บทที่ 685 คนคนนี้ฉันดูไม่ออก

บทที่ 685 คนคนนี้ฉันดูไม่ออก

ไป๋ยี่เฟยฟังจบแล้วก็ถอนหายใจออกมาอย่างช่วยไม่ได้ จากนั้นก็ถามขึ้น“ถ้าอย่างนั้นพี่อยู่ระดับไหน?”

ซาเฟยหยางพูดยิ้มๆ“ถ้าเป็นเมื่อสิบหกปีก่อน ฉันจัดอยู่ในระดับที่สอง แต่พอผ่านมาหลายปี ระดับที่สองนี้ของฉันนี้ก็เกรงว่าจะไม่ตรงกับความเป็นจริงอยู่ไม่น้อยแล้วเหมือนกัน”

ไป๋ยี่เฟยนิ่งขรึมไปสักพัก ก่อนจะถามขึ้นต่อ“คนที่ชื่อฉินซานที่พวกเราเห็นตรงทางเข้าโรงพยาบาลคนนั้น คุณรู้สึกว่าเขาอยู่ระดับไหน?”

ซาเฟยหยางขมวดคิ้วครุ่นคิด จากนั้นก็ส่ายหัวพูดขึ้น“ตัวเขาไม่มีวิชาเสริมพลังอ้านจิ้งไว้เลย ดูทรงแล้วน่าจะระดับที่สามชั้นสูง แต่ว่าเขาก็ให้ความรู้สึกอันตรายอยู่ไม่น้อย”

“แต่ฉันก็เคยได้ยินว่ามีคนประเภทที่ไม่ฝึกฝนวิชาเสริมพลังอ้านจิ้งเลย แต่กลับสามารถจัดอยู่ในระดับสองได้ คนคนนี้ฉันดูไม่ออก แต่สามารถสัมผัสได้ว่าเขาแข็งแกร่งมาก”

ไป๋ยี่เฟยรู้สึกประหลาดใจ จากนั้นก็นึกถึงอาจารย์ของตัวเอง ไม่รู้ว่าเขาจัดอันดับอยู่ที่ระดับไหน

ระหว่างพูดคุยกัน พวกเขาก็มาถึงสนามบิน จากนั้นทุกคนก็ขึ้นไปบนเครื่องบิน บินสู่เมืองหลวง

……

ณ เขตคฤหาสน์สหพันธ์ธุรกิจเมืองหลวง

ในห้องใต้ดินของคอนโดหลังหนึ่ง มีผู้ชายคนหนึ่งถูกโซ่เหล็กล่ามสองมือสองเท้าเอาไว้ กางแขนกางขา ชายคนนั้นทั้งตัวเต็มไปด้วยเลือด ก้มหน้าอยู่ นี่ก็คือหนิววั่งนั่นเอง

ส่วนข้างๆมีผู้ชายที่เด็กมากอยู่หนึ่งคน ชายคนนี้เป็นลูกชายของหนิววั่ง

เสื้อผ้าของหนิววั่งถูกซ้อมจนขาดเละไปหมด สามารถมองทะลุไปเห็นรอยแผลมากมาย บางแผลถึงขนาดที่ยังมีเลือดไหลออกมาอยู่ ใบหน้าก็มีรอยเลือด สรุปคือทั่วทั้งตัวมีบาดแผลรอยฟกช้ำอยู่เต็มไปหมด

ลูกชายของเขาสภาพก็ไม่ต่างอะไรกับเขามาก ทั้งตัวเต็มไปด้วยบาดแผล แถมนิ้วก้อยข้างซ้ายยังขาดอีกด้วย

ในเวลานี้ตรงหน้าของพวกเขามีคนสองสามคนกำลังล้อมพวกเขาไว้อยู่ หนึ่งในนั้นคือซุนเหาสวมชุดสูทสีน้ำเงิน

ซุนเหาหน้าสดใสดูดี ตรงกันข้ามกับสภาพที่ทั้งเนื้อทั้งตัวเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำของทั้งสองคน

เขาเดินตรงไปหยุดตรงหน้าของหนิววั่ง มองเขาด้วยความรังเกียจและดูแคลนสุดๆ พร้อมกับพูดขึ้นอย่างเย้ยหยัน“ถึงยังไงก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่หักหลังมันอยู่แล้ว ทำอีกสักครั้งมันจะเป็นไรไป? เพื่อแลกกับชีวิตของลูกแกไงล่ะ！”

ในสายตาของซุนเหา คนแบบหนิววั่ง เป็นคนประเภทที่น่าสมเพช น่าอัปยศอดสู การที่ให้เขาลดตัวมาสอบสวนด้วยตัวเองแบบนี้ มันช่างลดระดับสถานภาพของเขาสุดๆ

แต่ซุนหมิงเจี้ยนบอกว่า นี่เป็นโอกาสที่เขาร้องขอมาจากเต้าจ่างโดยเฉพาะเลย เพราะว่าเต้าจ่างอยากรู้มากๆ ว่าไป๋ยี่เฟยออกทะเลไปทำไมกันแน่?

ดังนั้นเต้าจ่างจึงใช้ลูกชายของหนิววั่งมาข่มขู่เขาในตอนแรก แต่ในตอนนั้นหนิววั่งแค่ยอมร่วมมือทรยศไป๋ยี่เฟยเท่านั้น แต่ไม่ได้บอกเต้าจ่างว่าเป้าหมายที่ไป๋ยี่เฟยไปหลันเต่านั้นคืออะไร

ครั้งนี้พวกเขาจับตัวหนิววั่งมาได้แล้ว ดังนั้นเต้าจ่างจึงอยากจะล้วงความลับนี้ออกมา ด้วยเหตุนี้ซุนหมิงเจี้ยนจึงขอโอกาสนี้มาจากเต้าจ่าง แล้วเขาก็มอบโอกาสนี้ให้กับลูกชายของตัวเอง เป้าหมายเพื่อให้ลูกชายของตัวเองมีหน้ามีตาในสหพันธ์ธุรกิจมากขึ้นนั่นเอง

ส่วนเรื่องที่พวกเขาไม่รู้ก็คือ ถ้าพวกเขารู้ความลับพวกนี้แล้ว จากนิสัยใจคอของเต้าจ่างแล้ว จะเก็บพยานที่รู้เห็นเรื่องราวไว้ยังไงเหรอ?

หนิววั่งพูดขึ้นอย่างอ่อนแรง“ถูกทรยศไปครั้งหนึ่งแล้ว……ไม่มีทางทรยศได้อีกแล้ว……พวกแกฆ่าฉันซะเถอะ……”

ตอนที่พูด มุมปากของเขาก็ยังคงมีเลือดไหลออกมา

ซุนเหาถอยหลังไปสองก้าวด้วยความรังเกียจทันที คิ้วขมวด ใช้มือกุมจมูกของตัวเองเอาไว้“ให้ตายสิ น่าขยะแขยงสิ้นดี！แกอยากตายขนาดนั้น ฉันจะบอกแกให้นะ ไม่มีทางหรอก！”

“ถ้าแกยังไม่พูดออกมาอีก ฉันก็จะตัดนิ้วลูกของแกอีกหนึ่งนิ้ว！”

หนิววั่งเงยหัวขึ้นมา ทั้งตกใจทั้งโมโห“อย่าไปแตะต้องตัวเขา ถ้าจะทำก็มาทำกับฉัน！”

ซุนเหายิ้มอย่างเย้ยหยัน“ทำกับแกแล้วจะมีประโยชน์เหรอ? แกไม่ยอมพูดออกมา ลูกของแกก็ไม่รู้ แถมแกก็ใส่ใจลูกของแกขนาดนี้ ดังนั้นทำกับมันนี่แหละดีที่สุดแล้ว！”

“ถ้าแกกล้าทำอะไรลูกฉัน ต่อให้ฉันตายกลายเป็นผีก็ไม่มีทางปล่อยแกไปแน่！”หนิววั่งจ้องซุนเหาตาเขม็ง

หนิวต้าย ก็เป็นลูกชายของหนิววั่ง เขามองหนิววั่งด้วยความทุกข์ทรมาน“พ่อ พ่อบอกพวกเขาไปเถอะ……ผมไม่อยากตาย……ผมกลัว……”

หนิววั่งเห็นสภาพที่น่าอนาถของลูกชายตัวเอง ก็รู้สึกเจ็บปวดใจสุดๆ แต่กลับพูดขึ้นอย่างกล้ำกลืน“ลูก พ่อขอโทษลูกด้วยนะ พ่อพูดไม่ได้ ถ้าพูดไปแล้ว พวกเราก็จะมีแต่ตายเร็วขึ้นเท่านั้น”

“อีกอย่าง พ่อทำเรื่องผิดพลาดมาเยอะแล้ว ไม่อยากจะทำผิดพลาดอีก เพื่อลูกแล้ว พ่อถึงกับต้องทำร้ายพี่น้องของตัวเอง พ่อไม่อยากทำผิดพลาดอีกต่อไปแล้ว พ่อรู้ว่าไม่ควรให้ลูกมาแบกรับผลที่ตามมาแบบนี้ แต่ว่า ลูกเป็นลูกของพ่อนะ！”

หนิววั่งรู้ดี ถ้าเต้าจ่างรู้ความลับนี้แล้ว ถึงตอนนั้น ด้วยจิตใจที่ชั่วร้ายและความโลภความต้องการของเต้าจ่าง จะนำพาภัยพิบัติหายนะมาให้กับมนุษย์โลกแน่นอน

ดังนั้นเขาทำแบบนี้ไม่ได้

หนิวต้ายร้องไห้คร่ำครวญ ร่างกายสั่นไปหมด“พ่อ แต่ว่าผมไม่อยากตายจริงๆ……”

หนิววั่งเห็นสภาพแบบนี้ของลูกชาย ก็เจ็บปวดใจจนถึงที่สุด ยิ่งกล้ำกลืนฝืนทนมากขึ้นไปอีก

ซุนเหามองภาพตรงหน้านี้ ก็ไม่ได้รู้สึกอะไร ถึงขนาดที่ยังหัวเราะออกมาอย่างเย้ยหยันด้วยซ้ำ“ไหนๆก็เป็นแบบนี้แล้ว ฉันก็จะทำให้สาสมใจพวกแกก็แล้วกัน มานี่ ตัดนิ้วของมันอีกหนึ่งนิ้ว”

ชายกำยำที่ยืนอยู่ข้างๆพยักหน้า จากนั้นก็หยิบกรรไกรที่ใช้ตัดกิ่งไม้เดินตรงไปยังหนิวต้าย