บทที่ 601

บทที่ 601

"ที่นี่คือห้องครัว เป็นสถานที่ทำงานของพวกคุณคุณลองดูสิว่าพวกคุณสามารถทำอะไรในครัวได้บ้าง?"

เชฟอ้วนยิ้มเยาะอย่างไม่สนใจใคร "แล้วจะยังไงต่อนะ?"

"นี่คุณ!" หญิงสาวโดนทำให้โกรธจนสั่นไปทั้งตัว

เชฟอ้วนส่งเสียงยิ้มเยาะ และพูดด้วยความเหยียบหยามว่า "ใครๆ ก็รู้ว่า ถ้าไม่ใช่เพราะพ่อของคุณให้เงินคุณ เพื่อมาช่วยเหลือล่ะก็ ภัตตาคารนี้ก็คงจะโดนยุบไปตั้งนานแล้วและตอนนี้พ่อของคุณก็ตายไปแล้ว คุณยังจะสามารถจ่ายค่าจ้างให้เราได้อยู่หรือเปล่าล่ะ?"

"เจ้านายครับ อย่าหาว่าผมพูดจาไม่ดีเลยนะครับ ถ้าคุณยังอยากเปิดภัตตาคารนี้ต่อไป ทางที่ดีคุณควรสุภาพกับผมและพี่น้องพวกเราหน่อย ไม่งั้นถ้าเราลาออกไปแล้ว ภัตตาคารของคุณจะยังเปิดให้บริการอยู่ไหมล่ะ?"

พวกเขากำลังเถียงกันที่หลังครัวโดยไม่ได้สังเกตเลยว่ามีคน 3 คนได้ยืนอยู่ที่ประตูแล้ว

หญิงสาวโกรธมาก แต่กลับไม่สามารถพูดอะไรเพื่อโต้ตอบได้เลย

สิ่งที่เชฟอ้วนพูดนั้นสมเหตุสมผลเป็นอย่างมาก และเป็นที่แน่นอนว่าภัตตาคารแห่งหนึ่งต้องดูที่ฝีมือของเชฟด้วยซึ่งหากเชฟฝีมือไม่ดีแล้วจะมีใครมาทานอาหารที่ร้านล่ะ?

ถ้าเชฟอ้วนพาคนกลุ่มนี้ออกไป หล่อนคงไม่สามารถหาเชฟคนอื่นได้ในทันที และร้านอาหารก็คงจะขาดทุนมากขึ้นอีกด้วย

ขอบตาของหญิงสาวคนนั้นแดงก่ำ เหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับตะลึงจนไม่สามารถพูดมันออกมาได้ เพราะไม่มีทางตอบโต้ได้เลย

และในขณะนั้นเอง ไป๋ยี่เฟยซึ่งยืนอยู่ที่ประตูก็ส่งเสียงตำหนิว่า "อยากทำก็ทำไป ถ้าไม่ทำก็ออกไปสะ!”

เมื่อพูดจบ สายตาของทุกคนก็จ้องมา

เมื่อหญิงสาวเห็นไป๋ยี่เฟยก็ตะลึงเล็กน้อย

พึ่งพาเชฟแต่กลับไม่ใส่ใจ เขาพูดด้วยความโกรธ "ไอ้เหี้ยนี่เป็นใคร? ใครบอกให้แกมาเอะอะโวยวายที่นี่วะ"

ไป๋ยี่เฟยไม่สนใจเชฟอ้วนแต่ไปยังด้านหน้าของหญิงสาวและถามว่า "คุณคือ จงยู่ถิงใช่ไหม?"

หญิงสาวพยักหน้าและมองเขาอย่างสงสัย

เมื่อได้ยินดังนั้นไป๋ยี่เฟยก็ยิ้มเล็กน้อยและพูดว่า "ผมเป็นเพื่อนพ่อของคุณในขณะที่ยังมีชีวิตอยู่"

เมื่อพูดจบ สีหน้าของจงยู่ถิงก็แข็งกระด้างขึ้นมาทันที

ปล่อยให้เพื่อนของพ่อเห็นว่าตัวเองโดนรังแกอย่างนี้ ก็รู้สึกน่าอายเหมือนกัน

แต่ไป๋ยี่เฟยกลับไม่ได้ใส่ใจกับเรื่องนี้ และชี้ไปที่คนกลุ่มนั้นพร้อมกับพูดกับจงยู่ถิงว่า "เรื่องที่พวกเขาขโมยของและโกหกเรื่องราคาถ้าคุณไม่คิดที่จะแจ้งตำรวจก็ไล่พวกเขาออกไปตอนนี้"

"และสำหรับเรื่องค่าจ้าง ก็อย่าจ่ายให้พวกเขาแล้ว ไม่อย่างนั้นเราจะค่อยๆคิดบัญชี

เชฟอ้วนจ้องไป๋ยี่เฟย "คุณเป็นใครกัน? มายุ่งได้ด้วยเหรอ? อยากหาเรื่องเหรอ?"

พูดอย่างนั้น เชฟอ้วนก็โบกมือไปทีหนึ่ง "ต่อยมัน!"

พวกเชฟทั้งหลายเห็นดังนั้น จึงพากันพุ่งไปที่ไป๋ยี่เฟย โดยคิดว่าไป๋ยี่เฟยก็เป็นเพียงชายหนุ่มที่อ่อนแอคนหนึ่ง และคงจะเอาชนะคนกลุ่มหนึ่งไม่ได้อย่างแน่นอน

แต่อย่างไรก็ตาม...

"ปัง!"

เชฟคนที่อยู่ตรงหน้าสุดกำหมัดแน่นพร้อมชกไป๋ยี่เฟย แต่กลับโดนไป๋ยี่เฟยชกเพียงหมัดเดียว จนกระเด็นออกไป ชนเตา และล้มลงกับพื้น

เมื่อคนอื่นๆ ด้านหลังเห็นฉากนี้ ทั้งหมดก็หยุดการเคลื่อนไหวลง และพากันตะลึงงัน

เชฟอ้วนก็ตะลึงเช่นกันจากนั้นจึงหยิบมีดทำครัวขึ้นมาพร้อมกับพุ่งออกไปทันที

แต่ เขายังไม่ทันได้พุ่งออกไปดาบสันโค้งเล่มหนึ่งก็กดลงที่คอของเขา

สวีลั่งปรากฏตัวข้างๆเขา และพูดเบาๆว่า "มีดไม่ได้ให้คุณนำมาเล่นแบบนี้"

เชฟอ้วนก็เหงื่อแตกทันทีเขาไม่เห็นเลยว่าสวีลั่งมาได้ยังไงและทำไมอยู่ๆ ดาบสันโค้งเล่มนั้นถึงได้อยู่ที่คอตัวเองแล้ว

เชฟคนอื่นๆ ก็หยิบมีดทำครัวขึ้นมาด้วยเช่นกัน แต่เมื่อพวกเขาเห็นมีดที่สามารถฆ่าคนได้จริงในมือของสวีลั่งแล้ว พวกเขาทั้งหมดก็ตะลึงงันและแข็งตัวอยู่กับที่และไม่กล้าก้าวไปข้างหน้า ทั้งยังไม่กล้าวางมีดลงเช่นกัน

ในที่สุดเชฟอ้วนก็กลัวและถามอย่างสั่นๆ ว่า "ตกลงพวกคุณเป็นใครกันแน่? และต้องการทำอะไร?"

เมื่อได้ยินดังนั้นสวีลั่งก็ยิ้มเยาะ "แกไม่สมควรที่จะรู้ตัวตนของเราหรอก"

ไป๋ยี่เฟยหยิบแตงกวาอันหนึ่งจากเคาน์เตอร์ แล้วโยนไปให้สวีลั่ง

สวีลั่งหยิบมีดออกจากคอของเชฟอ้วนอย่างให้ความร่วมมือ จากนั้นก็ทำท่าทีสองสามครั้งในอากาศ

เมื่อเชฟอ้วนรู้สึกว่ามีดไม่ได้อยู่ที่คอของตัวเองแล้ว เขาก็ดีใจมาก และในขณะที่เขากำลังคิดจะออกไป มีดเล่มนั้นก็ใส่กลับเข้าไปที่เดิมอีกครั้ง

ในเวลาเดียวกันนั้น เมื่อสวีลั่งวางมีดลงที่คอของเชฟอ้วนอีกครั้ง เขาก็ใช้ปลายมีดเตะไปที่แตงกวา และแตงกวาก็กระเด็นตรงไปยังไป๋ยี่เฟย