บทที่ 687 รีบูท

บทที่ 687 รีบูท

หลังจากผ่านไปสองสามนาทียามเมื่อตะกี้ก็วิ่งกลับมา พูดกับหัวหน้าด้วยเสียงเบาๆ“จู่ๆคอมพิวเตอร์ก็ดับไป ต้องรีบูทเครื่องใหม่ครับ”

ยามคนนั้นได้ฟังแบบนี้สีหน้าก็เปลี่ยนไปไม่น้อย พูดตะคอกเบาๆ“แล้วยังไม่รีบไปรีบูทเครื่องอีก มาบอกฉันทำบ้าอะไร ยังไม่รีบไปอีก！”

ยามคนนั้นตกใจจนตัวสั่น รีบพุ่งกลับไปยังห้องยามก่อนหน้านี้อย่างรวดเร็ว

ไป๋ยี่เฟยก็เห็นสถานการณ์ที่เกิดขึ้นนี้ จึงขมวดคิ้วพูดขึ้น“เกิดเรื่องอะไรขึ้น?”

ยามยิ้มแย้มทันที“ไม่มีอะไรหรอกครับ รอสักครู่นะครับ ใกล้จะเสร็จแล้วครับ”

ยามที่อยู่ในห้องทำการรีบูทเครื่องคอมพิวเตอร์ใหม่อีกครั้ง จากนั้นก็ใส่ชื่อจ้าวเผิงเพื่อตรวจสอบ ไม่นานก็มีชื่อจ้าวเผิงปรากฏออกมา ข้างบนเขียนเอาไว้ว่าทำงานที่สหพันธ์ธุรกิจจินเฉิง เข้ามาอาศัยในหมู่บ้านคอนโดครึ่งเดือนก่อน

ดังนั้นเขาจึงรีบวิ่งตรงไปยังทางเข้า พูดกับยามคนนั้น“หาเจอแล้วครับ เป็นเจ้าของหมู่บ้านคอนโดถูกต้องครับ เข้ามาอาศัยอยู่ครึ่งเดือนก่อน”

ยามคนนั้นพอได้ยินว่าเป็นผู้พักอาศัยในหมู่บ้านคอนโดจริงๆ สีหน้าก็อ่อนโยนลง จากนั้นก็พูดยิ้มๆกับไป๋ยี่เฟย“ขออภัยจริงๆครับ รบกวนเวลาของท่านมากแล้ว พวกเราตรวจสอบแล้วครับ ยืนยันว่าท่านเป็นผู้พักอาศัยในหมู่บ้านคอนโดจริงๆ เชิญเข้าได้เลยครับ”

ไป๋ยี่เฟยจ้องเขม็งยามคนนั้นด้วยสีหน้าเย็นชา“วันหลังจำฉันไว้ด้วยล่ะ อย่ามาเสียเวลาฉันอีก”

“ครับๆ แน่นอนครับๆ”ยามพยักหน้ารัวๆ

คนที่สามารถทำงานอยู่ในสหพันธ์ธุรกิจเมืองหลวงได้ สถานภาพของแต่ละคนก็ไม่ธรรมดาแน่นอน ยามแบบพวกเขาไปยุแหย่ด้วยไม่ได้

ไป๋ยี่เฟยเดินเข้าไปอย่างเปิดเผยบริสุทธิ์ แต่จู่ๆเขาก็นึกอะไรขึ้นมาได้ หยุดฝีเท้าลง ยามเห็นแบบนั้นก็รีบเข้ามาหาเขาทันที พร้อมกับพูดถามยิ้มๆ“ท่านมีอะไรจะสั่งเหรอครับ?”

ไป๋ยี่เฟยพูดพร้อมกับขมวดคิ้ว“ฉันเพิ่งจะสั่งวัสดุของตกแต่งเข้ามา อีกเดี๋ยวก็จะถึงแล้ว พวกนายอย่าลืมปล่อยให้เข้ามาด้วยล่ะ วัสดุพวกนี้สำคัญมาก อย่าเข้าไปขวางให้อยู่ข้างนอกเด็ดขาด”

“เอ่อ……”ยามสีหน้าลำบากใจ

ไป๋ยี่เฟยจ้องเขม็งเขาอย่างรุนแรง“มีปัญหา? หรือว่าพวกนายจะออกไปรับเข้ามาเองเหรอ?”

ยามตกใจจนถอยหลังไปหนึ่งก้าว แต่ยังคงยืนหยัดที่จะพูดขึ้นเหมือนเดิม“ขออภัยจริงๆครับ ข้างบนมีกฎข้อบังคับที่เป็นลายลักอักษร เกรงว่าจะไม่ได้ครับ คงต้องขอให้ท่าน……”

ไป๋ยี่เฟยได้ฟังแบบนั้นก็โบกๆมืออย่างหมดความอดทน แล้วมองนาฬิกาของตัวเอง“ได้ๆ ถึงยังไงก็จะถึงแล้ว ถ้าอย่างนั้นฉันรอที่นี่ก็แล้วกัน”

ยามได้ฟังแบบนั้น ก็ถอนหายใจออกมาทันที“ครับ”

มียามสองคนที่อยู่ห่างจากพวกเขาไม่ไกลได้ยินสิ่งที่พวกเขาคุยกัน ก็พูดขึ้นด้วยเสียงเบาๆ

“นี่มันเช้าตรู่แล้ว ยังส่งวัสดุตกแต่งอะไรอีกนะ?”

“ระวังหน่อย นี่เป็นคนของสหพันธ์ธุรกิจ พวกเราจะพูดอะไรมั่วซั่วไม่ได้ ผิวหน้าบอกว่าเป็นวัสดุ แต่ความเป็นจริงแล้วใครจะไปรู้ว่าจริงๆมันคืออะไรกันแน่ ถ้าคิดที่จะทำงานดีๆอยู่ ก็อย่าถามเยอะ”

ไป๋ยี่เฟยก็ยืนอยู่ตรงทางเข้าแบบนี้ มีพวกยามสองสามคนคอยยืนเฝ้าดูแลอยู่อย่างระมัดระวัง

แต่เมื่อตะกี้ จางหัวปินแฮกเข้าไปในระบบความปลอดภัยของเขตคฤหาสน์ ทำให้คอมพิวเตอร์ดับไป อาศัยเวลานี้ใส่ชื่อจ้าวเผิงเข้าไป แก้ไขข้อมูลผู้พักอาศัยนิดหน่อย

ดังนั้นหลังจากที่ยามรีบูทเครื่องเสร็จแล้ว จึงไม่พบปัญหาอะไรเลย

ส่วนไป๋ยี่เฟยหลังจากที่หยิบใบเบิกทางของสหพันธ์ธุรกิจออกมาแล้ว ก็จงใจแสร้งทำเป็นหมดความอดทน ขี้โมโห ก็เพื่อให้ยามนึกว่าการตรวจสอบของพวกเขาทำให้ไป๋ยี่เฟยรู้สึกไม่สบอารมณ์

แบบนี้ล่ะก็ ท่าทีที่ยามพวกนั้นมีต่อเขาก็จะยิ่งระมัดระวังมากขึ้น กลัวว่าจะไปยุแหย่เขา แล้วพอถึงตอนนั้นถ้าจะเอารถขนส่งวัสดุเข้ามาสักหนึ่งคัน พวกเขาก็จะยอมอนุญาตให้เข้ามาแน่นอน

นี่จึงเป็นเหตุผลที่ไป๋ยี่เฟยเข้ามาก่อนเป็นคนแรก

ถ้าเขามาพร้อมกับรถและคนโดยตรง แล้วบอกว่ามาขนส่งวัสดุ พวกยามก็จะรู้สึกว่าเสียเวลาไม่นาน แล้วจะต้องขอตรวจสอบแน่นอน

แล้วถ้าไป๋ยี่เฟยยิ่งพูดขึ้นด้วยความโมโห ก็จะทำให้ยามยิ่งรู้สึกสงสัยขึ้นไปอีก

แต่ตอนนี้สถานการณ์แตกต่างออกไป

ไป๋ยี่เฟยเดินไปเดินมาอยู่ตรงนี้ ท่าทางดูรีบร้อนลนลาน ทำให้ยามพวกนั้นเห็นแล้วก็รู้สึกกังวลใจ

หลังจากผ่านไปสิบนาที รถส่งของหนึ่งคันก็เข้ามา จอดอยู่ตรงหน้าประตู คนขับลงมาจากรถ ทำท่าทางเหมือนไม่เห็นไป๋ยี่เฟย เดินตรงไปหายามทันที

คนขับยื่นบุหรี่หนึ่งมวนให้กับยาม“พี่ยาม รบกวนหน่อยครับ พวกเรามาส่งของให้กับจ้าวเผิงคนที่พักอาศัยอยู่ในหมู่บ้านคอนโด……”

ยามไม่รอให้เขาพูดจบ ไป๋ยี่เฟยก็กวักมือพลางพูดขึ้น“อยู่นี่ๆ”

ไป๋ยี่เฟยเดินตรงเข้าไปพลางพูดด่าทอ“ให้ตายสิ！ทำไมถึงเพิ่งจะมาตอนนี้? ฉันรออยู่ที่นี่ตั้งนานแล้ว ถ้ามาเสียเวลาฉันอีก พวกนายก็อย่าคิดว่าจะได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขเลย”

คนขับได้ฟังแบบนั้นก็รีบโค้งตัวขอโทษทันที

พอยามเห็นแบบนี้ ก็รีบฉวยโอกาสประจบประแจงทันที เตะคนขับรถคนนั้นไปหนึ่งที“ยังไม่รีบเอาเข้าไปอีก”