บทที่ 667 ถูกตบจนล้มกับพื้น

บทที่ 667 ถูกตบจนล้มกับพื้น

ด้วยเหตุนี้ ตอนที่รู้ว่ามีคนไล่ตามพวกเขาอยู่ เธอไม่หวาดกลัวเลย สิ่งที่มีเพียงแค่ความโกรธแค้นที่เต็มอก ความแค้นที่เต็มอก เธออยากจะระบายออกมา

ดังนั้น ตอนที่รถVolkswagenคันนั้นแซงหน้าพวกเขา ในทันทีนั้นไป๋เจียวพูดอย่างโหดร้ายว่า “หยุดรถเดี๋ยวนี้ ฆ่าคนในรถให้ฉันทั้งหมด!”

คนขับรถหยุดรถทันที รถหลายคันที่ตามอยู่ข้างหลังก็หยุดเช่นกัน

รถVolkswagenคันนั้นที่อยู่ข้างหน้าพวกเขาก็หยุดตามไปด้วยเช่นกัน

ในพริบตาเดียว คนทั้งหมดในรถหลายคันที่ลงมารวมกันยี่สิบกว่าคน พวกเขาล้อมรอบไป๋เจียวไว้ตรงกลาง

ไป๋ยี่เฟยผลักประตูรถออก ก็เดินลงมาเช่นกัน

ไป๋เจียวยังนั่งอยู่ในรถ เธอมองผ่านช่องช่องหนึ่งเห็นว่าบนรถทั้งหมดมีเพียงแค่ไป๋ยี่เฟยคนเดียว เห็นแบบนี้หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะอึ้งชะงักหนึ่งที

จากนั้น ไป๋เจียวก็ผลักประตูรถออกเดินลงมาเช่นกัน

ไป๋ยี่เฟยคุณหมายความว่าอะไรล่ะ? มาสกัดเธอด้วยตัวคนเดียวหรือ?

ไป๋ยี่เฟยใบหน้าขึงลับอยู่ เดินไปยังเธอทีละก้าวๆ

เดินไปถึงหน้ารถ บอดี้การ์ดยื่นมือขวางไว้ทันที “หยุดก่อน!”

เสียงเพิ่งจบลง ไป๋ยี่เฟยยกมือกดแขนของบอดี้การ์ดไว้

จากนั้นบอดี้การ์ดคนนั้นเหมือนดั่งโดนของอะไรขนาดยักษ์ทับล้มอย่างนั้น ล้มอยู่กับพื้นโดยตรง

ไป๋ยี่เฟยไม่ได้มองมากกว่านี้ เดินตรงไปยังข้างหน้า

ทุกคนได้เห็นฉากนี้ ตื่นตะลึงทันที

สีหน้าไป๋เจียวก็เปลี่ยนแล้วเปลี่ยนอีกเช่นกัน

วินาทีถัดมา บอดี้การ์ดเจ็ดแปดคนล้อมรอบไป๋ยี่เฟยไว้ ไม่ให้เขาเดินต่อไปข้างหน้าอีก

แต่ว่า ไป๋ยี่เฟยเดินไปข้างหน้า ยกเท้าเตะหนึ่งที คนที่อยู่ข้างหน้าเขาคนนั้นลอยออกไปโดยตรง

ข้างหลังมีคนโจมตีเขา เขาหมุนตัวทันที ชกเข้าไปหมัดหนึ่ง ก็มีบอดี้การ์ดอีกคนหนึ่งถูกชกล้มกับพื้น

บอดี้การ์ดเหล่านี้ล้วนเป็นบอดี้การ์ดที่ฝีมือธรรมดา สำหรับไป๋ยี่เฟยมากล่าวแล้ว แทบจะง่ายดายเหลือเกิน

คนที่สร้างความคุกคามให้กับไป๋ยี่เฟยได้มีเพียงแค่จิงหลัวคนเดียว แต่จิงหลัว ไม่ได้เป็นกลุ่มเดียวกันกับไป๋เจียวแล้ว

ล้วนไม่ถึงวินาที บอดี้การ์ดเจ็ดแปดคนล้วนถูกไป๋ยี่เฟยชกล้มอยู่กับพื้น คราวนี้ไม่มีคนขวางไป๋ยี่เฟยได้อีกแล้ว

บอดี้การ์ดอื่นๆเห็นสภาพต่างคนต่างจะคว้าอาวุธของตนเองออกมา

แต่ไป๋เจียวยกมือห้ามพวกเขาไว้ ให้พวกเขาอย่าบุ่มบ่าม ส่วนตัวเองสองมือกอดอก เย่อหยิ่งเชิดคางของตนเองขึ้นมา พูดอย่างอยู่เหนือกว่าว่า “ไป๋ยี่เฟย ตามมาไกลขนาดนี้ อยาก......”

แต่ว่า คำพูดของเธอยังพูดไม่จบ ไป๋ยี่เฟยเดินมาถึงข้างหน้าแล้วยกมือก็คือตบหนึ่งที

“เพียะ!”

คำพูดของไป๋เจียวหยุดทันที นิ่งอึ้งไปแล้วทั้งตัว

คนอื่นๆล้วนอึ้งชะงักเลย

ต่อจากนี้ มีบอดี้การ์ดหลายคนคว้ามีดออกจากหน้าอกของตนเองแล้ว

อยู่ดีๆไป๋ยี่เฟยกลับหมุนตัว ชี้หน้าร้องตะโกนบอกกับบอดี้การ์ดเหล่านั้นว่า “แม่มึงเอ่ยถ้าขยับไปทั่วอีก วันนี้ใครๆล้วนอย่าคิดจะออกจากเมืองเทียนเป่ย!”

ตอนนี้ไป๋ยี่เฟยโมโหมาก โกรธแค้นมาก

ความโกรธแค้นแบบนี้ใกล้จะเป็นรูปธรรมแล้ว ดูเหมือนมีไฟกองหนึ่งกำลังเผาอยู่ในใจของเขา

เสียงร้องตะโกนนี้ของไป๋ยี่เฟย ทำให้บอดี้การ์ดเหล่านั้นล้วนไม่กล้าขยับอีก มีความหวาดกลัวเล็กน้อย แถมยังถอยหลังสองก้าว

คราวนี้ไม่มีใครกล้าเข้ามาอีกแล้ว

ไป๋เจียวจับหน้าไว้ จ้องเขม็งไป๋ยี่เฟยอย่างไม่น่าเชื่อ “คุณกล้าตบฉันหรือ?”

“เพียะ!”

ไป๋ยี่เฟยตบเธออีกหนึ่งที

“อ่า!”

ไป๋เจียวร้องทรมานเสียงหนึ่ง ร่างกายเบี้ยวทันที ยืนหยัดไว้บนรถเก๋ง

ไป๋ยี่เฟยเย็นชาจ้องมองไป๋เจียว “ไป๋เจียว! ผมไม่ฆ่าคุณ ไม่ได้เนื่องเพราะคุณคือคนของตระกูลไป๋เลย แต่คือเนื่องเพราะคุณโง่เขลาจนหมดทางเยียวยา โง่เขลาจนทำให้ผมรู้สึกน่าสงสารมาก!”

“ตบคุณ เพราะว่าตอนที่การวางหมากของคุณ อยากจะฆ่าพี่น้องของผม ตอนนี้คุณควรที่จะรู้สึกโชคดีมาก เขายังมีชีวิตอยู่ มิฉะนั้นแม่มึงเอ่ยพวกคุณล้วนต้องถูกฝังเป็นเพื่อนเขา!”