ตอนที่ 651
บทที่ 651
October 28, 2026
บทที่ 651
ตอนนี้เฉินห้าวอยู่ที่โรงแรมฮัวคายโหลเพื่อจับตาดูไป๋เจียว ส่วนไป๋หู๋ส่งตัวฉีฉีกลับมาแล้ว
ไป๋ยี่เฟยให้ไป๋หู่ส่งฉีฉีไปที่ออฟฟิศประธาน แล้วให้ไป๋หู่จากไป เหลือไว้แค่เขากับฉีฉี
ฉีฉีเห็นไป๋ยี่เฟยแล้วก็ยิ้มเย็นชา “ทำไม? จะส่งฉันลงไปห้องใต้ดินอีกเหรอ? จะส่งก็รีบส่ง ไม่ต้องลีลา”
ไป๋ยี่เฟยไม่ได้สนใจท่าทีของฉีฉี ให้เธอนั่งลง จากนั้นก็ไปเทน้ำเอง วางไว้ข้างหน้าฉีฉี
ฉีฉีมองหน้าไป๋ยี่เฟยสีหน้าเย็นชา
ไป๋ยี่เฟยพูดเสียงเรียบ “อาอู่ตายแล้ว”
ฉีฉีอึ้งไปนิดหนึ่ง หรี่ตามองไป๋ยี่เฟย นึกว่าไป๋ยี่เฟยเป็นคนฆ่าอาอู่ สีหน้าซีดไปทันที
จากนั้นฉีฉีเหมือนคิดอะไรได้ น้ำเสียงเย็นชา “อาอู่ตายก็เป็นเรื่องปกติ เพราะว่าเขารู้ความลับเยอะ คุณฆ่าเขา ฉันก็ไม่รู้สึกแปลกใจ”
“เพราะฉะนั้นคนที่คุณจะฆ่าคนต่อไป ก็คือฉันใช่ไหม” ฉีฉีพูดและยิ้มด้วยสีหน้าเย็นชา
ฉีฉีกับอาอู่รู้เรื่องความลับเกี่ยวกับทองคำหลันเต่า และยังรู้เรื่องบางอย่างที่ไป๋ยี่เฟยไม่รู้ และพวกเขาก็ไม่ใช่พวกเดียวกัน ถ้าไป๋ยี่เฟยอยากครอบงำทองคำเพียงคนเดียว ถ้าอย่างนั้นฆ่าพวกเขาก็คือทางเลือกที่ดีที่สุด
และแล้ว คำพูดของไป๋ยี่เฟย ก็ทำให้ฉีฉีตะลึง
ไป๋ยี่เฟยพูดว่า “ผมไม่ได้เป็นคนฆ่าอาอู่”
ฉีฉีพูดอย่างไม่อยากเชื่อ “เป็นไปไม่ได้”
ไป๋ยี่เฟยพูดอย่างเรียบเฉย “หลังจากที่เขาถูกคุณพาไปไม่นาน อาอู่ก็ถูกคนช่วยไป ตอนที่คนของเราไปตาม อาอู่ก็ตายอยู่ในป่าแห่งหนึ่ง”
“ถ้าผมอยากฆ่าเขาจริง ไม่จำเป็นต้องยุ่งยากขนาดนี้”
ฉีฉีรู้สึกตะลึงมาก รู้สึกไม่เข้าใจ “แล้วคุณเล่าเรื่องพวกนี้ให้ฉันฟังทำไม? อยากขู่ฉัน?”
ไป๋ยี่เฟยเทน้ำให้ตัวเองก่อน ดื่มไปนิดหนึ่ง แล้วพูดว่า “อาอู่ตายแล้ว เรื่องนี้ทำให้ผมคิดอะไรบางอย่างออก”
ฉีฉีมองไป๋ยี่เฟยอย่างสงสัย เธอรู้สึกว่าคำพูดที่ไป๋ยี่เฟยจะพูดต่อจากนี้ สำคัญมาก
ไป๋ยี่เฟยมองฉีฉี พูดเสียงเรียบ “คนที่ช่วยอาอู่ไป แต่กลับฆ่าอาอู่ทิ้ง ผมสงสัยว่าเขารู้เรื่องนั้นแล้ว”
“แต่ว่ารู้หรือไม่รู้ก็ไม่สำคัญ ไม่มีคนไม่รักเงิน ผมก็เหมือนกัน แต่ว่าผมไม่ได้รักเงินขนาดนั้น รู้ไปก็เท่านั้น พวกคุณใครอยากไปเอาก็ไปเลย ไม่เกี่ยวกับผม”
“สิ่งที่ผมใส่ใจที่สุดคือความสัมพันธ์ พี่น้องข้างกายผม คนในครอบครัว”
“ผมไม่ฆ่าคุณ เลี้ยงคุณไว้ รู้ไหมว่าเพราะอะไร?”
“ก็เพราะว่าไม่อยากให้เรื่องทองคำพวกนั้นถูกลือออกไป เวลาเดียวกันก็ผมก็รักษาเพื่อนไว้ นี่เป็นเรื่องดีสองต่อ”
“แต่ว่าตอนนี้คิดแล้ว เพราะผมกลัวถูกคนอื่นรู้ เพราะเรื่องนี้ ผมลืมเพื่อนของตัวเองไป ลืมไปว่า เขารีบร้อนแค่ไหนที่จะตามหาคนในครอบครัวของเขา”
พูดคำพูดพวกนี้จบแล้ว ไป๋ยี่เฟยก็ลุกขึ้น จากนั้นก็ก้มตัวเคารพฉีฉี พูดอย่างตั้งใจและจริงจัง “ผมขอโทษ”
ฉีฉีมองไป๋ยี่เฟยและอึ้งอยู่กับที่ ตะลึงกับคำขอโทษของไป๋ยี่เฟย “นี่คุณทำอะไรของคุณ? สติเสียไปแล้วเหรอ?”
ไป๋ยี่เฟยเงยหน้าขึ้น ส่ายหัว พูดว่า “ผมมีเพื่อนรักคนหนึ่ง เขามีความหวังที่ใหญ่ที่สุดในชีวิตของเขาก็คือหาน้องสาวที่พลัดพรากจากกันนานหลายปี”
“ผมบอกเขาว่าผมช่วยเขาหา เขาบอกผมว่า น้องสาวเขามีไฝตรงฝ่าเท้าสองเม็ด ตอนที่เขาอายุสิบขวบ เพราะว่าพ่อแม่เกิดอุบัติเหตุรถยนต์ ก็เลยเดินพลัดพรากกับน้องสาว”
ฉีฉีได้ยินคำพูดพวกนี้ รู้สึกตะลึงมาก เงยหน้าขึ้นมองไป๋ยี่เฟย รู้สึกตกใจ “คุณ......เมื่อกี้คุณพูดว่าอะไร?”
ไป๋ยี่เฟยยิ้ม “ก่อนหน้านี้ผมเคยบอกคุณแล้ว ว่าคุณคือน้องสาวของเพื่อนผม ผมไม่ได้หลอกคุณ นั่นคือความจริง”
ฉีฉีส่ายหน้า เหมือนไม่อยากเชื่อคำพูดของไป๋ยี่เฟย เธอยังจำได้ว่าตอนอยู่ในถ้ำทองคำ ไป๋ยี่เฟยเคยบอกเธอ เขารู้ว่าพี่ชายเธออยู่ไหน ตอนนั้น เธอคิดว่าเขาหลอกเธอ
แต่ตอนนี้ไป๋ยี่เฟยบอกเธอว่า คือความจริง
ฉีฉีมือสั่น รู้สึกตื่นเต้น เธอมองไป๋ยี่เฟยอย่างตั้งหน้าตั้งตา อยากรู้ว่าพี่ชายของเธอคือใคร ความรู้สึกแบบนี้ มันรุนแรงมาก
จากนั้น ไป๋ยี่เฟยพูดเสียงเรียบ “ผมจะไม่ให้คุณกินยาอีก ถ้าหากคุณอยากรู้ว่าพี่ชายคุณเป็นใคร ถึงเวลาแล้วผมจะบอกคุณเอง”
ไป๋ยี่เฟยพูดจบอยากจากไป ฉีฉีเห็นแล้วก็รีบพูดว่า “คุณไม่กลัวฉันจากไปเหรอ?”
ดึงประตูออฟฟิศออก ไป๋ยี่เฟยหยุดเดิน พูดเสียงเรียบ “พูดตามตรง ผมกลัว แต่ผมเชื่อว่าคุณไม่ไปหรอก”
พูดจบแล้ว ไป๋ยี่เฟยก็เดินจากไป
เขาไม่รู้เหมือนกัน ถ้าบอกฉีฉีตอนนี้ว่าพี่ชายเธอเป็นใคร เธอจะรู้สึกยังไง แต่เขารู้ ผลลัพธ์นี้มีความไม่แน่ใจอยู่ เพราะฉะนั้นเขาคิดว่า รอเขากลับมาค่อยบอกเธอ
เวลานี้ หลงหลิงหลิงกับจางหัวปินเดินมาพร้อมกัน อย่างรีบร้อน ดูแล้วน่าจะเกิดเรื่องใหญ่