บทที่ 578

บทที่ 578

เมื่อฟังเสียง ไป๋ยี่เฟยก็รู้ว่าจ้าวเทียนเป็นคนพูดประโยคสุดท้าย และแอบหัวเราะอยู่ในใจว่า “ฮึ่ม รอให้กูหนีออกไปได้ กูจะฆ่าแม่งให้ตาย! ”

หลังจากนั้นไม่นาน คนเหล่านี้ก็วิ่งไปข้างหน้า และออกจากที่นี่ไป

ไป๋ยี่เฟยออกมาดูอย่างสบายใจหลังจากได้ยินเสียงคนเดินจากไปเป็นเวลานาน แล้วก็ค้นพบอย่างน่าเศร้าว่า

ลงมาง่าย ขึ้นไปยาก!

ตอนที่ลงมามันง่ายมาก สามารถกระโดดลงได้ แต่ตอนที่ขึ้นไป หินที่ยื่นออกมานั้นสูงมาก จนไม่สามารถเข้าถึงได้แม้จะกระโดดขึ้น นี่จะขึ้นไปได้อย่างไร?

ไป๋ยี่เฟยก็นั่งกลับไปที่เดิม และในพริบตา เขาก็ได้พบกับดวงตากลมโตอยู่คู่หนึ่ง

ไป๋ยี่เฟยหดตัวกลับด้วยความตกใจ “เชี่ย! คุณตื่นขึ้นมาอีกแล้วเหรอ?”

ฉีฉีจ้องไปที่ไป๋ยี่เฟย และถามอย่างช้าๆ ว่า “คุณเป็นคนเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ฉันใช่หรือไม่? ”

ไป๋ยี่เฟยหยุดชั่วคราว และถึงจำขึ้นมาได้ว่าการเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ฉีฉีนั้นมันเป็นเรื่องที่อักอ่วนจริงๆ เขาจึงพูดด้วยความรู้สึกผิดว่า “อย่าพูดเสียงดังเกินไป ถ้าพวกเขากลับมาอีกล่ะจะทำยังไง? ”

ฉีฉีเหลือบมองเขา และพูดอย่างจางๆ ว่า “ตอนนี้ฉันไม่มีแรงที่จะตีคนได้”

ไป๋ยี่เฟยยิ้มอย่างข่มขื่น “ผมรู้”

ดูจากสีหน้าของฉีฉีก็สามารถรู้ได้ ซีดเซียวกว่าเมื่อกี้นี้มาก อาจเป็นเพราะเขาเตะโย่วขุย ซึ่งส่งผลต่อบาดแผล และทำให้ร่างกายอ่อนแอมากขึ้น

ฉีฉีถามอีกครั้งว่า “คุณเห็นโทรศัพท์มือถือของฉันไหม?”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ไป๋ยี่เฟยก็รู้สึกผิดมากขึ้น แต่ใบหน้าของเขาสงบนิ่ง “เห็นอยู่ เมื่อกี้ตอนที่คุณมองคนนั้น มันก็หลุดออกมาแล้ว”

“แล้วทำไมคุณไม่หยิบมันขึ้นมา?” ฉีฉีถามพร้อมกับจ้องมอง

ไป๋ยี่เฟยพูดโดยจิตสำนึกว่า “แบตเตอรี่ก็หมดไปแล้ว เก็บมันขึ้นมาทำไม?”

“คุณเคยดูโทรศัพท์ของฉันหรือ?” ฉีฉีมองเขาอย่างมั่นใจ ด้วยสายตาที่แหลมคม

ไป๋ยี่เฟยผงะ ถูกเปิดเผยไปแล้ว

อันที่แท้จริงโทรศัพท์ของฉีฉีไม่ได้หายไปไหนเลย แต่อยู่ที่ไป๋ยี่เฟย เขาไม่อยากคืนโทรศัพท์ให้กับฉีฉี ถึงพูดเช่นนี้ขึ้นมา

“ผมได้ยินเสียงตอนที่ผมแบกคุณอยู่ นั่นไม่ใช่เสียงของแบตเตอรี่ต่ำเหรอ?” ไป๋ยี่เฟยพูดแก้ตัวขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

ฉีฉีมองเขาอย่างสงสัย

ไป๋ยี่เฟยรู้สึกรำคาญเธอมาก จนอดไม่ได้ที่จะพูดว่า “ผมว่า คุณจ้องมองผมทำไม? ผมช่วยชีวิตคุณไว้นะ คุณก็คือใช้สายตาแบบนี้มาจ้องมองคนที่ช่วยชีวิตคุณไว้เหรอ?”

“ถ้าผมไม่ช่วยคุณไว้ คุณแม่งคงตายไปนานแล้ว และยังมีแรงที่จะมาจ้องผมอีกเหรอ?”

เมื่อพูดจบ ฉีฉีก็สะดุ้งเล็กน้อย สายตาของเธอหมองคล้ำและไม่ชัดเจน จากนั้นเธอก็พูดด้วยเสียงเบาว่า “ขอบคุณ”

ไป๋ยี่เฟยตะคอกอย่างเย็นชา ลุกขึ้นและไม่สนใจฉีฉี และเดินเข้าไปในถ้ำแทน

ในเวลานี้ ฉีฉีถามจากด้านหลังว่า “คุณเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ฉันใช่ไหม? ”

ไป๋ยี่เฟยไม่ได้สนใจคำพูดของฉีฉี และเดินหน้าต่อไป

ยิ่งเข้าไปมากเท่าไหร่ แสงจากภายนอกก็จะเข้ามาได้น้อยลง และมันก็จะค่อยๆ มืดลง

หลังจากเดินไปได้สักพัก ไป๋ยี่เฟยก็หยุดลง ด้านในมืดสนิท และมองไม่เห็นโดยสิ้นเชิง

ในเวลานี้ เสียงของฉีฉีก็ดังขึ้นจากด้านหลังอีกครั้ง “ดูเหมือนว่าจะเป็นรูของงูหลามยักษ์ หากเข้าไปด้านในอีก อาจเห็นงูหลามยักษ์ และกลืนคุณเข้าไปในครั้งเดียว”

ไป๋ยี่เฟยรู้สึกตื่นเต้นเมื่อได้ยินคำพูดนั้น และขนที่หลังของเขาก็ลุกขึ้นมาทันที

เขาถอยหลังไปสองก้าว โดยจิตสำนึก

“ถอยหลังทำไมเหรอ? ไม่ได้ยินที่ฉันพูดไม่ใช่หรือ?” ฉีฉีตะคอกอย่างเหยียดหยาม

ไป๋ยี่เฟยหันกลับมา ยิ้มให้ฉีฉี และพูดว่า “ยังไงปากถ้ำก็เป็นที่ที่ปลอดภัยกว่า”

ฉีฉียังคงมองเขาด้วยสายตาที่ดูถูกเหยียดหยาม และเย่อหยิ่งแบบนั้น ซึ่งทำให้ไป๋ยี่เฟยรำคาญมาก

ทั้งๆ ที่ทั้งคู่ก็ได้รับบาดเจ็บ เป็นเพราะเขาช่วยชีวิตฉีฉีไว้ แต่ฉีฉียังคงทำท่าทางแบบนั้น นี่ทำให้ไป๋ยี่เฟยทนไม่ได้แล้ว เขาจึงยกมือขึ้น และบีบคางของฉีฉี

“มึงแม่งพอแล้วจริงๆ!”

“ผมเคยบอกแล้วว่าอย่ามองผมด้วยสายตาแบบนั้น!”

“ราวกับว่ากูเป็นหนี้มึงหลายล้านเลย!”

“กูเองที่ถอดเสื้อผ้ามึง แล้วทำไมเหรอ?”