บทที่ 654

บทที่ 654

ชายวัยกลางคนรีบลุกขึ้น จับหน้าอกตัวเอง ฝ่ายตรงข้ามแรงเยอะมาก เขารู้สึกเจ็บกลางอก รู้สึกอยากอาเจียน

เวลานี้ ชายวัยกลางคนมองหน้าคนคนนี้ชัดแล้ว จากนั้นก็ตกใจ

ฝ่ายตรงข้ามเป็นเพียงชายวัยสามสิบเท่านั้น ไว้ผมยาว หนวดเต็มหน้า ยังใส่กางเกงยีนขาด ถ้าไม่ใช่เพราะเขาเนื้อตัวสะอาด เขาคงจะคิดว่าชายคนนี้เป็นขอทาน

แต่เป็นคนอย่างนี้นี่เอง ต่อยเขาจนไม่มีโอกาสต่อสู้แม้แต่น้อย

ชายวัยกลางคนรู้สึกโมโห รีบเก็บมีดสั้นของตัวเองขึ้นมา ชี้ไปที่ฝ่ายตรงข้ามแล้วพูดว่า “แกเป็นใคร? แน่จริงบอกชื่อมา”

เพิ่งพูดจบ ชายขอทานคนนั้นก็พุ่งเข้าไป

ชายวัยกลางคนใจกระตุก เขานึกไม่ถึงเลยว่าฝ่ายตรงข้ามไม่ฟังคำพูดแม้แต่น้อย ลงมือทันที

ไอ้บ้านี่ไม่มีเขาอยู่ในสายตาแม้แต่น้อย

ยังจำตอนลงเขาได้ อาจารย์เคยบอกว่า ในโลกนี้ วิชาลับที่ฝึกได้ดีที่สุดก็คือนาย แม้แต่ศิษย์พี่นายเต้าจ่างก็สู้นายไม่ได้ ขอให้ตั้งใจฝึก อีกหน่อยฝีมือโดยรวมแล้วต้องสู้พวกเขาได้แน่ เพราะฉะนั้นลงเขาไปฝึกเถอะ

เพราะคำพูดพวกนี้ของอาจารย์ ทำให้เขาภูมิใจ เพราะฉะนั้น เขารับไม่ได้ที่มีคนไม่เห็นเขาอยู่ในสายตา

ชายวัยกลางคนรู้สึกโมโหอย่างที่สุด ใบหน้าโมโหวิ่งเข้าไป ในมือถือมีด

“เพี๊ยะ”

ขณะที่เขาพุ่งเข้าไปด้วยความโมโห ชายคนทานก็ลงยกมือขึ้น จับมือเขาไว้

ชายวัยกลางคนตะลึง

ส่วนชายขอทานไม่ให้โอกาสเขามีเวลาตะลึง ยกมือต่อยไป ชายวัยกลางคนกระเด็นออกไป

“ปัง”

แต่ว่าชายวัยกลางคนยังไม่ถึงพื้น ชายขอทานก็ตามเข้าไปด้วยความเร็วสูงเหนือคนธรรมดา จากนั้นก็ต่อยเข้าไปร่างที่รอยอยู่กลางอากาศ

ชายวัยกลางคนถูกต่อยล้มไปกับพื้น

“ปัง”

ฝุ่นกระจาย

ชายวัยกลางเลือดซึมออกมุมปาก เบิกตากว้าง เต็มไปด้วยความหวาดกลัว เขาเชื่อว่า ฝ่ายตรงข้ามต้องการต่อยเขาให้ตาย

ดังนั้นชายวัยกลางคนก็กรีดร้องขึ้นมา “ศิษย์พี่ช่วยด้วย”

เพิ่งพูดจบ ก็มีคนพุ่งออกมา ต่อยไปที่ชายขอทาน

ชายขอทานเบิกตากว้าง จากนั้นก็เอียงหัว หลบหมัดของเต้าจ่างได้อย่างง่ายดาย

จากนั้นก็ยกหมัดขึ้น ออกหมัดอย่างรวดเร็ว

คนที่มาไม่ใช่คนอื่น แต่เป็นประธานสหพันธ์ธุรกิจเมืองหลวง คือศิษย์พี่ของชายวัยกลางคน เต้าจ่าง

คนในเมืองหลวงรู้ดี เต้าจ่างอยู่เหนือกว่าใคร แทบไม่มีคนสู้เขาได้เลย

และตอนนี้ เต้าจ่างถูกชายขอทานต่อยจนถอยหลังหลายก้าว แค่ดีกว่าชายวัยกลางคนเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

ชายวัยกลางคนตะลึงกับสิ่งที่เห็น

ไม่ว่ายังไงเต้าจ่างก็คือเต้าจ่าง ที่บอกว่าความสามารถเขาอยู่เหนือคนอื่น เป็นเพราะว่าเขามีความสามารถจริง

เพราะฉะนั้นขณะที่รับมือกับหมัดของชายขอทานแล้ว เขาก็ย่อเขา ยื่นฝ่ามือออกไป จับมือของชายขอทานไว้ จากนั้นก็ดึงเบาๆ แล้วผลักออก คืนแรงทั้งหมดให้กับชายขอทาน

ชายขอทานถอยหลังหลายก้าว เต้าจ่างก็ถอยหลังหลายก้าว ทั้งสองดึงระยะห่างออกไป

เมื่อยืนนิ่งแล้ว เต้าจ่างถึงมองหน้าชายแปลกหน้าคนนี้ชัดเจน แววตาตกใจ แต่มากกว่านั้นคือสงสัย “แกเป็นบอดี้การ์ดท่านหลินรอง?”

ชายขอทานสะบัดผมตัวเองอย่างสบายใจ จากนั้นก็กอดอกพูด “ฉันไม่ใช่บอดี้การ์ด เราแค่ร่วมงานกัน”

เต้าจ่างขมวดคิ้ว จ้องหน้าชายขอทาน

ชายขอทานขึงตา “ทำไม? ไม่พอใจ”

เต้าจ่างพูดเสียงเรียบ “พอใจหรือไม่พอใจต่างอะไรกัน? แกกับฉันต่างกันไม่มาก”

ชายขอทานหัวเราะ พูดเสียงเย็นชา “วันๆก็ได้แต่ทำตัวอวดเก่ง น่ารังเกียจจริงๆ”

เต้าจ่างสีหน้าเปลี่ยนทันที แต่คำถามที่ถามออกมากลับเป็น “ถ้าเป็นเพื่อนร่วมงาน ทำไม......”