บทที่ 602

บทที่ 602

พนักงานบริการคนหนึ่งวิ่งเข้ามาและมองไปที่จงยู่ถิงที่จะลงมือด้วยตัวเองด้วยความประหลาดใจ "เจ้านายคะ เจ้านาย..."

"หยุดพูดไร้สาระได้แล้ว รีบช่วยเตรียมส่วนประกอบให้ฉันเร็วเข้า"

ในห้องครัวขนาดใหญ่ที่มีพนักงานเพียงคนเดียวกับเจ้านายที่กำลังยุ่ง และยังเป็นมือใหม่เสียอีก

เมื่อเหล่าเชฟที่อยู่นอกหน้าต่างเห็นดังนั้นต่างก็พากันหัวเราะ

"ไม่ใช่ว่าเข้มแข็งเอาแต่ใจหรอกเหรอ?"

"ล้วนเป็นตัวหล่อนที่หาเรื่องเอง ดูท่าทางที่ยุ่งนั้นของหล่อนสิ ช่างน่าขำจริงๆ เลย!"

"ผมรับประกันได้เลยว่า อีกไม่ถึง 10 นาที เจ้านายจะต้องโทรหาเชฟของเราอย่างแน่นอนจากนั้นก็จะพยายามปลอบให้เชฟกลับไปแน่นอนเลย"

"ใช่แล้ว เชฟคะ เชฟอย่าได้ใจอ่อนเลยนะ!"

"ต้องชักสีหน้าให้หล่อนดูสะหน่อย ต่อไปหล่อนยังจะกล้าไล่พวกเราออกไปอีกหรือเปล่านะ!"

พวกเขามั่นใจว่าจงยู่ถิงจะต้องเชิญให้พวกเขากลับไปอย่างแน่นอน

เชฟอ้วนส่งเสียงหัวเราะเยาะ และพูดว่า "ถ้าหล่อนจะโทรมาขอให้ผมกลับ ก็เว้นแต่ว่าจะให้เงินเราเป็น 2 เท่าของเงินเดือน มิฉะนั้น ต่อให้หล่อนจะอยู่ต่อหน้ากู กูก็จะไม่สนใจอะไรหล่อนทั้งนั้น"

มีคนพูดขึ้นทันทีว่า "หรือบางทีหล่อนอาจจะตกลงนอนกับเชฟนะ?"

เมื่อพูดจบ เชฟอ้วนก็หัวเราะออกมาอย่างชั่วร้าย

......

ในห้องครัว หลี่เสว่ที่กำลังมองเจ้านายกับพนักงานที่วุ่นวายอยู่นั้น ก็จ้องไปที่ไป๋ยี่เฟยอย่างอดไม่ได้ ไล่พวกเชฟนั้นออกไปตอนนี้รู้สึกว่าจะค่อนข้างสะเพร่านะ

ไป๋ยี่เฟยลูบปลายจมูก แล้วยิ้มพร้อมกับพูดให้หลี่เสว่ว่า "ที่รัก คุณหาที่นั่ง และรอผมไปก่อนนะ"

หลี่เสว่หยุดนิ่งไปเล็กน้อย "คุณจะทำอะไร?"

ไป๋ยี่เฟยก็พับแขนเสื้อตัวเองขึ้น "ให้ภรรยาดูสไตล์ของผม!"

ในขณะนั้นเอง พนักงานที่ทำหน้าที่ในการรับออเดอร์ก็ถือเมนูอาหารใบหนึ่งเข้ามาในห้องครัว

จงยู่ถิงหยิบเมนูอาหารขึ้นมา หลังจากดูไปแวบเดียว ก็พยักหน้าและพูดว่า “ค่ะ รับทราบแล้ว คุณไปทำอย่างอื่นก่อนแล้วกันนะ”

พนักงานพยักหน้าและเดินออกไป

จงยู่ถิงเตรียมจุดไฟเริ่มทำอาหาร และพูดกับคนข้างๆที่ลงมือว่า "เสี่ยวจาง เนื้อแกะหั่น เนื้อสับ หัวหอม ขิง และกระเทียม"

"ค่ะ"

หลังจากเสี่ยวจางส่งเสียงตอบรับก็เปิดตู้แช่แข็ง แล้วทำท่าทางมึนงง "อันไหนคือเนื้อแกะกันล่ะ?"อันไหนคือเนื้อแกะคะ?"

แม้แต่ไฟจงยู่ถิงยังจุดไม่ติดเลย แล้วจะจัดการเขาได้อย่างไร?

เหล่าเชฟที่อยู่นอกหน้าต่างต่างก็พากันหัวเราะอย่างได้ใจและดูความตื่นเต้นจากที่นั่น

ในตอนนั้นเอง ไป๋ยี่เฟยก็เดินไปตรงหน้าจงยู่ถิง และตบไหล่หล่อนเบาๆ “คุณหลีกไปก่อน เดี๋ยวผมทำเอง”

จงยู่ถิงตะลึง จากนั้นก็เหลือบมองไปที่ไป๋ยี่เฟยแล้วจุดไฟต่อ “พ่อฉันตายแล้ว พวกคุณไม่ต้องมาเยี่ยมฉันหรอก รีบไปกันเถอะ"

ไป๋ยี่เฟยไม่ได้สนใจแต่ดูการกระทำของหล่อนและพูดอย่างเงียบๆว่า "คุณต้องเปิดพัดลมก่อน ไม่งั้นจะจุดไม่ติด

จงยู่ถิงหยุดลง จากนั้นจึงไปเปิดสวิตช์พัดลม

แต่เมื่อไป๋ยี่เฟยเห็นวิธีการคลายเกลียวพัดลมของหล่อนแล้ว ก็ตกใจขึ้นมาทันที และเมื่อจงยู่ถิงจุดไฟ เขาก็คว้าแขนของจงยู่ถิงไว้และดึงมันกลับมา

"ฟู่!"

ไฟโหมกระหน่ำในทันทีหากไม่ใช่เพราะไป๋ยี่เฟยดึงมา อาจจะลามมาถึงเสื้อผ้าจงยู่ถิงโดยตรงเลยก็เป็นได้

"โอ๊ย!"

จงยู่ถิงกรีดร้องด้วยความตกใจ และหมอบลงกับพื้นด้วยความกลัว

นอกหน้าต่าง ก็มีเสียงหัวเราะดังขึ้นมา “ฮ่าฮ่า... ”

พนักงานที่กำลังเลือกเนื้ออยู่ด้านข้างก็ตกใจ และสะดุ้งจนเท้าสะเอว พร้อมกับนั่งลงบนพื้น

"โอ๊ย!"

"ฮ่าฮ่า..."

เสียงหัวเราะของเหล่าเชฟก็ยิ่งดังขึ้นตามอำเภอใจโดยไม่เกรงกลัวใคร

เมื่อไป๋ยี่เฟยเห็นฉากนี้ ก็ส่ายหัวและถอนหายใจ

แม้ว่าจะเคยเห็นคนอื่นทำอาหารมาก่อน แต่เมื่อทำด้วยตัวเองจริงๆ ก็ยังไม่ค่อยเข้าใจในรายละเอียดบางอย่าง และในตอนนี้จงยู่ถิงก็รู้สึกตื่นตระหนกตกใจ ตะลีตะลาน และไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรดี?