บทที่ 577

บทที่ 577

“ซิ๊ด...........”

ไป๋ยี่เฟยร้องตะโกนพร้อมกับลุกขึ้นมาจากพื้น มองดูที่คนหัวโล้นอย่างระมัดระวัง

หลังจากที่คนหัวโล้นรู้ว่าไป๋ยี่เฟยสามารถใช้ทักษะมวยปล้ำเหล่านี้ได้ เขาก็เปลี่ยนการต่อสู้ และใช้กังฟูหมัดเท้าโดยตรง

แต่คนหัวโล้นก็ต้องชื่นชม “ไม่ได้คาดคิดว่าคนทำอาหารจะมีกังฟูที่ดีได้ขนาดนี้ มันน่าแปลกใจจริงๆ ”

ไป๋ยี่เฟยอาเจียนเป็นเลือด จับริมฝีปาก และยักไหล่ว่า “ดังนั้น คุณก็ควรปล่อยผมไป”

“ทำไมต้องปล่อยคุณไป?” คนหัวโล้นไม่ยอมเลยสักนิด

“มิฉะนั้น เราก็จะต้องแพ้ทั้งคู่ ผลนี้ไม่ดีเลย” ไป๋ยี่เฟยตอบอย่างจางๆ

คนหัวโล้นหัวเราะเมื่อได้ยินเช่นนี้ “แพ้ทั้งคู่งั้นเหรอ? อย่างคุณงั้นเหรอ?”

“แม้ว่าคุณจะมีทักษะอยู่บ้าง และก็ยังไม่แย่ แต่ก็ค่อนข้างพูดได้แน่นอน คุณต่อสู้กับคนอื่นๆ ที่ไม่ค่อยเท่าไหร่มันก็ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว แต่คุณกับผม เราไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกันเลย!”

“คุณอ่อนแอเกินไป สำหรับผม!”

ไม่ใช่ครั้งแรกที่มีคนบอกว่าไป๋ยี่เฟยอ่อนแอแล้ว แต่มันเป็นครั้งแรกที่เจอคนหยิ่งขนาดนี้ แต่ด้วยน้ำเสียงนี้ เขาก็แอบกัดฟัน แม้ว่าอีกฝ่ายจะพูดเป็นเรื่องจริง แต่ก็ยังน่ารำคาญมาก

ในเวลานี้ ไป๋ยี่เฟยรู้สึกเสียใจทีหลังอย่างกะทันหัน ถ้าเขารู้แต่แรกก็ควรจะนำปืนของฉีฉีที่อยู่ในห้องลองเสื้อเมื่อเขาจากไป และจะสามารถสังหารเขาด้วยการยิงเพียงนัดเดียวในเวลานี้!

ไม่ว่ามันจะเลวร้ายแค่ไหน ก็ควรคว้าปืนที่อยู่ในมือของข่ายเหวิน แต่ยังมีปืนอยู่ใช่มั้ย?

“เร็วเข้า!”

ในเวลานี้ เสียงที่ดังขึ้นอย่างกะทันหัน ทำให้ไป๋ยี่เฟยตกใจมาก

ต้องเป็นจ้าวเทียนที่ถูกคนค้นพบ และชี้ตำแหน่งของพวกเขา และตอนนี้กำลังนำคนตามมาที่นี่อยู่!

แม่งเอ๊ย!

ไป๋ยี่เฟยจ้องมองไปที่คนหัวโล้นที่อยู่ตรงหน้าเขา หากหัวโล้นไม่ได้ห้ามพวกเขาอยู่ที่นี่ และพาฉีฉีวิ่งหนีไป ยังจะเสียเวลาอยู่ที่นี่ได้อย่างไรกัน?

คนหัวโล้นก็ได้ยินเสียงแล้วเหมือนกัน และมองออกไปที่ไกล เขาไม่ใช่คนของตระกูลจ้าว และก็เข้าใจสถานการณ์ของไป๋ยี่เฟย เขาจึงพูดอย่างจางๆ ว่า “คุณสามารถจากไปเองได้ และทิ้งเธอไว้ที่นี่”

ไป๋ยี่เฟยเงยหน้าขึ้นมอง แต่ไม่พูด

คนหัวโล้นพูดต่อว่า “คุณจากไป ผมจะไม่ห้ามคุณไว้ เป็นยังไง?”

เสียงที่อยู่ใต้ภูเขาค่อยๆ ดังขึ้นมา บ่งบอกว่าคนเหล่านั้นเข้าใกล้พวกเขามากขึ้นเรื่อยๆ แล้ว

ไป๋ยี่เฟยมองไปที่ฉีฉีที่อยู่บนพื้น และเริ่มลังเล

คนหัวโล้นเดินไปข้างหน้าฉีฉี เก็บมีดที่อยู่บนพื้นขึ้นมา แล้วพูดกับไป๋ยี่เฟยว่า “คุณไม่ควรรีรอเลย ตายคนเดียวจะดีกว่าตายสองคนนะ”

“อีกอย่าง คุณกับเธอ ไม่ใช่คนในทางเดียวกันเลย แล้วจะทำไปเพื่ออะไรล่ะ?”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ไป๋ยี่เฟยก็อดไม่ได้ที่จะถามว่า “คุณรู้จักกับเธอเหรอ? ก่อนหน้านี้คุณเป็นคนในทางเดียวกับเธองั้นหรือ? ”

“เมื่อก่อนเคยเป็น ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว” คนหัวโล้นตอบอย่างจางๆ แล้วก็เหลือบมองไปที่ไป๋ยี่เฟย “เวลาของคุณกำลังจะหมดลงแล้ว ไม่ควรใช้มันลังเลให้มาก ในเมื่อเป็นเช่นนี้แล้ว ผมจึงตัดสินใจแทนคุณในครั้งนี้”

หลังจากพูดจบ คนหัวโล้นก็ยกมีดในมือของเขาขึ้นมา ชี้ไปที่หัวใจของฉีฉี แล้วแทงกระแทกลงไป

เมื่อไป๋ยี่เฟยเห็นเช่นนี้ เขาก็ตกใจขึ้นมา และเตะขาออกไปทันที และเตะมีดออกไปได้ทันเวลา

แต่เพราะความเร็วของมือเท้าไม่เร็ว ทำให้เขาถูกคนหัวโล้นเตะโดน

แต่ในคราวนี้ ไป๋ยี่เฟยไม่ได้ถูกเตะออกบินไป แต่เขากอดเท้าของคนหัวโล้นไว้ และหัวเราะเยาะ “คุณคิดผิดไปแล้ว ผมไม่ได้ลังเลว่าควรจะจากไปเองหรือเปล่า แต่กำลังลังเลว่า จะฆ่าคุณอย่างไร! ”

สิ่งที่ไป๋ยี่เฟยคิดก็คือชายคนนี้เก่งในเรื่องของทักษะมวยปล้ำ แต่เขาเก่งกว่าในเรื่องกังฟูหมัดและทักษะการเตะ ในเรื่องนี้ เขาไม่สามารถเอาชนะเขาได้ ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงพยายามในด้านทักษะมวยปล้ำ และใช้ทักษะมวยปล้ำเพื่อต่อสู้ในระยะประชิด ก่อนที่จะฆ่าเขา

นี่เป็นโอกาสเดียวของเขา

ไป๋ยี่เฟยกระชากเท้าของเขาลงมาด้วยความแรงทันที และพยายามจะดึงเขาลงมา

คนหัวโล้นผงะ และล้มลงด้วยกำลังของไป๋ยี่เฟย แต่เขาก็มั่นคงมาก และเตะเข้าไปด้วยเท้าอีกข้างของเขา

ไป๋ยี่เฟยไม่ได้เตรียมตัว และถูกเตะเข้าที่หน้าอกโดยตรง

“พั๊ฟ!”

มีเลือดพุ่งออกมาอีกคำหนึ่ง และล้มลงไปที่พื้นอย่างอ่อนแรง

คนหัวโล้นตะคอกอย่างเย็นชา และยืนอยู่ตรงหน้าของไป๋ยี่เฟย โดยใช้เท้าข้างหนึ่งเหยียบอยู่บนหน้าอกของเขา “ไม่กลัวตายจริงๆ เลย! ”