บทที่ 52

บทที่ 52

ตอนเย็นหลังเลิกงานไป๋ยี่เฟยก็ขึ้นรถไปกับโจวฉวี่เอ๋อ

“เจอพ่อแม่ฉันแล้วก็โอเวอร์แสดงหน่อยนะ ทำให้พวกเขาเกลียดคุณได้ยิ่งดี รู้ไหม?” โจวฉวี่เอ๋อไม่วางใจเลยต้องสั่งการอีกรอบ

“โอเวอร์แสดงอย่างไร? ยกตัวอย่างหน่อย?” ไป๋ยี่เฟยถามกลับ

โจวฉวี่เอ๋อตอบกลับอย่างเขม่น “แค่นี้ก็ไม่รู้ พูดโม้โอ้อวดต่างๆไงล่ะ ยิ่งเกินจริงเท่าไหร่ยิ่งดี พ่อฉันเป็นคุณครู เขาเกลียดคนที่ชอบพูดจาโอ้อวดแต่ไม่มีความสามารถจริงอย่างนั้นไงล่ะ”

“อ้อ”

รถขับมาถึงหมู่บ้านซินย่วนลี่จิ่ง

โจวฉวี่เอ๋อพาไป๋ยี่เฟยมาถึงชั้น13 ก่อนจะเคาะประตูสองที

ผู้ที่มาเปิดประตูคือคุณแม่โจวจ้าวฉิง

“เข้ามาเถอะ!” จ้าวฉิงต้อนรับแบบไม่เย็นชา แต่ก็ไม่ถึงกับยินดีมาก ประดุจคนบ้านเดียวกันที่เพิ่งกลับบ้านมา

โจวฉวี่เอ๋อและไป๋ยี่เฟยเดินเข้าห้องไป มองเห็นว่าคุณพ่อโจวกำลังดูโทรทัศน์อยู่

คุณพ่อโจวนามว่าโจวเฉิงหัว ประกอบอาชีพคุณครู สวมใส่แว่นสีดำ ใส่เสื้อเชิ้ตสีเทา มีออร่าของคนมีความรู้ประกายออกมา

ไป๋ยี่เฟยยิ้มออกมาเบาๆ “สวัสดีครับคุณลุง”

โจวฉวี่เอ๋อเห็นแบบนี้ก็ขมวดคิ้วขึ้น ทำไมต้องมีมารยาทด้วย?

โจวเฉิงหัวยิ้มออกมา ก่อนจะลุกขึ้นยืน “เสี่ยวไป๋ใช่ไหม?”

ไป๋ยี่เฟยนั่งลง โจวเฉิงหัวเลยถามต่อ “เสี่ยวไป๋ทำงานอะไรเหรอ?”

“ผมทำงานอยู่ที่......” ไป๋ยี่เฟยยังไม่ทันพูดจบ ก็ถูกโจวฉวี่เอ๋อพูดแทรกขึ้น

“เขาอยู่แต่ที่บ้าน ไม่ทำอะไรเลย”

“......”

ไป๋ยี่เฟยมองไปยังโจวฉวี่เอ๋อ โจวฉวี่เอ๋อก็ถลึงตาให้เขาเป็นนัยย์ๆ

โอเค เขาต้องทำให้คุณพ่อคุณแม่โจวไม่ชอบเขา ต้องโอเวอร์แสดงหน่อย

“ไม่ได้ทำอะไรเลย? ไม่มีงานเหรอ?” โจวฉวี่เอ๋อถามต่อ

ไป๋ยี่เฟยก็แกล้งตอบกลับ “ใช่ครับ ที่บ้านมีเงินมากมายจนไม่ต้องทำงาน วันๆแค่ใช้เงินก็ใช้ไม่หมด ไปทำงานทำไม?”

โจวเฉิงหัวและจ้าวฉิงตกตะลึง สายตาส่องประกายออกมา

โจวฉวี่เอ๋อมุมปากแข็งขึ้น แต่ว่ากลับพอใจในคำตอบของไป๋ยี่เฟยมาก ส่งสายตาให้กำลังใจไปยังไป๋ยี่เฟย

ไป๋ยี่เฟยได้รับกำลังใจ ก็ไม่สนใจอะไรอีกต่อไป

“ถ้าอย่างนั้นที่บ้านของเธอทำอะไร?” โจวเฉิงหัวพยายามควบคุมความตื่นเต้นของตนเอง

“ทำทุกอย่าง ควบคุมธุรกิจทุกภาคส่วน ไม่ว่าจะเป็นร้านอาหาร สื่อบันเทิง อสังหาริมทรัพย์ การขายปลีกต่างๆ เครื่องใช้ไฟฟ้ารวมไปถึงต้าตงโลจิสติกส์ ก็อยู่ในเครือของที่บ้านผมด้วย”

พูดจบ จ้าวฉิงก็แทบจะกลั้นหายใจ

โจวเฉิงหัวกลับขมวดคิ้วเล็กน้อย

“พูดแบบนี้ เธอเข้าใจธุรกิจพวกนี้เหรอ?” โจวเฉิงหัวถามแบบลองใจ

ไป๋ยี่เฟยพยักหน้ารับ “แน่นอนครับ! ธุรกิจที่บ้านของตนเอง แน่นอนว่าต้องเข้าใจอยู่แล้ว”

โจวเฉิงหัวได้ยินเขาพูดเช่นนี้แล้ว ก็หันหน้ากลับมาดูโทรทัศน์ต่อ โทรทัศน์กำลังออกอากาศข่าวเรื่องขุดน้ำมันอยู่ “เธอมีความคิดเห็นอย่างไรกับราคาน้ำมัน?”

“ไม่มีความคิดเห็นอะไร”

โจวฉวี่เอ๋อกับจ้าวฉิงนิ่งไป “ไม่มีความคิดเห็นอะไร?”

“ใช่ครับ” ไป๋ยี่เฟยเริ่มพูดมั่วออกมา “คุณลุงดูนะครับ น้ำมันเป็นทรัพยากรที่ใช้แล้วหมดไป ใช้ไปแล้วก็หมดไป รัฐบาลก็บอกแล้ว น้ำมันเป็นสิ่งสำรองทางช่วงสงคราม ต่อให้พบเจอแหล่งน้ำมันมากมาย แต่มีบางส่วนที่ยากต่อการขุดหา แบบนี้ก็เท่ากับไม่มี และน้ำมันดิบที่ผ่านการกรองมาใช้ได้นั้นก็มีจำนวนจำกัด ไม่มากเกินไป และไม่น้อยเกินไป”