บทที่ 653

บทที่ 653

ฉีฉีได้ยินแล้วก็สีหน้าโมโหจนน่ากลัว

ซาเฟยหยางที่ยืนอยู่หน้าประตูเห็นภาพแล้ว ก็ยิ้มแล้วเดินจากไป

......

ตอนอยู่บ้าน ไป๋ยี่เฟยจะโทรคุยวิดีโอกับหลี่เสว่ทุกวัน เขาเล่าเรื่องซาเฟยหยางให้หลี่เสว่ฟัง แต่พวกเขาคุยกันเรื่องความผิดปกติของซาเฟยหยาง เขาไม่อยากให้หลี่เสว่เป็นห่วง

แต่หลี่เสว่ก็ดูออกถึงความผิดปกติ

เมืองหลวง อาคารสำนักงานใหญ่สหพันธ์ธุรกิจ ออฟฟิศหลี่เสว่

“ก๊อกก๊อกก๊อก......”

ประตูออฟฟิศถูกเคาะ หลี่เสว่เงยหน้า มองไปที่โจวฉวี่เอ๋อที่อยู่ด้านข้าง โจวฉวี่เอ๋อพยักหน้า ลุกไปเปิดประตู

หน้าประตูเป็นพนักงานของสหพันธ์ เขาถือเอกสารปึกหนึ่งเดินเข้ามา “รองประธาน นี่เป็นเอกสารที่ท่านต้องการ”

“เอกสารแสดงว่า ซาเฟยหยางตายตั้งแต่สิบหกปีก่อนแล้ว”

......

บนทางหลวงที่เชื่อมระหว่างเมืองหลวงและนอกเมือง รถสองคันกำลังขับเร่งอยู่บนทางด่วน

ในคันหนึ่งคือหลี่เสวี่ที่นั่งอยู่ด้วยสีหน้ากังวล

ไป๋ยี่เฟยเล่าเรื่องซาเฟยหยางให้เธอฟัง แต่เธอรู้สึกว่าคนคนนี้มีปัญหา เธอจึงให้คนไปสืบหาข้อมูลของเขา

“ซาเฟยหยางเมื่อยี่สิบปีก่อน เป็นอาจารย์ฮวงจุ้ยชื่อเสียงโด่งดังท่านหนึ่ง เป็นคนซื่อสัตย์ เคยช่วยเหลือคนมากมาย”

“ซาเฟยหยางกับศิษย์พี่ของเขาชื่อเทียนหัวซาน เทียนหัวซานกับซาเฟยหยางตรงกันข้ามกัน เทียนหัวซานเป็นคนเจ้าเล่ห์หลอกลวง”

“พวกเขาสองคนเป็นอาจารย์ฮวงจุ้ย เพราะฉะนั้นค่อนข้างลึกลับ หลังจากนั้นทั้งสองก็เสียชีวิต และมีบุคคลท่านหนึ่งเพื่อระลึกถึงซาเฟยหยาง จึงสร้างสุสานให้เขา และนำกระดูกของเขาฝังไว้ข้างใน”

โจวฉวี่เอ๋อเปิดดูเอกสารพวกนั้น แล้วอ่านให้หลี่เสว่ฟัง

ตอนแรกที่หลี่เสว่จะมารับตำแหน่งรองประธานที่เมืองหลวง เธอเคยถามโจวฉวี่เอ๋อ ยินดีมาที่เมืองหลวงกับเธอไหม?

ตอนนั้นคำตอบของโจวฉวี่เอ่อคือ “ยินดี”

รถสองคันจอดอยู่ที่สุสานจินไห่

โจวฉวี่เอ๋อมองดูหลี่เสว่ท่าทางกังวล พูดว่า “เสว่เอ๋อ เธอไม่ต้องกังวลหรอก บางทีซาเฟยหยางอาจจะยังไม่ตาย ในสุสานอาจจะไม่ใช่เขาก็ได้”

หลี่เสว่เดินเข้าไปในสุสาน โจวฉวี่เอ๋อตามไปติดๆ และมีคนชุดดำเดินตามหลังพวกเขา

สี่คนนี้เป็นคนที่ไป๋หยุนเผิงให้หลี่เสว่ ให้ไว้เพื่อปกป้องหลี่เสว่จากอันตราย

หลี่เสว่เดินไปด้วยพูดไปด้วย น้ำเสียงอึดอัด “ได้ยินว่า หลังจากซาเฟยหยางตายแล้วไม่ได้เผาศพ ใช่เขาหรือไม่ เปิดโรงตรวจดูก็รู้ “

โจวฉวี่เอ๋อได้ยินแล้วก็พยักหน้า “ในข้อมูลบอกว่า ขาซ้ายของซาเฟยหยางมีหกนิ้ว แค่เปิดโรงดูว่าขาซ้ายเขามีหกนิ้วหรือไม่ ก็รู้ได้ว่าใช่เขาหรือไม่”

หลี่เสว่พูดกับคนข้างหลังว่า “ติดต่อคนดูแลสุสานหน่อย เอาหนังสือเปิดโรงจากสหพันธ์ธุรกิจให้เขาดูด้วย”

“ครับ”

คนที่เหลืออยู่กับหลี่เสว่ หาในสวนสุสานอยู่สักพัก สุดท้ายเจอสุสานของซาเฟยหยางบนเนินทางเหนือ

ป้ายหน้าสุสานเต็มไปด้วยฝุ่น และหญ้ามากมาย ดูแล้วเหมือนไม่เคยมีคนมาไหว้ ถูกลืมอยู่มุมหนึ่ง

หลี่เสว่เดินไปหน้าสุสาน รู้สึกลังเล เธอกลัวว่าเมื่อเปิดสุสานแล้ว สุดท้ายผลเป็นสิ่งที่เธอไม่อยากให้เป็น

โจวฉวี่เอ๋อเดินไปข้างหลี่เสว่ พูดปลอบใจ “ไม่ต้องกังวล ผลอาจจะไม่ได้เป็นอย่างที่พวกเราคิดก็ได้”

หลี่เสว่ได้ได้ยินก็หรี่ตา จากนั้นก็พูดอย่างหนักแน่น “เปิด”

บอดี้การ์ดที่อยู่ข้างหลังก็เดินไปข้างหน้า หยิบอุปกรณ์ขึ้นมา เปิดสุสาน

สิบนาทีผ่านไป ก็เห็นโลงศพไม้ ปรากฏอยู่หน้าทุกคน

หลี่เสว่เห็นแล้วตื่นเต้น โจวฉวี่เอ๋อก็เริ่มกระวนกระวาย จ้องโลงศพตาไม่กะพริบ

สุดท้าย หลี่เสว่สูดหายใจเข้าลึกๆ พูดว่า “เปิดเลย”

ในเวลาเดียวกัน ด้านหลังพวกเขา มีชายวัยกลางคนสวมชุดกังฟูโบราณ ชายวัยกลางคนเดินไปหาพวกเขาทีละก้าว ส่วนมือของเขาอยู่กลางอก จับมีดสั้นไว้

พวกหลี่เสว่ไม่รู้ว่ามีคนอยู่ข้างหลัง ไม่รู้ตัวเลยแม้แต่น้อย