บทที่ 484

บทที่ 484

ไป๋ยี่เฟยวิ่งและมองย้อนกลับไปด้วย มีความรู้สึกไม่เต็มใจอยู่ในใจและภาวนาให้เรือของจางหัวปินหาพวกเขาให้เจอในไม่ช้า

หลังจากวิ่งไปได้สักพัก ไป๋ยี่เฟยก็เห็นเรือลำหนึ่งแล่นเข้ามาจากระยะไกล แต่เรือลำเล็กมาก และดูเหมือนจะรองรับคนได้เพียงไม่กี่คน

ไป๋ยี่เฟยไม่มีเวลาคิดมากเกี่ยวกับปัญหา หลังจากเห็นเรือเขาเห็นความหวัง เขาจึงหยุด และพูดกับหลี่เสว่ว่า “เสว่เอ๋อ คุณรอเรืออยู่ที่นี่ และผมจะช่วยพวกเขา”

หลังจากพูดจบ ไป๋ยี่เฟยก็หันกลับและรีบวิ่งเข้าไป แต่ถูกหลี่เสว่รั้งไว้ “สามี ระวังตัวด้วย”

ไป๋ยี่เฟยหยุดไปชั่วขณะ และก็พยักหน้าอย่างหนักแน่น “อืม ผมรู้แล้ว”

หลี่เสว่ปล่อยมือไป และไป๋ยี่เฟยก็รีบวิ่งกลับไปทันที และพูดกับคนของตัวเองว่า “มาแล้ว!”

ทุกคนเข้าใจอย่างเป็นธรรมชาติที่ไป๋ยี่เฟยบอกว่ามาแล้วหมายความว่าอะไร พวกเขาจึงเห็นความหวังของชีวิต และก็เริ่มแรงต่อสู้อย่างเข้มแข็งมากขึ้น

อย่างไรก็ตามฉางเชี่ยวก็รู้สึกงงงวยขึ้นมา นี่พึ่งโทรออกไปเพียงไม่กี่นาที เรือก็มาถึงแล้ว? เร็วขนาดนี้เลยเหรอ?

ฉางเชี่ยวกำลังจะถามคำถามของตัวเอง แต่ถูกคนใกล้ตัวไม่กี่คนขัดจังหวะ เขาจึงรีบต่อยออกไปอย่างรวดเร็ว และเข้าร่วมการต่อสู้อีกครั้ง

อีกด้าน หลี่เสว่เห็นว่าเรือกำลังเข้ามาใกล้มากขึ้นเรื่อยๆ เธอจึงโบกมืออยู่ตลอด เรียกให้พวกเขาเข้ามาเร็วๆ

ไม่กี่นาทีต่อมา เรือก็เข้าใกล้ และหยุดอยู่ที่ตำแหน่งของหลี่เสว่

หลี่เสว่รู้สึกตื่นเต้นมาก แต่ไม่ได้ขึ้นเรือทันที แต่ตะโกนว่า “ฉันจะไปเรียกคนเดี๋ยวนี้เลย พวกคุณรอสักครู่ และเตรียมพร้อมที่จะออกเดินทางได้ทุกเมื่อ”

อย่างไรก็ตามชายคนหนึ่งเดินออกมาจากเรือ โดยสวมชุดลำลองสีเหลืองอ่อน เขาน่าจะมีอายุยี่สิบเจ็ดแปดปี เขาดูอนาถมาก โดยเฉพาะดวงตาเรียวเล็กของเขา มองแล้วทำให้คนรู้สึกไม่สบายมาก

“ผู้หญิงคนสวยคนนี้ ผมคิดว่าคุณเข้าใจผิดไปแล้ว”

หลี่เสว่หยุดชะงัก แล้วหันกลับไปมอง และพบว่าเธอไม่รู้จักผู้ชายคนนี้เลย และสงสัยอยู่ในใจของเธอ นี่ก็เป็นคนของไป๋ยี่เฟยหรือ? แต่ทำไมรู้สึกไม่เหมือนเลย?

“คุณคือ..........” หลี่เสว่ถามอย่างระมัดระวัง

ชายคนนั้นยิ้ม ไม่พูด แต่หยิบมีดออกมาด้ามหนึ่งโดยตรง

ทันทีหลังจากที่ชายคนนั้นกระโดดไปที่ชายหาดทราย เขาก็จับตัวหลี่เสว่ด้วยการก้าวไม่กี่ก้าว

หลี่เสว่ดิ้นรนและตะโกน “ปล่อยฉัน!”

ชายคนนั้นจับผมของหลี่เสว่ และเอามีดสั้นจ่อที่คอของเธอ “อย่าขยับ มีดไม่มีตานะ!”

หลี่เสว่รู้สึกได้อย่างชัดเจนว่ามีดสั้นที่คอของเธอ มันเย็นๆ ตราบใดที่เธอดิ้นรนอีกครั้ง มันก็จะเชือดคอของเธอโดยตรง

หลี่เสว่แสร้งทำเป็นสงบและถาม “คุณเป็นใคร? ทำไมคุณถึงจับฉัน?”

ชายคนนั้นตะโกนว่า “ผมเหรอ ชื่อจ้าวหลง เป็นคนของตระกูลฉุง”

เมื่อคำพูดจบลง ดวงตาของหลี่เสว่ก็เบิกกว้างขึ้นทันที คนของตระกูลฉุง? ถ้าอย่างนั้นก็มาหาไป๋ยี่เฟยเพื่อแก้แค้นไม่ใช่หรือ?

ร่างกายของหลี่เสว่สั่นอย่างไม่สามารถควบคุมได้ เธออยากจะบอกไป๋ยี่เฟยให้วิ่งเร็วๆ แต่เธอไม่กล้าที่จะพูดออกเสียง เธอกลัวว่าเมื่อเธอส่งเสียง ไป๋ยี่เฟยก็จะเสียสมาธิเพราะเธอ และกลุ่มคนก็มีโอกาสตามช่องว่าง และได้รับบาดเจ็บ

แต่สถานการณ์ตอนนี้ควรทำอย่างไรบ้าง?

เธอถูกคนเลวจับได้อีกครั้ง และพวกเขาก็ต้องใช้เธอมาคุกคามไป๋ยี่เฟยอีกครั้งแล้ว เธอไม่ต้องการ

หลี่เสว่มองไปที่ไป๋ยี่เฟยที่กำลังต่อสู้ท่ามกลางกลุ่มคนที่อยู่ไม่ไกล ดวงตาของเธอเป็นสีแดง เธอนึกถึงเศษเสี้ยวของการได้พบกับไป๋ยี่เฟยในช่วงสามปีที่ผ่านมาโดยไม่รู้ตัว

ในช่วงสองปีแรกพวกเขาคบกันอย่างเป็นคนแปลกหน้า อย่างช้าๆ พวกเขาก็กลายเป็นคนคุ้นเคย และเป็นเพื่อนกัน ในที่สุด พวกเขาก็กลายมาเป็นคู่รัก และกลายเป็นคู่สามีภรรยาที่แท้จริง

อย่างไรก็ตาม วันเวลาเช่นนี้ดูเหมือนจะเพิ่งเริ่มต้นขึ้น มันก็กำลังจะสิ้นสุดลงแล้วหรือ?

หลี่เสว่ไม่อยากให้ตัวเองเป็นภาระของไป๋ยี่เฟย เธอไม่อยากจะให้ตัวเองต้องคุกคามต่อไป๋ยี่เฟยอีกต่อไป

หลี่เสว่กำหมัดแน่น “สามี...........ฉันรักคุณ...........”

หลังจากพูดคำนี้ หลี่เสว่ก็หายใจเข้าลึกๆ ยกมือขึ้นจับมือของจ้าวหลง “ฆ่าฉัน! ฆ่าฉันเดี๋ยวนี้!”

จ้าวหลงผงะ และเขาไม่เคยเห็นคนที่ไม่กลัวความตายเช่นนี้มาก่อน และยังคิดริเริ่มที่จะร้องขอความตาย!

น่าเสียดาย ที่เขาจะไม่ปล่อยให้เธอตายง่ายๆ ไม่เช่นนั้นเขาจะคุกคามไป๋ยี่เฟยได้อย่างไร?

“ฝันไป” จ้าวหลงตะคอกอย่างเย็นชา

หลี่เสว่กระพริบตาของเธอเมื่อเธอเห็นเช่นนี้ คว้ามือของจ้าวหลง และเลื่อนผ่านคอของตัวเองอย่างรุนแรง