บทที่ 668 ก็จะไม่กล่าวโทษเธอเช่นกัน

บทที่ 668 ก็จะไม่กล่าวโทษเธอเช่นกัน

ซาเฟยหยางก้มหัวจ้องมองฉีฉีหนึ่งที จากนั้นยิ้มพยักหน้า เดินเข้าไปในออฟฟิศเลย

ฉีฉีรู้สึกหวาดผวามาก ถึงยังไงตำหนิต่อว่าคนอื่นลับหลังเรื่องแบบนี้ถูกจับได้คาหนังคาเขา มีความอึดอัดใจเล็กน้อยจริงๆ อีกทั้งเมื่อกี้ซาเฟยหยางยิ้มต่อเธอ เธอรู้สึกรอยยิ้มนี้ดูเหมือนมีความหมายแฝงอยู่ จากนั้นไม่กล้าอยู่ต่ออีก รีบออกจากออฟฟิศเลย

ฉีฉีกลับไปที่ห้องผู้ป่วยอีก ตอนนี้เธอเป็นอิสระแล้ว ก็ฟื้นฟูพลังความสามารถแล้วเช่นกัน แต่เธอไม่ได้กลับไปรายงานสภาพการณ์กับอาจารย์ให้ชัดเจนในทันทีเลย เธอคิดว่าหลังจากสวีลั่งฟื้นแล้วค่อยว่ากัน

นั่นเป็นพี่ชายเธอที่พลัดพรากจากกันไปยี่สิบปีแล้ว คิดว่าถ้าอาจารย์รู้แล้ว ก็จะไม่กล่าวโทษเธอล่ะ

......

ในออฟฟิศคณบดี

ไป๋ยี่เฟยให้ซาเฟยหยางนั่งลง จากนั้นเทชาที่เดือดปุดปุดแก้วหนึ่งให้กับซาเฟยหยาง ส่งไปให้เขา ยิ้มพูดว่า “อาวุโสเชิญดื่มน้ำชา”

ซาเฟยหยางรับมาดื่มไปคำหนึ่งพูดว่า “อร่อยมาก”

ไป๋ยี่เฟยยิ้มแล้วยิ้มอีก จากนั้นพูดว่า “คำเล่าลือเป็นเรื่องจริงนะ อาวุโสดูดวงเป็นจริงๆ”

ซาเฟยหยางได้ยินคำพูดนี้กลับขมวดคิ้วเล็กน้อย จากนั้นส่ายหัวเบาๆว่า “ผมจำเรื่องในอดีตไม่ได้แล้ว”

ไป๋ยี่เฟยก็ไม่ถามมากเช่นกัน เพียงแค่พูดว่า “ขอบคุณการชี้แนะของอาวุโสก่อนหน้านั้นอย่างมาก”

ซาเฟยหยางได้ยินคำพูด มีความไม่เข้าใจเล็กน้อย

ไป๋ยี่เฟยเห็นสภาพนั่งอยู่ข้างซาเฟยหยาง พูดว่า “อาวุโสช่วยผมดูสักหน่อยดีกว่าล่ะ?”

ซาเฟยหยางจ้องมองไป๋ยี่เฟย ผ่านไปนานมากล้วนไม่ได้พูด

ไป๋ยี่เฟยไม่ร้อนใจเลย ตามใจให้ซาเฟยหยางดู

ผ่านไปนานมาก ซาเฟยหยางจึงพูดเบาๆว่า “โชคชะตาขรุขระ ทั้งหลงทั้งราบเรียบ”

ตอนที่ซาเฟยหยางพูดน้ำเสียงสงบมาก ความไม่เข้าใจก่อนหน้านั้นดูเหมือนไม่เคยโผล่ออกมาก่อนเลย

ไป๋ยี่เฟยต่อสองคำนี้มีความเข้าใจเล็กน้อย ก็มีความไม่เข้าใจเล็กน้อยเช่นกัน สิ่งที่เข้าใจก็คือโชคชะตาเขาขรุขระ สิ่งที่ไม่เข้าใจคือทั้งหลงทั้งราบเรียบ

หลังจากแอบครุ่นคิดพักหนึ่ง อยู่ดีๆไป๋ยี่เฟยถามซาเฟยหยางว่า “อาวุโส ผมเชื่อท่านได้หรือไม่?”

คำพูดนี้แท้ที่จริงแฝงไว้ด้วยความหมายสองชั้น ความหมายผิวเผินคือพูดว่าเชื่อการดูดวงของเขาเมื่อกี้ ส่วนความหมายที่แฝงไว้ด้วยคือสามารถเชื่อเขาคนนี้หรือไม่

แม้ว่าซาเฟยหยางถูกขังไว้นานมากขนาดนี้ แต่กลับไม่ได้โง่เขลาเลย ดังนั้นเขาสามารถเข้าใจถึงความหมายอีกชั้นหนึ่งของไป๋ยี่เฟย

แต่ว่าซาเฟยหยางไม่ได้ตอบกลับเขาเลย เพียงแค่ยิ้มแล้วยิ้มอีก

แท้ที่จริงบางคำพูดไม่จำเป็นต้องตอบเลย ถึงยังไงถ้าหากว่าคุณเต็มไปด้วยน้ำใสใจจริงน่าเชื่อถือไปตอบแล้ว แต่ผลสุดท้ายกลับเอามีดแทงข้างหลังคุณ การกระทำเช่นนี้จะไม่มีคนชอบเลย

ไป๋ยี่เฟยเห็นแบบนี้พยักหน้าเล็กน้อย “รู้แล้ว”

......

ไป๋ยี่เฟยไปเยี่ยมเย่ฮวนก่อน

เคาะประตูไปสักพัก มีคนมาเปิดประตูแล้ว แต่ที่ทำให้คนอึดอัดใจก็คือคนที่มาเปิดประตูคือเฝิงเซียนเซียน

หลังจากเฝิงเซียนเซียนได้มองเห็นไป๋ยี่เฟย โมโหในทันทีพูดว่า “ไสหัวออกไป! ที่นี่ไม่ต้อนรับคุณ!”

ไป๋ยี่เฟยจ้องมองเฝิงเซียนเซียนหนึ่งที รักษารอยยิ้มไว้พูดว่า “ผมคือมาเยี่ยมเย่ฮวนล่ะ”

แท้ที่จริงเรื่องในครั้งนี้ไป๋ยี่เฟยไม่มีหน้าที่อะไรจำเป็นจะต้องไปรับผิดชอบต่อเย่ฮวนเลย แต่พูดถึงสุดท้ายแล้ว แผนการในครั้งนี้ยังเป็นไป๋ยี่เฟยเสนอออกมา

จากนั้นเขาจึงปรึกษาหารือกับเย่ฮวน เพียงแค่สุดท้ายเกิดความผิดพลาด ในใจเขามากน้อยยังคงมีความรู้สึกผิดเล็กน้อย ยิ่งกว่านั้นอีก สถานที่เกิดเรื่องอยู่ที่เมืองเทียนเป่ย เขตอิทธิพลของเขา

ด้วยเหตุนี้ สำหรับเฝิงเซียนเซียน ไป๋ยี่เฟยจะพยายามทำให้จิตใจสงบเยือกเย็น

แต่เฝิงเซียนเซียนไม่คิดเช่นนี้เลย ทั้งๆในครั้งนี้ความสัมพันธ์ของเขากับเย่ฮวนเป็นเพื่อนร่วมงานกัน ท่าทีของเฝิงเซียนเซียนเสียดสีเหมือนอดีตที่ผ่านมาอย่างไม่เปลี่ยนแปลง อีกทั้งยิ่งมากกว่าแต่ก่อนอีก

“คุณหูหนวกแล้วหรือ? บอกว่าไม่ต้อนรับคุณ ก็คือไม่ต้อนรับคุณ ไม่ขาดแคลนคนมาเยี่ยม รีบไสหัวออกไป!” เฝิงเซียนเซียนเท้าสะเอวกั้นไว้อยู่หน้าประตู ก็คือไม่ให้เขาเข้าไป

ไป๋ยี่เฟยได้ยินคำพูดนี้ ใบหน้าขึงลงทันที เขามาเยี่ยมเย่ฮวนก็ออกมาจากความหวังดีเช่นกัน แต่ถูกคนปฏิบัติต่อเช่นนี้ ใจที่ดีขนาดไหนก็อารมณ์ไม่ดีขนาดนั้นแล้ว “ที่นี่นะเป็นเมืองเทียนเป่ย!”

“เมืองเทียนเป่ยแล้วยังไงหรือ?” เฝิงเซียนเซียนไม่ค่อยเห็นด้วยเท่าไหร่

ไป๋ยี่เฟยหัวเราะเย็นชา “ที่นี่ยังเป็นโรงพยาบาลโว่หลง”

เฝิงเซียนเซียน ฮึ เสียงหนึ่ง “งั้นเป็นยังไงอีกล่ะ?”

ไป๋ยี่เฟยโมโหพูดว่า “นี่เป็นเขตอิทธิพลของผม โรงพยาบาลของผม แม่มึงเอ่ย คุณให้ผมไสหัวออกไปหรือ?”

“แม่มึงเอ่ยถ้าไม่มึงก็ไสหัวออกไปให้กู! หลีกทางให้กู!”