บทที่581

บทที่581

ไป๋ยี่เฟยจ้องมองฉีฉีที่อยู่บนพื้นด้วยความเงียบ แล้วกระซิบเบาๆ ว่า “ถ้าฉันฆ่าเธอ แล้วฉันจะต่างอะไรกับเธอและคนพวกนั้นล่ะ?”

นั่งลง ไป๋ยี่เฟยก็แตะไปที่หน้าฝากของฉีฉี ตัวร้อนมาก

ไป๋ยี่เฟยรู้สึกถึงเหงื่อที่ร้อนผ่าว คาดว่าไฟตรงปากถ้ำน่าจะยังไหม้อยู่ เขารู้สึกหนักใน

ไฟไหม้หยุดแล้ว เนื่องจากผนังถ้ำยังร้อนอยู่ คนพวกนั้นก็ยังไม่กล้าเข้ามา สิ่งที่เขากำลังกังวลก็คือ ควันจากไฟพวกนั้นต่างหาก มันจะทำให้อากาศภายในถ้ำถ่ายเทได้ไม่ดี พวกเขาจึงอาจติดพิษหรือขาดอากาศหายใจได้

แต่ ณ ตอนนี้ยังไม่เป็นแบบนั้น

ไป๋ยี่เฟยแอบสบายใจขึ้นมาบ้าง จากนั้นเอาหยิบยาฆ่าเชื้อสองเม็ดออกมาจากกระเป๋ากางเกงของตัวเอง เม็ดหนึ่งเขากินเอง ส่วนอีกเม็ดก็เอาให้ ฉีฉีกิน

แต่ทว่า ฉีฉีนั้นอาการหนักมาก เธอปิดปากของตัวเองอย่างสนิท เขาป้อนยังไงก็ป้อนไม่เข้า

สุดท้าย ไป๋ยี่เฟยก็หมดทางเลือก “เธอจะโทษฉันไม่ได้นะ”

พูดจบ ไป๋ยี่เฟยก็ล้วงมือไปยังต้นขาส่วนในของฉีฉี จากนั้นก็หยิกลงไปที่เนื้ออย่างแรง

“อ้า!”

ฉีฉีเจ็บจนต้องกรีดร้องออกมา ไป๋ยี่เฟยจึงถือโอกาสนี้ป้อนยาเข้าไป

ความไม่สบายในลำคอ บวกกับความเจ็บปวดตรงต้นขา มันจึงทำให้ฉีฉีกลืนยาลงไปโดยอัตโนมัติ

ใครๆ ก็รู้ ว่าเนื้อตรงต้นขาส่วนในนั้นอ่อนที่สุด เมื่อโดนแบบนี้ความเจ็บที่ได้มันก็เท่าตัวเลย

ดังนั้นตื่นขึ้นมาเพราะความเจ็บนั้น เนื่องจากไข้ที่ขึ้นสูงมาก เธอจึงมองไป๋ยี่เฟยด้วยดวงตาที่ลืมขึ้นมาได้แค่ครึ่งเดียว

ดังนั้นยี่เฟยรีบอธิบายไปว่า “ฉันก็แค่จะป้อนยาให้เธอ แต่เธอไม่ยอมอ้าปาก ฉันจึงไม่มีทางเลือก”

“ฉัน……จะจำไว้” ฉีฉีพูดออกมาอย่างติดๆ ขัดๆ

ไป๋ยี่เฟยสบถออกมาด้วยความรำคาญว่า “ฉันนี่แม่งไม่น่าช่วยเธอเลยจริงๆ!”

พูดจบ ไป๋ยี่เฟยก็ไม่สนใจฉีฉีอีก แล้วเริ่มเดินสำรวจไปรอบๆ

เขาสังเกตเห็นว่าในนี้มีโคมไฟติดผนังอยู่เยอะมาก พวกมันสว่างอยู่ตลอดเวลา มันจึงทำให้เขานึกขึ้นได้ว่า การที่ไฟยังสว่างอยู่มันจำเป็นต้องใช้พลังงานไฟฟ้า ถ้าไม่มีไฟฟ้าแล้วมันจะสว่างอยู่ตลอดได้ยังไง?

แต่เขาไม่ได้ยินเสียงเครื่องปั่นไฟจากในนี้เลย หรือต่อให้เป็นเครื่องปั่นไฟมันก็คงไม่ทำงานอยู่ตลอดหรอกมั้ง? ถ้าไม่มีเครื่องปั่นไฟ แล้วไฟมันยังสว่างอยู่ตลอดได้ยังไง?

ไป๋ยี่เฟยคิด ถ้าไม่มีของจำพวกเครื่องปั่นไฟ งั้นก็มีแต่ต้องใช้พลังงานแสงอาทิตย์เท่านั้น

ในเมื่อต้องใช้พลังงานจากแสงอาทิตย์ มันก็ต้องมีดวงอาทิตย์ถึงจะถูก หรือก็คือ ในนี้จะต้องมีทางออกทางอื่นอยู่ด้วยแน่นอน

พอคิดได้แบบนั้น ไป๋ยี่เฟยก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา เขาเริ่มเดินหาไปทั่วทุกทิศ

แต่พอเขาเดินสำรวจไปรอบหนึ่งกลับไม่พบอะไรเลย

“ตู้ม!”

จู่ๆ ก็เกิดเสียงดังขึ้นในถ้ำ ในเวลาเดียวกัน ตัวถ้ำก็เกิดการสั่นสะเทือนขึ้นมา

ไป๋ยี่เฟยโยกเยกไปมา จากนั้นก็วิ่งไปยังทางเข้าที่ผ่านมาเมื่อกี้

ฉีฉีเองก็ยืนพิงกำแพงขึ้นมา แล้วพูดด้วยเสียงที่ไร้เรี่ยวแรงว่า “พวกมัน……ระเบิดถ้ำแล้ว”

ไป๋ยี่เฟยไม่ได้สนใจเธอ มันเป็นคำพูดที่ไร้สาระไม่ใช่เหรอ? การกระทำนี่มันชัดเจนจะตายไป

เมื่อกี้ก็พูดไปแล้ว ถ้ำที่เพิ่งถูกไฟเผาไปอุณหภูมิมันสูงมาก อีกนานกว่ามันจะเย็นลง พวกเขาก็ลงมาไม่ได้ จึงเลือกที่จะระเบิดถ้ำทิ้ง

ต่อให้พวกไป๋ยี่เฟยจะไม่ถูกไฟคลอกตาย ไม่สำลักควันจนตาย พอปากถ้ำถูกปิดตายแบบนี้ พวกเขาก็ต้องถูกขังจนตายอยู่ข้างในอยู่ดี

ฉีฉีเลิกยันตัวเองกับผนังถ้ำแล้วทิ้งตัวลงกับพื้นด้วยความสิ้นหวัง ปากถ้ำถูกปิดไปแล้ว พวกเธอต่างก็บาดเจ็บสาหัสแถมยังไม่มีเครื่องมือที่เอาไว้ติดต่อคนภายนอกอีก แล้วยังจะเหลือทางรอดอะไรอีก

แต่ในทางกลับกัน ไป๋ยี่เฟยก็เบาใจได้ระดับหนึ่ง เพราะเขารู้ว่ายังมีทางออก เขาจึงไม่กังวล ตอนนี้ปากถ้ำถูกปิดแล้วคนพวกนั้นก็จะไม่ลงมา เมื่อไม่ลงมาพวกเขาก็ไม่มีทางรู้ว่ามีทองคำมากมายถูกซ่อนไว้ในนี้

เมื่ออยู่ต่อหน้าความโลภและความปรารถนา คนเราก็มักจะควบคุมตัวเองไม่ได้

ถ้าปล่อยให้คนพวกนั้นรู้ถึงการมีอยู่ของที่นี่เข้า ไม่อยากจะจินตนาการถึงผลที่ตามมาเลย

ผ่านไปสักพัก การสั่นสะเทือนก็หยุดลง น่าจะระเบิดเสร็จแล้วล่ะ

ไป๋ยี่เฟยหันไปมองฉีฉีโดยที่ไม่พูดอะไร

ถ้าจะไปจากที่นี่น่ะมันได้ แต่ปัญหาคือ ทางออกอยู่ไหน?

ครึ่งชั่วโมงหลังจากนั้น ไป๋ยี่เฟยยังหาทางออกไม่เจอ ส่วนหน้าผากของฉีฉีก็เริ่มมีเหงื่อไหลออกมา ดูเหมือนว่ายาจะเริ่มออกฤทธิ์แล้ว