บทที่ 483

บทที่ 483

“ฆ่า!” มีเสียงดังขึ้นอีกครั้ง และเป็นเสียงของคนจำนวนมาก

ไป๋ยี่เฟยทั้งสี่คนหันหลังกลับทันที เมื่อมองเห็น และพวกเขาต่างคนก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

คนที่มาไม่ใช่คนอื่น แต่เป็นพวกไป๋หู่และคนอื่นๆที่ตามมา

พวกเขามาที่นี่ตามการบ่งชี้ของจางหัวปิน

ในที่สุดไป๋ยี่เฟยทั้งสี่ก็ไม่ต้องวิ่งหนีอีกต่อไปแล้ว และทันทีที่พวกเขาหยุดลง พวกเขาก็หอบอย่างต่อเนื่อง

อีกด้าน คนที่ไล่ตามไป๋ยี่เฟยถูกผู้คนที่ไป๋หู่นำไปโจมตีจากด้านหลัง พวกเขาถูกจัดการเพียงไม่กี่วินาที ก่อนที่พวกเขายังไม่ตอบสนอง บวกกับที่พวกเขาไล่ล่ามาเป็นเวลานาน ดังนั้นความแข็งแกร่งทางกายภาพของพวกเขาจึงไม่สามารถเอาชนะพวกไป๋หู่ได้ ในเวลาอันสั้นๆ ก็มีคนล้มตายเป็นสิบ

“แม่งเอ้ย! ฆ่าพวกมันให้หมด!”

พวกเขาก็ไม่ใช่คนที่รอคนเชือดอย่างเดียวเช่นกัน พี่น้องนับสิบคนถูกฆ่า และพวกเขาก็ต้องต่อสู้กลับอย่างแน่นอน

ดังนั้นการต่อสู้แบบชุลมุนจึงได้เริ่มขึ้นอีกครั้ง

พวกไป๋ยี่เฟยใช้ประโยชน์จากช่วงเวลานี้ และหยุดพักอย่างรวดเร็วเพื่อพักฟื้นพลัง

“เสว่เอ๋อ เดี๋ยวคุณปีนขึ้นไป และขับรถจากไปก่อน” ไป๋ยี่เฟยสั่งหลี่เสว่

หลี่เสว่ส่ายหัวอย่างแน่วแน่ “ฉันไม่เอา เราเป็นสามีภรรยากัน เราก็ควรเผชิญหน้าพร้อมกัน!”

ไป๋ยี่เฟยรู้สึกสะเทือนใจมาก แต่เขาห่วงใยความปลอดภัยของหลี่เสว่มากกว่า “เสว่เอ๋อ คุณ.........”

ฉางเชี่ยวขัดคำพูดของไป๋ยี่เฟย “พี่สะใภ้ อย่าหาว่าคำพูดของผมมันไม่น่าฟังนะ คุณอยู่ที่นี่ มันกลับกลายเป็นภาระของเขา คนที่ต้องการฆ่าเขา และจับตัวเขา จะใช้คุณเพื่อมาคุกคามเขา”

“ถ้าหากว่าคุณถูกจับได้อีกล่ะ?” ฉางเชี่ยวถาม “ในคราวนี้จะไม่มีใครสามารถมาช่วยพวกคุณได้อีกแล้ว”

ดวงตาของหลี่เสว่เป็นสีแดง และเธออยากจะเผชิญหน้าพร้อมกับไป๋ยี่เฟยจริงๆ เธอก็เป็นห่วงเขาด้วย กลัวว่าถ้าเธอจากไปแล้ว ไป๋ยี่เฟยจะถูกคนพวกนี้ปิดล้อมโจมตีจนตาย

เธอไม่อยากจะให้ไป๋ยี่เฟยตาย และยิ่งไม่อยากจะได้ยินข่าวว่าไป๋ยี่เฟยตายหลังจากที่กลับไปแล้ว กลัวว่าตัวเองจะไม่ได้เห็นหน้าของไป๋ยี่เฟยเป็นครั้งสุดท้าย

ในที่สุด หลี่เสว่ก็กัดฟันและพูดว่า “มากสุดก็แค่ตายไปพร้อมกัน!”

หลี่เสว่ก็รู้ดีว่า สถานการณ์ปัจจุบันของพวกเขาจะคงอยู่ได้ไม่นาน และจะมีผู้คนมากมายตามมาอย่างนับไม่ถ้วน ดังนั้น ถ้าจะต้องตายก็ตายไปพร้อมกันเลย!

ไป๋ยี่เฟยมองไปที่หลี่เสว่อย่างว่างเปล่า

เขารู้ว่าหลี่เสว่รักเขา แต่เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่า หลี่เสว่จะรักเขาได้ขนาดนี้!

ฉางเชี่ยวอ้าปากค้างเมื่อเห็นเช่นนี้ แต่สุดท้ายเขาก็ไม่ได้พูดอะไร ในขณะเดียวกัน เขาก็รู้สึกอิจฉาความรักของไป๋ยี่เฟยและหลี่เสว่เล็กน้อย

ไป๋ยี่เฟยกอดหลี่เสว่ไว้ และอารมณ์ของเขาก็เริ่มซับซ้อนขึ้นมาอีกครั้ง

ในอีกแง่หนึ่ง เขาหวังว่าหลี่เสว่จะต้องไม่เป็นอะไร และในอีกแง่หนึ่ง เขาก็รู้สึกว่าหลี่เสว่พูดถูก มากสุดก็แค่ตายไปพร้อมกัน จะวิ่งหนีไปเพื่ออะไร?

คิดไปอยู่ครู่หนึ่ง ไป๋ยี่เฟยก็พูดกับหลี่เสว่ว่า “เสว่เอ๋อ คุณขึ้นไป..........”

“คุณจะทิ้งฉันไปอีกแล้วเหรอ!” หลี่เสว่จ้องไปที่ไป๋ยี่เฟยอย่างไม่พอใจ

ไป๋ยี่เฟยส่ายหัว “โทรศัพท์ของคุณยังอยู่หรือเปล่า?”

หลังจากการไล่ล่าตามฆ่ามานาน โทรศัพท์มือถือของไป๋ยี่เฟยก็ถูกโยนเข้าไปในรถตอนที่รถกำลังพลิกคว่ำในตอนเมื่อกี้นี้

“ยังอยู่” โทรศัพท์มือถือของหลี่เสว่อยู่ในกระเป๋าของเธอ และกระเป๋าของเธอก็ถูกห้อยอยู่บนตัวของเธอ เพื่อป้องกันคนอื่นติดต่อคนไม่ได้ และมันก็มีประโยชน์มากในตอนนี้

ไป๋ยี่เฟยพูดว่า “ขอโทรศัพท์หน่อย”

หลี่เสว่รีบหยิบโทรศัพท์ออกมาและส่งให้ไป๋ยี่เฟย

ไป๋ยี่เฟยป้อนหมายเลขโทรศัพท์ลงในโทรศัพท์มือถือ และโทรออก

หลังจากนั้นไม่นาน ก็มีคนรับสาย และไป๋ยี่เฟยก็พูดขึ้นมาทันทีว่า “หัวปิน เราอยู่ที่ชายหาดด้านนอกสุดของเมืองเทียนเป่ย และรีบเตรียมเรือมาให้เร็วที่สุด เร็วเข้า!”