บทที่ 580

บทที่ 580

มีหลายวิธีที่คนภายนอกจะฆ่าพวกเขาได้ ปล่อยให้ไฟลุกเข้ามา หรือปิดกั้นทางเข้าถ้ำ หรือพวกเขารู้ว่าทางเข้าถ้ำนำไปสู่จุดใด และให้ผู้คนเตรียมซุ่มโจมตีอยู่ที่นั่นล่วงหน้า

ฉีฉีสั่นไปหมดทั้งตัว ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะเธอเริ่มมีไข้อีกครั้ง

“คุณกลัวเหรอ” น้ำเสียงของฉีฉีสงบลงมาก

ไป๋ยี่เฟยตะคอก “ผมไม่กลัวหรอก แม้แต่เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ อย่างคุณยังไม่กลัวเลย ผมจะกลัวอะไร? ”

จริงๆ แล้วไป๋ยี่เฟยกำลังลังเลอยู่ ถ้ามีคนแอบซุ่มอยู่ตรงปากถ้ำควรจะทำยังไงล่ะ? งั้นก็จะไม่มีความหวังแล้วจริงๆ

แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม พวกเขาก็มีเพียงทางเดียวเท่านั้นที่จะออกไปได้

“สู้!”

ไป๋ยี่เฟยกัดฟัน และเดินหน้าต่อไป

ในระยะทางสั้นๆ ดูเหมือนว่าจะเดินผ่านไปหนึ่งศตวรรษเลยทีเดียว

อย่างไรก็ตามเมื่อพวกเขามาถึงที่ทางออกถ้ำ พวกเขาก็ตกตะลึงไปทั้งคู่

พวกเขาคิดว่ามันเป็นทางออก แต่พวกเขาได้เดินจากรูเล็กๆ ไปยังรูใหญ่

รูมีขนาดใหญ่มาก อย่างน้อยมีขนาดใหญ่มากกว่าสองพันตารางเมตร และผนังโดยรอบถูกปิดด้วยแผ่นเหล็ก ซึ่งดูเหมือนจะเป็นห้องทดลองในอนาคต

สิ่งที่น่าตกใจยิ่งกว่าก็คือ ในถ้ำนี้เต็มไปด้วยกล่องมากมาย และมีโคมไฟติดผนังเป็นแถวๆ ที่ผนังถ้ำ เป็นเพราะโคมไฟติดผนังเหล่านี้ ทำให้ทั้งถ้ำสว่างไสว ทำให้เขาสามารถมองเห็นแสงสว่างได้

มองไปรอบๆ ไม่สามารถนับได้ทั่วว่ามีกี่กล่อง วางซ้อนทับกันเป็นชั้นๆ ไป เมื่อมองไปที่บนกล่อง พวกมันถูกปกคลุมไปด้วยชั้นขี้ฝุ่น บนพื้นก็เหมือนกัน คิดว่าคงไม่มีใครมาที่นี่นานแล้ว

ไป๋ยี่เฟยถามฉีฉีว่า “หลันเต่าแห่งนี้คุณคุ้นเคยมากกว่าผม คุณรู้ไหมว่าที่นี่คือสถานที่อะไร?”

ฉีฉีส่ายหัว “ไม่รู้”

ไป๋ยี่เฟยเลิกคิ้วเล็กน้อย เป็นสถานที่ที่แม้แต่ฉีฉีก็ไม่รู้ ดูเหมือนว่าสถานที่แห่งนี้จะเป็นที่หลับมาก มันก็ใช่ และถ้ามันไม่หลับ มันจะไปโผล่ที่ริมหน้าผาได้อย่างไร

ไป๋ยี่เฟยเดินไปที่กล่องใบหนึ่ง และเป่าขี้ฝุ่นบนนั้น ฝุ่นฟุ้งขึ้น ทำให้ไป๋ยี่เฟยไอสองสามครั้ง

หลังจากฝุ่นปลิวไปแล้ว ก็เห็นกล่องไม้สีน้ำตาล กว้างประมาณหนึ่งเมตร สูงประมาณหนึ่งเมตรห้า

“ปล่อยฉัน.........ลงมา” ฉีฉีพูด

ไป๋ยี่เฟยปล่อยฉีฉีลง และฉีฉียืนอยู่ข้างๆ ตัวสั่นเล็กน้อย และพูดกับไป๋ยี่เฟยว่า “ลองเปิดดูสิ”

ไป๋ยี่เฟยพยักหน้า เขาก็กำลังคิดที่จะทำเช่นนั้น

ด้วยเสียงดัง “กราว” ไป๋ยี่เฟยก็เปิดกล่องออก

หลังจากนั้น แสงสีทองขนาดใหญ่ก็พุ่งออกมา

ไป๋ยี่เฟยและฉีฉีก็ตกใจ และตะลึง เมื่อเห็นสิ่งนี้

ทั้งกล่องนี้ เต็มไปด้วยทองคำแท่ง!

ไป๋ยี่เฟยและฉีฉีมองหน้ากัน และเห็นความตกตะลึงในดวงตาของกันและกัน จากนั้นไป๋ยี่เฟยก็กลืนน้ำลาย และมองลงไปในกล่องจำนวนนับไม่ถ้วนนั้น

“นี่คงไม่ใช่ว่าเป็นทองคำทั้งหมดหรอกมั้ง?”

หลังจากพูดเสร็จ ไป๋ยี่เฟยก็เห็นแท่งเหล็กที่อยู่ข้างๆ จากนั้นก็หยิบแท่งเหล็กขึ้นมา และเปิดกล่องสิบกว่ากล่องในครั้งเดียวขึ้นมา

ใบหน้าของฉีฉีแดงระเรื่อ ไม่เพียงเพราะพิษไข้ แต่ยังเป็นเพราะความตื่นเต้น

มองไปที่กล่องสิบกว่าใบนั่น ทั้งหมดเป็นทองคำแท่ง อย่าไปคิดเลยว่า ที่เหลือก็มีทั้งหมดเช่นกัน

ไป๋ยี่เฟยตกใจเมื่อเห็นทองคำแท่งเหล่านี้

ทันใดนั้น ไป๋ยี่เฟยชะงัก และก็นึกถึงบางสิ่งบางอย่างขึ้นมา ทันใดนั้นก็หันหลัง มาพร้อมกับแท่งเหล็กชี้ไปที่คอของฉีฉี

ในเวลาเดียวกัน ฉีฉีก็แทงไป๋ยี่เฟยด้วยไม้เหลาที่ไม่รู้ว่ามันมาจากไหน

การเคลื่อนไหวของทั้งสองเกือบจะตรงกัน ดังนั้นพวกเขาจึงชี้ไปที่คอของกันและกันในเวลาเดียวกัน และหยุดลงในเวลาเดียวกัน

ทั้งสองมองหน้ากัน หายใจเฮือกใหญ่

ไป๋ยี่เฟยทำลายความเงียบก่อน แล้วถามฉีฉีว่า “ตอนนี้คุณคิดอะไรอยู่เหรอ? ”

ร่างกายของฉีฉียังคงสั่นเล็กน้อย แต่เธอก็แสดงความแข็งแกร่งอยู่ สายตาของเธอเย็นชา และถามไป๋ยี่เฟยว่า “แล้วคุณล่ะกำลังคิดอะไรอยู่?”

ไป๋ยี่เฟยหรี่ตาลงเล็กน้อย และพูดอย่างเย็นชาว่า “หลันเต่าเป็นของสหพันธ์ธุรกิจ ดังนั้นสิ่งเหล่านี้ก็ต้องเป็นของสหพันธ์ธุรกิจด้วยใช่ไหม? ”

“ทองคำแท่งที่นี่ กลัวว่ามันจะทำให้ประเทศที่กำลังพัฒนา กลายเป็นประเทศที่พัฒนาแล้วได้ใช่ไหม?”

“สหพันธ์ธุรกิจสะสมทองคำแท่งไว้มากมายขนาดนี้ อยากจะทำอะไรกัน?”