”

ไป๋ยี่เฟยสับสนเล็กน้อย จากนั้นก็ถอนหายใจอย่างเสียดาย

เขาเก็บเฉินอ้าวเจียวไว้ เพราะเดิมทีคิดจะให้เขาสร้างอิทธิพลที่เป็นของเขาเพียงคนเดียว อีกทั้งพรุ่งนี้ยังคิดจะไปหาเพื่อเจรจากับเขา ผลคือคนได้จากไปเสียแล้ว

ถ้าอย่างนั้นอิทธิพลของเขาต้องหาใครอีกคนมาแทนดี?

แต่คนแบบนี้หาไม่ได้อีกแล้ว ต้องเป็นคนที่ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกัน ขณะเดียวกันก็ต้องซ่อนตัวอยู่ในที่ลับ ทั้งยังมีอำนาจ และยังโหดเหี้ยม

จู่ๆ ไป๋ยี่เฟยก็ขมวดคิ้วขึ้นมา หนนี้กระทั่งจะจัดการราชาแห่งหลิงหนานแค่คนเดียวยังสิ้นเปลืองกำลังไปมากขนาดนี้ ถ้าอย่างนั้นหากเขาจะจัดการไป๋เซี่ยว กระทั่งโอกาสสักนิดก็คงจะไม่มีแล้ว

เฉินห้าวไม่รู้ว่าไป๋ยี่เฟยคิดอะไรอยู่ จึงถามอย่างเป็นห่วงว่า “พี่ เจ็บแผลใช่หรือเปล่า? ให้ผมไปตามหมอไหม”

“ไม่ต้อง” ไป๋ยี่เฟยคืนสติ “ฉันกำลังคิดเรื่องบางอย่างอยู่”

เฉินห้าวพยักหน้า จากนั้นจึงไม่รบกวนอีก

ผ่านไปไม่นาน โจวฉวี่เอ๋อกับหลี่เสว่ก็ถืออาหารเข้ามา

พอกินข้าวเสร็จ ไป๋ยี่เฟยไม่อยากให้หลี่เสว่เหนื่อย จึงให้โจวฉวี่เอ๋อพาหลี่เสว่กลับไปส่งที่วิลล่า เฉินห้าวเองก็มีธุระจึงจากไปเช่นกัน

ตอนเย็น ประตูห้องผู้ป่วยของไป๋ยี่เฟยก็ถูกเคาะ ถึงกับเป็นหวังไห่

ไป๋ยี่เฟยรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย ที่นี่เป็นโรงพยาบาลเอกชน ฝ่ายตรงข้ามรู้ว่าเขาอยู่ที่นี่ อีกทั้งตอนนั้นเขาก็ไม่ได้แสดงความผิดปกติใดๆ ออกมา หรือว่ารถพยาบาลจะไปกระตุ้นเขาเข้า?

น่าจะไม่ใช่ หลังเขาประคองตัวไปถึงวิลล่าถึงค่อยสลบไป อีกทั้งเขาเองก็รู้สึกได้รางเลือนว่า ผ่านไปสักระยะ รถพยาบาลถึงจะมา

หากคำนวณจากเวลา คนเหล่านั้นน่าจะถอนตัวจากวิลล่าแล้ว ไม่รู้เรื่องที่เขาถูกรถพยาบาลพาตัวไป