บทที่ 482

บทที่ 482

ในขณะที่ไป๋ยี่เฟยรู้สึกยินดีและเขาก็ยังตกตะลึงกับความเงียบสงบของการมาถึงของฉางเชี่ยว และก็ต้องชื่นชมอยู่ในใจ สมกับที่เป็นปรมาจารย์อันดับสามในเมืองหลวงเลยทีเดียว

“ไปเร็วเข้า!”

สีหน้าของฉางเชี่ยวเคร่งขรึม “พวกมันมีคนจำนวนมาก แต่กระสุนมีจำกัด”

ไป๋ยี่เฟยพยักหน้า ดึงหลี่เสว่ขึ้นรถ ฉางเชี่ยวและชายคนนั้นคอยปกป้องอยู่ข้างหลัง

หลังจากนั้นไม่นาน ทั้งสี่คนก็ขึ้นไปในรถ และยังคงเป็นชายคนเมื่อกี้ขับรถ

ฉางเชี่ยวนั่งอยู่ในที่นั่งข้างคนขับ และกล่าวว่า “คุณถือเป็นคนแรกที่สามารถยั่วยุให้ตระกูลจำนวนมากขนาดนี้มาไล่ล่าฆ่าคุณได้”

“ถ้าอย่างนั้นยังถือว่าเป็นเกียรติของผมจริงๆ” ไป๋ยี่เฟยพูดอย่างเคร่งขรึม

หลี่เสว่พิงตัวอยู่ในอ้อมกอดของไป๋ยี่เฟย เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ หัวใจของเธอก็บีบรัดเล็กน้อย “สามี คุณจะ..........”

“ไม่” ไป๋ยี่เฟยขัดจังหวะคำพูดของหลี่เสว่ “คุณยังคงอยู่ ผมจะไม่ตาย”

หลี่เสว่ฮัมเพลง และพูดอย่างรู้สึกผิด “ฉันขอโทษ เป็นเพราะฉัน..........”

“ไม่ คนที่จะต้องขอโทษคือผม ผมทำให้คุณตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ ผมไร้ความสามารถเอง ผม.........” ไป๋ยี่เฟยก็โทษตัวเองมาก และเขาคิดว่าเขาส่งจงเหลียนไปปกป้องหลี่เสว่ก็พอแล้ว ยังไงเป้าหมายของคนพวกนั้นคือเขา

แต่เขาประเมินความเจ้าเล่ห์ของคนพวกนี้ต่ำเกินไป และยังจับตัวหลี่เสว่มาข่มขู่เขาด้วยซ้ำ!

“ผมว่านะ ถ้าพวกคุณสองคนจะขอโทษกัน ควรจะต้องขอโทษอีกครั้งเมื่อทุกอย่างจบลงแล้วหรือไม่?” ฉางเชี่ยวพูดด้วยน้ำเสียงที่อิจฉา

ไป๋ยี่เฟยหันศีรษะไป และพูดอย่างจางๆ “พูดตามตรง เราก็ไม่สามารถหนีพ้นไปได้ใช่ไหม?”

หลังคำพูดจบลง ในรถก็เต็มไปด้วยความเงียบ

ตอนนี้พวกเขามีเพียงสี่คนเท่านั้น แม้ว่าไป๋หู่และคนอื่นๆที่อยู่ข้างหลังจะตามทัน แล้วยังไงล่ะ? สมาชิกในตระกูลที่ร่ำรวยพวกนั้นมาต่อๆกันอย่างไม่สิ้นสุด และไม่สามารถฆ่าจนหมดได้

ถึงตอนสุดท้าย พวกเขาก็ต้องตายอยู่ดี

ฉางเชี่ยวเงียบอยู่ครู่หนึ่งและกล่าวว่า “อันที่จริง..........ถ้าพบกับคนสำคัญคนหนึ่ง ก็จะมีจุดเปลี่ยน”

“คนสำคัญเหรอ?” ไป๋ยี่เฟยถามด้วยความสงสัย “ใครเหรอ?”

ฉางเชี่ยวยิ้มอย่างขมขื่น “ขอโทษที ผมพูดไม่ได้”

ดวงตาของไป๋ยี่เฟยเป็นประกายเมื่อเห็นเช่นนี้ “คุณสนใจเธอมากเหรอ?”

“ใช่” ฉางเชี่ยวตอบ

“ถ้าอย่างนั้นผมรู้แล้วว่าเป็นใคร”

“ผมจะไม่ถามคุณว่าเธออยู่ที่ไหน คุณก็มีคนที่คุณจะปกป้อง ผมไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเกมนี้ จนถึงนาทีสุดท้าย” ไป๋ยี่เฟยพูดอย่างจางๆ

ฉางเชี่ยวหัวเราะอย่างขมขื่นอีกครั้ง “ขอบคุณ............”

คนเดียวที่ทำให้ฉางเชี่ยวใส่ใจคือ มีเพียงคู่หมั้นของเขา ฉุงลี่หย่าเท่านั้น

ฉุงลี่หย่าเป็นน้องสาวของฉุงโยวเวย เธอจะต้องแก้แค้นให้กับฉุงโยวเวยอยู่แล้ว ดังนั้นในการปิดล้อมฆ่าในครั้งนี้ เธอจะต้องส่งคนมาด้วยอย่างแน่นอน แต่ถ้าไปพบปะกับเธอ และทำให้เธอยอมถอนตัว ก็จะสูญเสียคนจำนวนมากที่จะไล่ล่าตามฆ่า

คนที่เหลือทั้งหมดก็เป็นคนของตระกูลที่ร่ำรวยอื่นๆ แต่ถึงจะเป็นแบบนี้ ก็กลัวว่าจะยังคงหนีไม่พ้นอีก

นี่ ก็คือทางตัน!

ไป๋ยี่เฟยมองไม่เห็นถนนข้างหน้า แต่เขาไม่ได้หันกลับมา ถนนสายนี้ต้องเดินต่อไป และก็ต้องมีชีวิตอยู่ต่อ ไม่ใช่เพื่อสิ่งอื่น เพียงเพื่อหลี่เสว่ในอ้อมแขนของเขา

หลี่เสว่เงียบเป็นเวลานานโดยไม่พูดอะไร เธอไม่สามารถช่วยอะไรได้เลยในตอนนี้ จะยิ่งสร้างเรื่องไม่ได้เลย

ในขณะที่พวกเขากำลังคุยกัน รถคันหลังก็ไล่ตามมา คราวนี้รถของพวกเขาเป็นรถหรูทั้งหมด ซึ่งดีกว่ารถธุรกิจที่พวกเขาขับมามาก

ไป๋ยี่เฟยกังวลเล็กน้อย “ความเร็วของรถคันนี้มัน..........”

คำพูดยังไม่จบลง รถสปอร์ตหลายคันที่อยู่ข้างหลังพวกเขาก็วิ่งเข้ามาขนานกับพวกเขา เปิดกระจก และตะโกนว่า “ไป๋ยี่เฟย! อย่าดิ้นรนอีกต่อไปแล้ว คุณหนีพ้นอย่างแน่นอน!”

“เรายังมีคนตามมาอยู่ข้างหลัง! ยังไงคุณก็หนีไม่พ้นหรอก!”

คนพวกนั้นตะโกนว่า ไป๋ยี่เฟยและคนอื่นๆไม่ได้สนใจพวกเขา และคนขับก็เลี้ยวไปซ้ายขวาเพื่อหลีกเลี่ยงรถสปอร์ตพวกนี้