บทที่ 682 เฝ้าระวัง

บทที่ 682 เฝ้าระวัง

“ไหนลูกมาให้พ่อดูหน่อย”ซุนหมิงเจี้ยนจูงซุนเหาออกมาด้วยสีหน้าเป็นห่วง“ให้พ่อดูหน่อยว่าโดนตรงไหน”

“ตรงท้อง……แล้วก็หน้า”ซุนเหาพูดขึ้นด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความน้อยใจ

ซุนหมิงเจี้ยนสีหน้านิ่งขรึมลงทันที“มันกล้ามาตบหน้าลูกขนาดนี้ มันเป็นใครกันแน่?”

“มันชื่อ ไป๋ยี่เฟย เป็นนักธุรกิจ แล้วก็เป็นสามีของหลี่เสว่ด้วย”ซุนเหาพูดขึ้น

ซุนหมิงเจี้ยนรีบพูดตะโกนขึ้นมาด้วยความโมโห“ไอ้ชาติหมา กล้ามาตบ……”

พูดยังไม่ทันจบ จู่ๆซุนหมิงเจี้ยนก็อึ้งไป จากนั้นก็ตอบสนองกลับมา พร้อมกับถามซุนเหา“ลูกพูดอีกรอบซิว่าใครนะ?”

“ไป๋ยี่เฟย สามีของหลี่เสว่”ซุนเหาพูดขึ้นมาอีกครั้ง

สีหน้าของซุนหมิงเจี้ยนเปลี่ยนไปทันที จ้องมองเขาพร้อมกับกัดฟันกรอดๆ“ลูกยุ่งกับใครไม่ยุ่ง ดันไปยุ่งกับไอ้บ้านั่น”

ซุนเหาไม่รู้ แต่เขารู้ แถมหลี่เสว่กลายเป็นรองประธานของสหพันธ์ธุรกิจเมืองหลวงได้ยังไง?

ไป๋ยี่เฟยนี่เป็นคนที่สวี่เต้าจ่างอยากจะฆ่าให้ตาย แต่ทำไมตอนนี้ถึงยังไม่ตาย

ส่วนสถานภาพของไป๋ยี่เฟยไม่ต้องพูดถึงแล้ว ทายาทรุ่นต่อไปของตระกูลไป๋ เป็นคนที่เทียบเท่าระดับเดียวกันกับประธานของสหพันธ์ธุรกิจ

ซุนเหายังไม่รู้ พอได้ฟังแบบนี้ก็พยักหน้า“ใช่ มันก็บอกแบบนี้”

พอพูดจบก็ร้องห่มร้องไห้ออกมาอีกหนึ่งรอบ“พ่อ พ่อจะดูลูกชายของพ่อโดนตบฟรีๆแบบนี้ไม่ได้นะ！”

ซุนหมิงเจี้ยนได้ฟังแบบนั้นก็ครุ่นคิด สุดท้ายก็กัดฟันพูดขึ้น“หมอนี่จะไปยุแหย่ด้วยไม่ได้เด็ดขาด แต่ในเมื่อมันกล้ามายุแหย่พวกเรา พวกเราก็จะไม่ยอมทนอยู่ฝ่ายเดียว ลูกวางใจเถอะ พ่อจะทำให้มันคุกเข่าขอโทษต่อหน้าลูกเอง”

ซุนเหารีบลุกขึ้นมาด้วยความดีอกดีใจ พอพ่อของตัวเองจัดการกับไป๋ยี่เฟยเรียบร้อยแล้ว หลี่เสว่ก็จะกลายเป็นของตนเองแล้วไม่ใช่เหรอ?

ในเวลานี้เอง บอดี้การ์ดที่ออกไปก่อนหน้านี้ก็กลับมา

“ตรวจสอบเจอแล้วค่ะ อยู่ที่โรงพยาบาลเฟิร์สจินเฉิง แต่ว่า ไป๋หยุนเผิงและฉินซานที่โด่งดังอยู่ในช่วงนี้ก็อยู่ตรงทางเข้าด้วยเช่นกัน เหมือนกับว่ากำลังยืนเฝ้าระวังให้กับเขาอยู่”

“คนที่อยู่ที่นั่นยังมี ลูกชายของท่านรองของตระกูลหลิน หลินขวางอยู่ด้วยค่ะ”

“ไม่ใช่แค่นี้ คนที่ไปตรวจสอบก่อนหน้านี้พบว่า แถวๆโรงพยาบาลมีพลังงานลับบางอย่างที่ไม่ทราบต้นสายปลายเหตุแอบแฝงอยู่ด้วย”

พอได้ฟังแบบนี้แล้ว ซุนหมิงเจี้ยนสีหน้าก็จริงจังขึ้นเยอะ สุดท้ายก็ต้องถอนหายใจออกมา“ลูก เรื่องนี้พวกเราต้องค่อยๆทำ ตอนนี้คนของมันค่อนข้างเยอะ ลงมือไม่ได้ง่ายๆ！”

……

ในที่สุดงานวันเกิดในโรงพยาบาลก็สิ้นสุดลง ไป๋ยี่เฟยกับหลี่เสว่พาหลงหลิงหลิงไปส่งที่ห้องผู้ป่วย

เนื่องจากเรื่องนี้ ทำให้หลงหลิงหลิงเป็นไข้ขึ้นมาอีกครั้ง แต่เธอมีความสุขมาก นี่เป็นวันเกิดที่เธอจะจดจำตลอดไป

หลังจากที่กลับมายังห้องผู้ป่วย ไป๋ยี่เฟยกับหลี่เสว่ก็ให้เธอพักผ่อน แต่ในใจของเธอกลับยังคนตื่นเต้นอยู่ ยังไม่ได้กลับมาสงบนิ่งมากเท่าไร

“ท่านประธาน ไม่สิ พี่ชาย จากนี้ไปคุณก็คือพี่ของฉันแล้ว ส่วนเสว่เอ๋อก็เป็นพี่สะใภ้ของฉัน”หลงหลิงหลิงมองพวกเขาด้วยความตื่นเต้น พูดขึ้นอย่างยิ้มๆ“วันนี้ขอบคุณพวกคุณมากจริงๆ”

ไป๋ยี่เฟยกับหลี่เสว่ต่างก็ยิ้มเล็กน้อย จากนั้นไป๋ยี่เฟยก็พูดขึ้น“พักฟื้นตัวเร็วๆล่ะ พอหายแล้วพวกเราก็จะได้กลับบ้านด้วยกัน”

หลงหลิงหลิงพยักหน้าอย่างแรง“อื้อ”

……

หลังจากที่ทั้งสองคนออกมาจากโรงพยาบาลแล้ว ก็ไปยังโรงแรมที่อยู่ใกล้ๆแห่งหนึ่ง

พอมาถึงห้อง ไป๋ยี่เฟยก็กอดหลี่เสว่เอาไว้อย่างอดไม่ได้

แต่หลี่เสว่กลับผลักเขาออกไป สีหน้าขุ่นเคืองใจ“งานวันเกิดแบบนี้ฉันเองก็อยากได้”

ไป๋ยี่เฟย“……”

“วันเกิดของคุณก็ใกล้จะถึงแล้วไม่ใช่เหรอ? ถึงตอนนั้นจะเซอร์ไพรส์คุณแน่นอน”ไป๋ยี่เฟยพูดยิ้มๆ

หลี่เสว่ถามขึ้นด้วยสีหน้านิ่งขรึม“มีดอกไม้ไฟแบบนี้ด้วยไหม? แบบนี้มันก็ไม่เซอร์ไพรส์แล้วสิ”

ไป๋ยี่เฟยอึ้งตะลึงไป กำลังจะพูดอะไร แต่หลี่เสว่พูดขึ้นก่อน“คุณมีความสัมพันธ์อะไรกับหลงหลิงหลิง? ถึงลงทุนทุ่มเทเตรียมงานวันเกิดให้เธอขนาดนี้”

พอได้ยินแบบนี้ ไป๋ยี่เฟยก็ตอบสนองกลับมาทันที หลี่เสว่หึงแล้ว

ก็จริง การฉลองวันเกิดแบบนี้มันยิ่งใหญ่ แล้วก็พิเศษมากๆ จ่ายเงินไปมากมายจุดดอกไม้ไฟไปตั้งครึ่งเมืองขนาดนี้เพื่อเพื่อนธรรมดาๆคนหนึ่งเนี่ยนะ บอกใครจะเชื่อ?

ยิ่งไปกว่านั้นครึ่งหนึ่งคือหลี่เสว่ ครึ่งหนึ่งคือหลงหลิงหลิง ดูยังไงก็รู้สึกว่ามันไม่น่าเชื่ออยู่ดี

ไป๋ยี่เฟยทำได้แค่บอกสิ่งที่หลงหลิงหลิงพูดไว้ระหว่างทางที่มาเมืองหลวงให้กับหลี่เสว่ฟัง

แถม ไป๋ยี่เฟยก็ไปหาหลี่เสว่ ใช้การกระทำแสดงให้เห็นว่าเขากับหลงหลิงหลิงเป็นแค่เพื่อนกันเท่านั้น ในขณะเดียวกันก็อยากให้หลงหลิงหลิงรู้ว่า พวกเขาสองคนเป็นเพื่อนของเธอ