บทที่ 650

บทที่ 650

ในเวลานี้ ควบคู่ไปกับการฟื้นตัวของความแข็งแกร่ง ยังจะมีคนที่กล้าปฏิบัติต่อเขาด้วยวิธีนี้อีกเหรอ และความคับแค้นใจและความโกรธทั้งหมดก็ระเบิดออกมาในขณะนี้

“มึงแม่งเป็นใครเหรอ? คิดว่าคุณช่วยผมแล้วผมจะไม่กล้าฆ่าคุณงั้นเหรอ?” อาอู่ตะโกนใส่ชายคนที่หวีผมปัดหลังด้วยความโกรธ

ชายหวีผมปัดหลังพูดอย่างเรียบเฉยว่า “คุณฆ่าผมไม่ได้หรอก”

อาอู่หัวเราะเยาะอย่างเหยียดหยาม “วันนี้กูจะแสดงให้คุณเห็นว่า กูจะฆ่าคุณได้หรือไม่?”

หลังจากพูดคำนี้จบ อาอู่ก็ทุบกำปั้นของเขา

เขาฟื้นคืนความแข็งแกร่งได้เจ็ดสิบถึงแปดสิบเปอร์เซ็นต์แล้ว ดังนั้นกำปั้นนี้จึงไม่มีใครเทียบได้กับคนทั่วไป ในแง่ของความแข็งแกร่งและความเร็ว

อย่างไรก็ตามหมัดนี้ของเขา ถูกชายหวีผมปัดหลังยกมือขึ้นอย่างง่ายดาย ก็รับมันขึ้นไว้แล้ว

อาอู่ตะลึงไปทั้งคน

ด้วยการรับมือที่ง่ายดายนี้ จะเห็นได้ว่า ผู้ชายคนนี้แข็งแกร่งกว่าอาอู่อย่างแน่นอน

อาอู่ตัวสั่น และโมเมนตัมก็หายไปชั่วขณะ จ้องมองไปที่ชายคนนั้นด้วยความกลัว “คุณ.........คุณเป็นใครกันแน่? ”

ในโลกใบนี้ เขามีคู่แข่งไม่กี่คน แต่ผู้ชายคนนี้แปลกหน้ามาก เขาไม่รู้เลยว่าเป็นใคร และความแข็งแกร่งก็อยู่เหนือเขาอีกด้วย

ชายหวีผมปัดหลังถอดหน้ากากออก และอาอู่ก็เห็นรูปลักษณ์ของชายคนนั้น

จากนั้นเบิกตากว้างด้วยความหวาดกลัว “เป็นไปได้ยังไง? มันจะเป็นคุณได้ยังไง? นี่มันเป็นไปไม่ได้! ”

.........

ในห้องประชุมของโรงพยาบาลโว่หลง

ไป๋ยี่เฟยนั่งอยู่คนเดียวด้วยความงุนงง

ตั้งแต่แรก เขาก็ไม่เคยคิดว่าจะยึดทองคำพวกนั้นไว้คนเดียว แต่เขาก็ไม่เคยคิดที่จะปล่อยให้คนอื่นได้รับทองพวกนั้นไป

เนื่องจากการล่อลวงด้วยเงินมันยิ่งใหญ่เกินไป ปล่อยให้คนที่โลภมากได้รับทองคำจำนวนมากมายนั้นไป จะก่อให้เกิดอันตรายอย่างไม่อาจคาดเดาได้ต่อสังคมมนุษย์ทั้งหมด

ยังไง ถ้ามันรั่วไหลออกไปจริงๆ ก็เป็นเพราะเขา

แต่เขาก็กำลังคิดอีกครั้งว่า อาอู่เป็นคนที่มีความโลภมากขนาดนั้น บางทีเขาอาจจะไม่บอกตำแหน่งของทองคำแก่นักพรตเต๋าก็ได้

ดังนั้น สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือการค้นหาอาอู่ให้เจอ

อย่างไรก็ตามเขาก็รู้สึกว่ายังมีช่องโหว่มากมายในเรื่องของทองคำ เช่นซาเฟยหยางและฉีฉี

แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้ายทั้งหมดแต่อย่างใด หากอาอู่รั่วไหลข่าวเรื่องทองคำออกไป งั้นเขาก็จะไปบอกสวีลั่งทันทีว่า ฉีฉีเป็นน้องสาวของเขา และเขาจะบอกฉีฉีด้วยว่า สวีลั่งเป็นพี่ชายของเธอ

ในขณะนี้ หลงหลิงหลิงและไอ้หัวล้านหลิวก็เดินเข้ามา

หลงหลิงหลิงรายงานทันทีว่า “ผู้นำหลักสามคนของบริษัทสามแห่งที่อยู่ภายใต้ชื่อของเราลาออกจากงานไปอย่างกะทันหัน และมีโรงงานแห่งหนึ่งก็ปิดตัวลงเนื่องจากการผลิตผลิตภัณฑ์ที่ด้อยคุณภาพ”

ไอ้หัวล้านหลิวก็กล่าวอีกว่า “บอส สถานที่สิบกว่าแห่งที่อยู่ภายใต้ชื่อของผมก็ถูกสั่งปิดไปเช่นกัน”

หลังจากพูดจบ ไอ้หัวล้านหลิวก็พูดอย่างไม่เต็มใจว่า “บอส นี่มันไม่โอเคนะ เราจะเฝ้าดูสถานที่ของเราถูกสั่งปิดไปเช่นนี้ไม่ได้ เราต้องต่อสู้กลับถึงจะได้นะ”

ไป๋ยี่เฟยไม่ได้มองไปที่พวกเขา แต่หันศีรษะและมองออกไปนอกหน้าต่าง “ตอนนี้คุณเป็นนักธุรกิจที่จริงจังไปแล้ว และสถานที่นี้ไม่มีก็ปล่อยมันไป มันก็จะสามารถพ้นออกจากเมื่อก่อนพอดี”

“คนที่อยากจะจากไปก็ปล่อยให้พวกเขาไป โรงงานได้ถูกสั่งปิด และผู้นำต่างก็มีภาระหน้าที่ สามารถปรับปรุงได้พอดี และเปลี่ยนแปลงคนเหล่านั้นได้ทั้งหมด”

น้ำเสียงของไป๋ยี่เฟยไม่เย็นชามาก ราวกับว่าเรื่องพวกนี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลย

หลงหลิงหลิงและไอ้หัวล้านหลิวมองหน้ากันอย่างเงียบๆ

หลังจากเงียบไปสักพัก ไอ้หัวล้านหลิวก็พูดว่า “บอส แต่นี่คือการแก้แค้นของเย่ฮวนที่มีต่อพวกเราอย่างเห็นได้ชัด!”

ไป๋ยี่เฟยพูดอย่างเฉื่อยชา “ไม่เป็นไร ยิ่งตอนนี้เขามีความสุขมากเท่าไหร่ เขาก็จะหัวเราะได้น้อยลงในภายหลัง”

หลงหลิงหลิงและไอ้หัวล้านหลิวไม่รู้จะพูดอะไรต่อ

เพราะไป๋ยี่เฟยในเวลานี้ จิตใจของเขาไม่ได้อยู่ที่สิ่งเล็กน้อยเหล่านี้เลย

ในตอนนี้ โทรศัพท์มือถือของไป๋ยี่เฟยที่วางอยู่บนโต๊ะก็ดังขึ้นมา

จู่ๆ ไป๋ยี่เฟยก็กลับมามีสติ และแตกต่างจากความเกียจคร้านก่อนหน้านี้อย่างสิ้นเชิง

“มีบางอย่างเกิดขึ้น”

..........