บทที่ 657

บทที่ 657

พูดไป ซาเฟยหยางก็ยื่นของชิ้นเล็กๆในมือให้ไป๋ยี่เฟย

ไป๋ยี่เฟยรับไป มองอย่างละเอียด มันคือของชิ้นวงกลมเหมือนกำไล ทำมาจากหยกและโลหะ หยกเยอะกว่า โลหะน้อยกว่า ไม่ได้มีอะไรพิเศษ

ไป๋ยี่เฟยถามด้วยความสงสัย “มันเป็นของสมัยราชวงศ์ชิง?”

ซาเฟยหยางส่ายหัวแล้วพูดว่า “ไม่ใช่ของราชวงศ์ชิง เป็นของราชวงศ์ถัง”

“อะไรนะ?” ไป๋ยี่เฟยอึ้งไปทันที

ถ้าเป็นคนอื่นคงไม่เชื่อเขาแน่ แต่ไป๋ยี่เฟยรู้ ซาเฟยหยางต้องพูดถูกแน่ ต้องรู้ว่า ในอดีตซาเฟยหยางเป็นอาจารย์ฮวงจุ้ยชื่อดัง มีความรู้สำหรับของพวกนี้

เจ้าของร้านได้ยิน ก็หัวเราะ พูดว่า “น้องชายคนนี้ตาดี เสียเงินไปสองพัน ได้ของสมัยราชวงศ์ถังมา นี่ก็ได้กำไรแล้วไม่ใช่เหรอ? ว่าไปแล้ว ฉันต่างหากที่ขาดทุน ควรเป็นฉันต่างหากที่ต้องบอกว่าคืนเงิน คุณ......”

พูดไป เจ้าของร้านถึงรู้ตัว จากนั้นก็ไม่ได้พูดต่ออีก จากนั้นก็เบิกตากว้าง

และตอนนี้ซาเฟยหยางก็เอาหยกขึ้นมาอีก ใช้มือทุบเบาๆ ผงสีขาวบางๆที่เกาะอยู่ก็หลุด จากนั้นก็เห็นแกนด้านในที่เป็นสีแดงสด

ไป๋ยี่เฟยอึ้งไปทันที “นี่.......”

ซาเฟยหยางโยนให้ไป๋ยี่เฟย หัวเราะพูด “เก็บไว้ มันมีประโยชน์สำหรับคุณ”

ไป๋ยี่เฟยรีบรับไว้ ไม่กล้าชะล่าใจ ใช้สองมือถือไว้ กลัวมันหล่นลงพื้นแล้วแตก

เจ้าของร้านตะลึง ตอนนี้รู้สึกเสียใจมาก เขาคิดไม่ถึงเลยว่า ผู้ชายคนนี้ที่ดูหน้าตาซื่อสัตย์ แต่เป็นผู้เชี่ยวชาญ เวลาเดียวกันเขาก็นึกไม่ถึง ว่าของที่เขามีชิ้นเล็กๆชิ้นนี้ แต่เป็นของมีค่ามาก

ของมีค่าขนาดนี้ ขายออกไปในราคาสองพัน อีกอย่างยังขายออกไปด้วยวิธีหลอกล่อของเขา

เจ้าของร้านเรียกสติกลับมาแล้วหันไปยิ้มให้ไป๋ยี่เฟย “น้องชายท่านนี้ ไม่อย่างนั้นเรามาเจรจากันหน่อย?”

ไป๋ยี่เฟยได้ของมีค่ามา รู้สึกดีใจ ได้ยินคำพูดเจ้าของร้าน ก็ใช้คำพูดของเขาคืนกลับไป “คุณยืนยันไม่คืนเอง อีกอย่างคุณก็พูดแล้ว เงินของถึงมือแล้ว ก็ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก”

เจ้าของร้านหัวเราะคลุมเครือ “ใช่ใช่ใช่ กฎของอาชีพนี้ผมก็รู้ดี ความจริงผมแค่อยากบอกว่า คุณขายมันคืนให้ผมได้ไหม?”

“ขายให้คุณ?” ไป๋ยี่เฟยถาม

เจ้าของร้านพยักหน้า พูด “ใช่ ผมซื้อสามพัน”

ไป๋ยี่เฟยได้ยินแล้วหัวเราะพูดเย็นชา “คุณคิดว่าผมเป็นคนขาดเงินเหรอ?”

เจ้าของร้านมองไป๋ยี่เฟยตั้งแต่หัวจรดเท้า จากนั้นก็พยักหน้าอย่างจริงจัง รู้สึกว่าตัวเองออกราคาสูงแล้ว “ใช่”

ไป๋ยี่เฟย “......”

ก้มหน้าดูการแต่งกายของตัวเอง ไป๋ยี่เฟยพูดอะไรไม่ออก ดูแล้วก็ใช่

ถึงแม้ว่าตอนนี้มีเงินแล้ว เขาก็ยังแต่งกายเหมือนเมื่อก่อน ไม่ใส่ใจการแต่งตัว รู้สึกแบบไหนสบายก็แต่งแบบนั้น แบบไหนคุ้มก็แบบนั้น

หลี่เสว่ซื้อเสื้อผ้าราคาแพงให้เขาหลายชุด แต่เขาก็เสียดายไม่กล้าใส่ เพราะฉะนั้นเขาจะใส่เฉพาะงานใหญ่เท่านั้น

ไป๋ยี่เฟยพูดตรงๆ “ไม่ขาย”

แล้วเดินจากไป

เจ้าของร้านเห็นแล้วก็ใจร้อน รีบวิ่งเข้าไป ดึงแขนของไป๋ยี่เฟยไว้ พูดว่า “สี่พัน ผมให้สี่พัน”

ไป๋ยี่เฟยแบมือ พูดอย่างโมโห “ไม่ขายก็คือไม่ขาย”

เจ้าของร้านยิ่งใจร้อน พูดอีกว่า “ห้าพัน”

ไป๋ยี่เฟยได้ยินก็หัวเราะ ห้าพัน? ต่อหน้าเขา ไม่ใช่อะไรเลย ถ้ารู้ว่าเขาเป็นใคร คงไม่กล้าแม้แต่เปิดปากพูด

เวลานี้เอง เขาก็พูดขึ้นว่า “หนึ่งหมื่น”

เจ้าของร้านได้ยินก็รีบตอบทันที “ตกลง”

จากนั้นก็กลัวซาเฟยหยางเปลี่ยนใจ รีบหยิบมือถือขึ้นมาโอนเงิน และพูดไปด้วยว่า “น้องชาย มันเป็นของน้องชายท่านนี้แล้ว เขาพูดแล้ว งั้นผมโอนเงินแล้วนะ”

ไป๋ยี่เฟยหันไปมองซาเฟยหยาง ไม่เข้าใจสถานการณ์

ของสมัยราชวงศ์ถังราคาไม่เพียงหนึ่งหมื่นเท่านั้น หนึ่งแสนยังน้อยไป

ไป๋ยี่เฟยคิด เป็นเพราะซาเฟยหยางถูกขังนานไปหรือเปล่า ไม่รู้ราคาในตลาดตอนนี้?

แต่คิดไปแล้ว เขาก็ไม่ได้มีความชอบในเรื่องสะสมของเก่า อีกอย่าง ของชิ้นนี้ซาเฟยหยางเป็นคนซื้อมา เขาเองก็พูดแบบนี้แล้ว เขาก็พูดอะไรไม่ได้

จากนั้นก็ยื่นของในมือให้ซาเฟยหยาง พูดว่า “ผู้อาวุโส เรียกน้อยไปแล้ว”