บทที่ 574

บทที่ 574

ตึกสูงครึ่งหนึ่งถูกระเบิดล้มลง อีกครึ่งหนึ่งกำลังจะล้มลง และครึ่งหนึ่งว่างเปล่าโดยตรง

ไป๋ยี่เฟยค้นหาตึกสูงทั้งหมด แต่ไม่พบร่องรอยของฉีฉี ซึ่งทำให้เขาเริ่มสงสัยการคาดเดาของตัวเอง หรือว่าฉีฉีไม่ได้ซ่อนตัวอยู่ที่นี่?

ขณะที่เขาคิดเรื่องนี้เขาก็เดินลง ทันใดนั้น ไป๋ยี่เฟยก็หยุดก้าวเท้า และมองไปที่ห้องลองเสื้อผ้าของร้านขายเสื้อผ้าแห่งหนึ่ง

เนื่องจากการระเบิด ทำให้อาคารทั้งหลังสั่นสะเทือน ดังนั้น ประตูห้องลองเสื้อผ้าเหล่านั้นจึงควรเปิดอยู่

แต่ไป๋ยี่เฟยเห็นว่าประตูห้องลองห้องหนึ่งถูกปิดอยู่

หลังจากที่ไป๋ยี่เฟยลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็เดินเข้าไปอย่างช้าๆ

ไป๋ยี่เฟยยืนนิ่งอยู่ที่ประตู จู่ๆ ไป๋ยี่เฟยก็เปิดประตูออกมา

แน่นอนว่า ฉีฉีนั่งอยู่ในห้องลองเสื้อผ้าโดยสวมใส่กางเกงขาสั้น และศีรษะของเธอเอียงไปข้างหนึ่ง ราวกับว่าเธอเป็นลมไปแล้ว

เห็นได้ชัดว่ามีบาดแผลที่ต้นขาของฉีฉี เลือดกำลังไหลออกมา บนร่างกายของฉีฉียังคงเปียกอยู่

ไป๋ยี่เฟยกัดฟัน แม่งเอ๊ย!

เหมือนกับการคาดเดาของเขาไม่มีผิด ฉีฉีลงมาตามเชือก แต่ชิ้นส่วนที่หักก็ทำให้เชือกขาดไป และตกลงไปในแม่น้ำ จากนั้นเพื่อซ่อนร่องรอยของตัวเอง จึงจงใจทิ้งคราบเลือด เพื่อสร้างเบาะแส

สุดท้ายก็กลับไปที่ตึกสูง และซ่อนตัวอยู่ในห้องลองเสื้อ

สาเหตุที่ไป๋ยี่เฟยกัดฟัน ก็เพราะว่าฉีฉีตกลงไปในแม่น้ำ และแช่อยู่ในน้ำ โทรศัพท์ยังใช้งานได้หรือไม่?

แม่งเอ๊ยถ้าใช้งานไม่ได้ งั้นเขาก็คงต้องจบลงแล้วจริงๆ!

ไม่สามารถติดต่อกับโลกภายนอกได้ และสถานการณ์ของที่นี่ก็ร้ายแรงเช่นกัน แม่งจะทำยังไงดีล่ะ?

ไป๋ยี่เฟยไม่เชื่อในความโชคร้าย และย่อร่างกายลงนั่งยองๆ เพื่อค้นหาโทรศัพท์มือถือบนร่างกายของฉีฉี

ในไม่ช้า ไป๋ยี่เฟยก็สัมผัสถึงโทรศัพท์มือถืออยู่ในกระเป๋ากางเกง สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจที่สุดก็คือ โทรศัพท์ถูกบรรจุอยู่ในถุงพลาสติก ซึ่งหมายความว่าโทรศัพท์ยังสามารถใช้งานได้ โดยไม่มีน้ำเข้าไปเลย

ไป๋ยี่เฟยตื่นเต้นมาก จึงปิดประตูอย่างรวดเร็ว ตัวเองก็นั่งลง และเปิดโทรศัพท์มือถือ

ต้องปลดล็อกโทรศัพท์โดยใช้ลายนิ้วมือ

ไป๋อี้เฟยปลดล็อกด้วยนิ้วของฉีฉี ทันทีที่เขาเห็นว่า เขาสามารถติดต่อกับโลกภายนอกได้จริงๆ ดังนั้นเขาก็พบตำแหน่งของเขาทันที และก็โพสต์ตำแหน่งของเขาลงในฟอรัมของโรงพยาบาลโว่หลง

หลังจากทำสิ่งเหล่านี้จนเสร็จ ไป๋ยี่เฟยก็โทรหาหลี่เสว่ด้วยความตื่นเต้น

หลังจากดังไม่กี่ครั้ง ก็มีการรับสายทันที

“ฮัลโหล? ” เสียงของหลี่เสว่ก็ดังมาจากอีกฝั่งของโทรศัพท์

เมื่อไป๋ยี่เฟยได้ยินเสียงของหลี่เสว่อีกครั้ง ในหัวใจของเขาก็อบอุ่นขึ้น ในเวลาเดียวกันก็รู้สึกฝาดอยู่ที่ปลายจมูกของเขาด้วย และมุมปากของเขาก็ยกขึ้นโดยจิตสำนึก

ในขณะที่ไป๋ยี่เฟยกำลังจะตอบหลี่เสว่ ก็มีเสียงรบกวนมาจากข้างนอก

ไป๋ยี่เฟยแปลกใจ และไม่กล้าพูดออกไป

เขาทำได้เพียงแค่ถือโทรศัพท์ไว้ที่หูของเขา และฟังเสียงของหลี่เสว่ และเสียงของหลี่เสว่ก็ยังคงส่งมาเรื่อยๆ

“ฮัลโหล? คุณเป็นใคร?”

“ฮัลโหล? ทำไมคุณไม่พูด?”

หลังจากหยุดไปสองสามวินาที ก็พูดขึ้นอีกครั้งว่า “คือ.........คุณหรือเปล่า?”

“ติงต๊อง!”

ไป๋ยี่เฟยรู้สึกประหลาดใจอีกครั้ง และเมื่อเขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู มันก็มีการเตือนว่าแบตเตอรี่ต่ำแล้ว

ไป๋อี้เฟยไม่กล้าที่จะประมาท และวางสายของหลี่เสว่โดยตรง จากนั้นก็ปิดเครื่องโทรศัพท์

เขากลัวว่าเสียงของโทรศัพท์จะดึงดูดผู้คนภายนอกเข้ามา

ถ้าเป็นคนเหล่านั้น เมื่อเห็นเขาและฉีฉีอยู่ด้วยกัน ก็คงจะคิดว่าพวกเขาเป็นคนกลุ่มเดียวกันอย่างแน่นอน งั้นพวกเขาก็จะต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย!

ไป๋ยี่เฟยรออย่างเงียบๆ รอให้พวกเขาจากไปก่อน

แต่หลังจากรอเป็นเวลานานก็ไม่ได้ยินเสียงของพวกเขาเลย ดูเหมือนว่าพวกเขากำลังค้นหาสิ่งที่มีค่าิอยู่ คาดว่าไม่น่าจะใช่คนกลุ่มนั้น

ไป๋ยี่เฟยไม่กล้าประมาทเลย และยังไม่ออกเสียง

ในเวลานี้ ไป๋ยี่เฟยรู้สึกว่ามีอะไรหนืดๆ ไหลอยู่บนมือของเขา เขาจึงมองลงไปทันที และผงะ ปรากฏว่ามันเป็นเลือดของฉีฉี ซึ่งยังคงไหลอยู่

เมื่อไปที่ฉีฉีอีกครั้ง ใบหน้าของเขาซีด และเลือดที่ต้นขาของเขาก็ไหลออกมาอย่างไม่หยุด หากไม่ได้รับการจัดการทันเวลา แม้ว่าการบาดเจ็บจะไม่ร้ายแรง ก็คงตกเลือดจนเสียชีวิตไป