บทที่ 397

บทที่ 397

เมื่อหลี่เสว่กลับมาถึงที่คฤหาสน์ หล่อนนอนไม่หลับเลยทั้งคืน คําพูดของหลี่เฉียงตงไม่ได้ปลอบโยนหล่อนเลยสักนิด แต่กลับทำให้หล่อนรู้สึกไร้เรี่ยวแรงและกังวลมากกว่าเดิมเสียอีก

ดังนั้น หลี่เสว่จึงตัดสินใจช่วยไป๋ยี่เฟยต่อไป และตัดสินใจว่าจะไปหาหวังโหลวเพื่อนสนิทของไป๋ยี่เฟยในวันพรุ่งนี้ บางทีเขาอาจมีวิธีช่วยไป๋ยี่เฟยได้

เช้าวันรุ่งขึ้น หลี่เสว่ก็เดินทางไปพบหวังโหลวที่คริสตัลกรุ๊ป

หวังโหลวพาหลี่เสว่ไปที่สำนักงาน

"ผมรู้ พี่สะใภ้อยากให้ผมช่วยไป๋ยี่เฟยใช่ไหม? แต่ว่า ผมไม่สามารถช่วยเขาได้จริงๆ ”

หลี่เสว่หยุดนิ่งไปครู่หนึ่ง "แล้วคุณไม่ใช่เพื่อนของเขางั้นเหรอ? ตอนนี้เขากำลังมีปัญหาอยู่นะ..."

"ผมก็อยากช่วยนะ..." หวังโหลวยิ้มอย่างจนปัญญา "แต่พี่สะใภ้ก็รู้อยู่แก่ใจไม่ใช่เหรอว่า มันไม่มีหนทางไหนที่จะสามารถช่วยเขาได้เลย! ถ้าผมช่วยได้ พี่สะใภ้คงไม่ต้องมาหาผมด้วยตัวเองอย่างนี้หรอก? ”

หลี่เสว่รู้สึกท้อแท้ขึ้นมาทันที มันไม่มีทางเลยเหรอ?

เมื่อหวังโหลวเห็นดังนั้น เขาก็พลันพูดขึ้นว่า "พี่สะใภ้ งั้น พี่ก็ลองไปที่เมืองหลวง และตามหาพ่อแม่แท้ๆของไป๋ยี่เฟยดูสิ บางทีพวกเขาอาจมีวิธีช่วยเขาได้ ”

หลี่เสว่ได้ยินดังนั้นดวงตาของหล่อนก็เป็นประกายขึ้นมาทันที ใช่แล้ว พ่อแม่แท้ๆของไป๋ยี่เฟยคือตระกูลไป๋จากสี่ตระกูลใหญ่ในเมืองหลวงนิ ไปหาพวกเขา บางทีพวกเขาอาจมีวิธีช่วยไป๋ยี่เฟยก็ได้

......

เมื่อกลับมาถึงบ้าน หลี่เสว่ก็อาบน้ำ เลือกเสื้อผ้าที่ไป๋ยี่เฟยเคยซื้อให้หล่อน พร้อมกับแต่งหน้าทำผม และเมื่อทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว หล่อนก็ออกไป