บทที่ 568

บทที่ 568

หลังจากที่ไป๋ยี่เฟยเข้ามายืนแล้ว ก็หันไปมองเคาน์เตอร์อื่นๆ ก็พบว่าเชฟทุกๆคนล้วนแต่สวมชุดเชฟสีขาวกันทั้งนั้น แต่ข้างหลังของพวกเขา ก็มีผู้ช่วยอยู่คนสองคน

มีแต่เขาคนเดียวเท่านั้น

เชฟคนอื่นๆเริ่มสังเกตเห็นไป๋ยี่เฟย โดยเฉพาะคนที่อยู่ใกล้ๆกับไป๋ยี่เฟยคนนั้น

“เห้ย นายมาทำอะไรที่นี่?”เชฟคนนั้นถามไป๋ยี่เฟย ประเด็นคือไป๋ยี่เฟยไม่ได้สวมเสื้อผ้าของเชฟ

ไป๋ยี่เฟยยิ้มเล็กน้อย ท่าทีดูเป็นมิตรมาก“ทำอาหาร ผมก็เป็นเชฟเหมือนกัน”

เพราะว่าประโยคประโยคนี้ นอกจากเสียงที่ออกมาจากเคาน์เตอร์แล้ว เสียงอย่างอื่นก็เงียบลงทันที

เชฟรอบๆข้างหันมามองไป๋ยี่เฟยกันทุกคน

จากนั้น ก็มีเสียงหัวเราะดังกระหึ่มขึ้นมา

“ฮ่าๆ……”

“สภาพแบบนายเนี่ยนะ ก็เป็นเชฟเหมือนกัน?”

“ไม่ใส่เสื้อผ้าไม่ว่านะ แต่เพิ่งจะยี่สิบกว่าๆ เชฟอะไรกันวะเนี่ย?”

“ใช่น่ะสิ เข้ามาเล่นมากกว่ามั้ง?”

“นี่ไอน้อง นายรีบออกไปให้เร็วดีกว่านะ อย่ามาเสียเวลาพวกเราทำอาหารเลย”

ไป๋ยี่เฟยสีหน้ามึนงงไม่เข้าใจ“มันน่าตลกตรงไหน? ผมเป็นเชฟแล้วมันมีปัญหาอะไรเหรอ?”

เชฟที่อยู่ข้างๆเขาคนนั้นเห็นแบบนี้ก็พูดขึ้น“ไอ้น้อง คืออย่างแรกนายไม่มีผู้ช่วย สองนายดูไม่เหมือนเชฟเลย จะมาสร้างความเดือดร้อนให้กับตัวเองซะเปล่าๆ！”

“ที่นี่เป็นงานเลี้ยงของตระกูลจ้าว ถ้าอาหารที่นายทำไม่อร่อยล่ะก็ ถึงตายได้เลยนะ！”

ไป๋ยี่เฟยได้ยินประโยคนี้ ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย ตระกูลจ้าวป่าเถื่อนเกินไปแล้ว ทำอาหารไม่อร่อยก็เอาถึงตายเลยเหรอ?

เชฟคนนั้นพูดขึ้นต่อ“ไอ้น้อง ดังนั้นนายรีบไปซะจะดีกว่า！ถ้าถึงตอนนั้นนายมีแต่ตายกับตายแน่ๆ ขนาดจะร้องก็ยังไม่มีที่ให้ร้อง！”

ไป๋ยี่เฟยมึนงงสุดๆ สรุปแล้วคนพวกนี้กำลังหัวเราะเยาะเขา? หรือว่าหวังดีกับเขากันแน่?

ในเวลานี้เอง พนักงานคนนั้นกลับมา พูดกับบรรดาผู้คน“เอาล่ะ คนมาครบแล้ว ตอนนี้พวกคุณเริ่มได้เลย เวลาครึ่งชั่วโมง ทุกๆเคาน์เตอร์ต้องได้อาหารรสเลิศหนึ่งอย่าง”

พูดจบ พนักงานก็ไม่สนใจอะไร เดินออกไปทันที

พวกเชฟก็ไม่มีกะจิตกะใจจะมามุงดูอะไรแล้ว แต่รีบกลับไปโฟกัสที่เคาน์เตอร์ของตัวเอง เพราะว่ามันเกี่ยวข้องกับของรางวัลที่มีมากมายมหาศาล แล้วก็รวมถึงชีวิตของตัวเองด้วย

ไป๋ยี่เฟยเห็นแบบนี้ก็มองสำรวจรอบๆ ไม่ได้ทำอาหาร แต่เดินไปยังห้องน้ำ

เขาพูดกับคนที่อยู่ในหูฟังบลูทูธ“ฮาโหล ต่อไปผมต้องทำยังไงต่อ?”

“ตอนนี้นายอยู่ที่ไหน?”

“ห้องน้ำ”

“รอตรงนั้นก่อน”

“ได้”

ไป๋ยี่เฟยไม่ได้ทำตามที่ฉีฉีบอก ออกมาจากห้องน้ำ ไปยังห้องโถงชั้นสอง

ห้องโถงชั้นสองล้วนแต่เป็นหน้าต่างกระจกแบบเต็มตัว ส่วนคนที่อยู่ในห้องโถงชั้นสอง ดูโหดเหี้ยมยิ่งกว่าคนที่อยู่ชั้นหนึ่งเล็กน้อย

ดูแล้วพวกคนที่อยู่ชั้นสองพวกนี้คงจะเป็นตัวสำคัญของงานเลี้ยงแน่ๆ

ไป๋ยี่เฟยเดินมาอยู่ข้างหน้ากระจก เนื่องจากเป็นกระจกหน้าต่างแบบเต็มตัว ดังนั้นตึกสูงที่อยู่ตรงกันข้ามตึกนั้น ก็สามารถมองเห็นชั้นสองได้อย่างชัดเจน

“นายไปชั้นสองทำไม?”เสียงของฉีฉีดังขึ้นมาในหูฟัง

ไป๋ยี่เฟยพูดขึ้นด้วยสีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง“หลงทาง”

“โง่！รีบกลับลงมาเดี๋ยวนี้！” ฉีฉีพูดขึ้น

ไป๋ยี่เฟยเตรียมลงข้างล่างอย่างนิ่งๆ

ในเวลานี้เอง ไป๋ยี่เฟยเห็นคนหัวล้านคนหนึ่งเดินตรงมายังเขา ตอนที่คนหัวล้านคนนั้นเดินเฉียดกับเขาก็หันมามองเขาหนึ่งที จากนั้นก็ตรงไปยังห้องน้ำ

ไป๋ยี่เฟยครุ่นคิด แล้วก็เดินตามไป

หลังจากเข้าไปแล้ว คนหัวล้านก็เข้าไปในห้องส้วมห้องหนึ่ง จากนั้นก็รีบหยิบกระดาษปากกาที่เตรียมมาไว้ก่อนแล้วออกมา แล้วเขียนอะไรบางอย่างลงไป หลังจากที่เอากระดาษไปแปะเอาไว้ตรงประตู แล้วก็ออกมา

ในเวลานี้เอง ผ่านไปครึ่งชั่วโมงกับอีกสิบห้านาที

ไป๋ยี่เฟยเดินตรงไปยังประตู ก็ชนเข้ากับคนดำรูปร่างกำยำหนึ่งคนเข้าพอดี

คนดำคนนั้นสบถออกมาหนึ่งคำ‘FUCK’จากนั้นก็พูดเป็นภาษาที่ไป๋ยี่เฟยฟังไม่เข้าใจ