บทที่ 658

บทที่ 658

ไป๋ยี่เฟยฟังแล้วก็หมุนตัวเดินไปทางบันได “งั้นไปกันเถอะ ต้องอาบน้ำนอนแล้ว”

“คุณ” ฉีฉีโมโหขึ้นมาทันที “หน้าไม่อาย”

ไป๋ยี่เฟยเห็นฉีฉีร้อนตัวขนาดนั้น ก็รู้สึกว่าตัวเองล้อเล่นแรงไปหน่อย จึงพูดขอโทษ “ขอโทษ ต่อไปไม่ล้อเล่นแบบนี้อีกแล้ว”

พูดจบแล้ว ก็เดินลงไปชั้นล่าง

ฉีฉีมองร่างไป๋ยี่เฟยที่เดินจากไป รู้สึกอึ้งเล็กน้อย คิดไม่ถึงว่าไป๋ยี่เฟยจะขอโทษเธอ

เพราะคำขอโทษคำเดียว ทำให้ฉีฉีรู้สึกมึนงง คิดถึงตอนที่รู้จักไป๋ยี่เฟยครั้งแรก และคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นช่วงนี้ รู้สึกว่าไป๋ยี่เฟยคนนี้ ก็ไม่ได้น่ารังเกียจขนาดนั้น

และเธอเหมือนเข้าใจแล้ว ทำไมเขาไม่ยอมบอกความสัมพันธ์ระหว่างเขากับพี่ชาย?

ไม่ว่าเธอ หรือว่าพี่ชายเธอ ไม่ว่าใครรู้ความจริงเรื่องนี้ ก็ต้องเผชิญกับการเลือกที่ยากเย็น

ตอนแรกที่ไป๋ยี่เฟยตัดสินใจไม่ฆ่าเธอ ปิดความลับเรื่องนี้ต่อ ตั้งแต่ตอนนั้นมา ไป๋ยี่เฟยก็ต้องเผชิญกับการเลือกที่ยากเย็น

......

ไป๋ยี่เฟยกลับไปห้องนอนตัวเอง นอนลงบนเตียง แต่ก็นอนไม่หลับ

ตอนนี้เหตุการณ์มีคนเกี่ยวข้องมากมาย และมีความสัมพันธ์เกี่ยวข้องกันมากเกินไป เรื่องราวดำเนินไปในทางที่เกินความคาดหมายของเขา เขาไม่ว่าทางเลือกของเขาผิดหรือถูก

ในใจเขา เขาหวังว่าเมื่อทุกอย่างจบลงแล้ว เขาจะพาหลี่เสว่กับน้องสาวของตัวเองไปจากที่นี่ ไม่ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องวุ่นวายอีก

นอนไม่หลับทั้งคืน

เก้าโมงเช้า ไป๋ยี่เฟยไปพบคนตามนัดที่อาคารซางเม่า

เมื่อพวกเขาถึงด้านในก็เต็มไปด้วยผู้คน ยังมีรถหรูอีกมากมาย เพราะว่าคนที่มาเยอะมาก ลานจอดรถก็เข้าไปได้ทีละคัน เพราะฉะนั้นทางเข้ารถติดขยับไม่ได้

ไป๋ยี่เฟยลงจากรถแล้วเดินเข้าไป

เมื่อคืนไม่รู้ฉีฉีไปนอนที่ไหนทั้งคืน ตอนนี้ก็ปรากฏตัวอยู่ข้างกายไป๋ยี่เฟย

เดินเข้าไปในลิฟต์ ประตูลิฟต์กำลังจะปิดแล้ว ก็มีเสียงผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้น “รอฉันด้วย”

พูดจบแล้ว ก็มีร่างผู้หญิงหุ่นดีคนหนึ่งเดินเข้ามา

เมื่อผู้หญิงเดินเข้าลิฟต์แล้ว มองคนในลิฟต์ ก็รู้สึกตะลึง “ไป๋ยี่เฟย”

ไป๋ยี่เฟยมองผู้หญิงสายตาเรียบเฉย จากนั้นก็ทำเป็นไม่รู้จัก ไม่สนใจ

ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่คนอื่น เป็นภรรยาของเย่ฮวน เฝิงเซียนเซียน

เฝิงเซียนเซียนมองไป๋ยี่เฟยอย่างตะลึง “คุณกล้ามาได้ยังไง?”

ไป๋ยี่เฟยยังคงไม่สนใจ ไม่รู้ว่าวันนี้เฝิงเซียนเซียนเป็นอะไร ทำไมไม่มาพร้อมเย่ฮวน ข้างกายก็ไม่มีคน น่าแปลกใจจริงๆ

เพราะว่าไป๋ยี่เฟยไม่สนใจ เฝิงเซียนเซียนเริ่มโมโห “ไป๋ยี่เฟย ฉันจะบอกให้ คุณชนะสามีฉันไม่ได้หรอก”

“อีกอย่าง คุณทำอะไรกับเย่อ้าย กล้าแตะต้องเธอแม้แต่ปลายนิ้ว สามีฉันไม่มีวันปล่อยคุณแน่ เจียมตัวหน่อย ทางที่ดีเอาตัวเย่อ้ายคืนมา คุณ......”

เฝิงเซียนเซียนพูดอยู่ข้างหูไป๋ยี่เฟย บลาบลาบลา บวกกับไป๋ยี่เฟยไม่ได้นอนทั้งคืน รู้สึกหนวกหูจนปวดหัว

ดังนั้นเห็นลิฟต์ถึงชั้น10 ก็รีบกดชั้น11

เฝิงเซียนเซียนไม่ได้สังเกตท่าทางของไป๋ยี่เฟย ยังคงบลาบลาบลา “คุณอย่านึกว่าคนอื่นจะกลัวคุณทุกคน ฉันจะบอกคุณ ตระกูลของเราไม่กลัว คุณ......”

ไป๋ยี่เฟยได้ยินก็หัวเราะพูดว่า “ตอนอยู่บนเรือ ถ้าไม่มีผม ตอนนี้คุณยังยืนอยู่ที่นี่ได้เหรอ?”

ตอนที่อยู่บนเรือ ถ้าไป๋ยี่เฟยไม่ช่วยเฝิงเซียนเซียน เฝิงเซียนเซียนโดนชายสองคนนั้นย่ำยีไปนานแล้ว ยังจะมายื่นด่าเขาอยู่นี่เหรอ?

เฝิงเซียนเซียนได้ยินคำนี้แล้วก็หุบปาก หน้าแดงทันที

ไป๋ยี่เฟยพูดอย่างเย็นชา “พูดไม่หยุดสักที หนวกหู โยนออกไป”

เฝิงเซียนเซียนยังไม่ทันตั้งตัว ยังอยากพูดกับไป๋ยี่เฟยต่อ พูดเรื่องบนเรือ แต่ถูกไป๋ยี่เฟยให้คนโยนเธอออกจากลิฟต์ ก็พูดอย่างโมโห “ไป๋ยี่เฟย กล้าเหรอ?”

เพิ่งพูดจบ ประตูลิฟต์ก็เปิดออก

“ปัง”

ฉีฉีก็ถีบก้นของเฝิงเซียนเซียน ถีบออกจากลิฟต์