บทที่ 365

บทที่ 365

ไป๋ยี่เฟยขึ้นรถ ไป๋หู่เป็นคนขับ คนที่ขับตามมามีสวีลั่ง รวมถึงเพื่อนร่วมงานคนหนึ่งของฉินหัวชื่อไป๋เสี่ยวเทียน

ตอนที่ไป๋ยี่เฟยทราบชื่อของเขา ยังกล่าวอย่างติดตลกว่า “คิดไม่ถึงว่าเราจะเป็นครอบครัวเดียวกัน”

ทุกคนล้วนแซ่ไป๋

อุปนิสัยของฉินหัวกับคนคนนั้นแทบจะเหมือนกัน เป็นคนมีระเบียบแบบแผน

เพียงไม่นาน ไป๋หู่ก็สตาร์ทรถ เบนท์ลีย์แล่นฉิวหายลับไปจากสายตาของฉินหัวอย่างรวดเร็ว

กว่าครึ่งชั่วโมงให้หลัง เบนท์ลีย์ก็มาจอดในเขตที่โจวฉวี่เอ๋ออยู่

คนที่อยู่ในละแวกนั้นต่างพากันมามุงดู

“นี่ของบ้านใครกัน? เบนท์ลีย์?”

“งานแต่งนี่! พระเจ้า ลูกสาวบ้านไหนถึงโชคดีขนาดนี้?”

“ดูเร็วๆ มีคนลงมาแล้ว”

พอพวกไป๋ยี่เฟยลงมาจากรถ ทุกคนต่างก็คิดว่าไป๋ยี่เฟยเป็นเจ้าบ่าว แต่พวกเขาไม่ได้สังเกตว่าที่หน้าอกของไป๋ยี่เฟยไม่มีดอกไม้มงคล

“เจ้าบ่าวคนนี้ท่าทางใช้ได้ทีเดียว!”

“ไม่รู้ว่าเป็นลูกเศรษฐีบ้านไหนกัน?”

“เอ๋ ทำไมฉันดูคุ้นตาจังนะ?”

“คนนี้เหมือนจะเป็นประธานกรรมการบริษัทโหวจวี๋กรุ๊ปหรือเปล่า? ฉันยังจำได้ว่าก่อนหน้านี้โหวจวี๋กรุ๊ปจัดงานฉลองครบรอบหนึ่งปีที่โรงแรมเทียนเป่ย ฉันมองเข้ามาจากด้านนอกโรงแรม”

“มิน่าถึงจัดงานหรูหราใหญ่โตขนาดนี้!”

“แต่ฉันจำได้ว่าประธานโหวจวี๋กรุ๊ปมีภรรยาแล้วนะ?”

“หา? ไม่ใช่หรอกมั้ง?”

สายตาที่ผู้คนมองอยู่ก็เปลี่ยนไป ต่างพากันคิดว่าไป๋ยี่เฟยเป็นพวกผู้ชายมากรัก

ยังไม่ทันที่ผู้คนจะพูดอะไรมากไปกว่านี้ ที่ด้านหลังรถเจ้าบ่าวที่ฉินหัวนั่งมาก็มาถึง

เพียงไม่นาน ฉินหัวก็ลงจากรถ

ฉินหัวสวมสูท รองเท้าหนังที่ซื้อวันนั้น สวมนาฬิกาข้อมือลองจินส์ที่ไป๋ยี่เฟยมอบให้ ผมหวีจนเรียบแปล้ กำลังยืนอยู่นอกรถอย่างตึงเครียด

ไป๋ยี่เฟยเดินมาหยุดอยู่ข้างกาย หัวเราะฮ่าๆ พลางกล่าวว่า “พี่ ผมขึ้นไปก่อนนะ!”

“อืม” ฉินหัวพยักหน้าอย่างเครียดๆ

ไป๋ยี่เฟยเดินนำไปก่อนหนึ่งก้าว ฉินหัวตามมาด้านหลัง