บทที่ 692 ช่วยคุณโดยไม่ห่วงผลลัพธ์

“พี่ไป๋”

หลินขวางเดินออกมา พูดด้วยสีหน้ากังวล “เป็นแบบนั้นจริง ถ้าพี่ฆ่าเขา ก็เป็นไปไม่ได้ที่มีชีวิตออกจากเมืองหลวงได้”

ทุกคนหันไปมอง ซุนหมิงเจี้ยนรีบพยักหน้า “คุณชายหลินพูดถูก เป็นแบบนั้นจริง”

หลินขวางหันไปมองซุนหมิงเจี้ยน ไม่ได้สนใจเขา เขาทำแบบนี้ไม่ได้ทำเพื่อซุนหมิงเจี้ยน แต่เพื่อช่วยไป๋ยี่เฟย

หลินขวางรู้นิสัยไป๋ยี่เฟย ดังนั้นจึงพูดอย่างเอือมระอา “อดทนไว้ก่อน ตอนนี้กลุ่มผู้บริหารระดับสูงของเมืองหลวง กับตระกูลใหญ่ทั้งหลายมาถึงที่นี่แล้ว อยู่ข้างนอก ขอแค่พี่ฆ่าซุนหมิงเจี้ยน วินาทีต่อไปพวกเขาก็บุกเข้ามา ฆ่าพวกพี่ทุกคน?”

ไป๋ยี่เฟยเงียบไม่พูด

เวลาเดียวกัน หมอวิ่งเข้ามา “เถ้าแก่ไป๋ คุณหมอหนิวตื่นแล้ว เขาบอกให้บอกเถ้าแก่ไป๋ว่าอย่าวู่วาม เขาไม่คู่ควร”

ไป๋ยี่เฟยได้ยินคำนี้แล้ว อึ้งไปชั่วครู่ นี่ยังคงเป็นหนิววั่งที่คิดถึงเขาตลอด ยังคงเป็นหนิววั่งที่เห็นเขาเป็นเพื่อนเป็นพี่น้อง

เขารู้สึกโล่งใจ จากนั้นก็ตัดสินใจเอง

ไป๋ยี่เฟยแววตานิ่งเฉย พูดเสียงเรียบ “พี่เฉิน พาพวกเขาไปที่ดาดฟ้า”

เฉินอ้าวเจียวพยักหน้า แค่โบกมือก็มีคนชุดดำหลายคนเข้ามา ดึงตัวซุนหมิงเจี้ยนพ่อลูกสองคนไปที่ดาดฟ้า

จากนั้นไป๋ยี่เฟยก็ตบไหล่ของหลินขวาง ยิ้มแล้วพูดว่า “หลินขวาง ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือตั้งหลายครั้ง คุณเห็นผมเป็นพี่ ผมก็นับคุณเป็นน้องเช่นกัน”

“ถ้าวันหนึ่งมีคนรังแกคุณ ไม่ว่าคนคนนั้นเป็นใคร เก่งกาจแค่ไหน ผมจะช่วยคุณแก้แค้นโดยไม่มีข้อแม้ใดๆ”

พูดจบแล้ว ไป๋ยี่เฟยก็พาคนของเขาเดินไปที่ดาดฟ้า

หลินขวางอึ้งกับคำพูดของไป๋ยี่เฟยยืนอยู่กับที่

เขาเข้าใจความหมายของไป๋ยี่เฟย เขาอยากพูดว่า ถ้าวันนี้เป็นเขา ไม่ใช่หนิววั่ง เขาก็จะฆ่าซุนหมิงเจี้ยนอย่างไม่ลังเล เพื่อแก้แค้นให้หลินขวางเช่นกัน

เพราะว่าเขากับหนิววั่งเหมือนกัน เป็นพี่น้องเพื่อนรักของไป๋ยี่เฟย

เพราะฉะนั้นเขาอึ้งอยู่กับที่

ไป๋ยี่เฟยนับเขาเป็นพี่น้อง และคำพูดนี้มันหนักแน่นแค่ไหน

เขารู้สึกดีใจและตื้นตัน

จากนั้นหลินขวางก็มองไปที่ไป๋ยี่เฟยแล้วตัดสินใจอะไรบางอย่าง

ตอนนี้พวกไป๋ยี่เฟยมาถึงดาดฟ้า มองไปรอบด้าน

ตอนนี้เป็นเวลาตีสอง แต่ไฟในคฤหาสน์ของตระกูลซุน ไฟเกือบทุกจุดยังคงเปิดอยู่ เพราะฉะนั้นเขามองเห็นอย่างชัดเจนว่าที่สนามเต็มไปด้วยคน

คนพวกนี้เหมือนมาดูความครึกครื้น วุ่นวายไปหมด และนี่อธิบายได้ว่าพวกเขาไม่ใช่พวกเดียวกัน

นอกเหนือจากนี้ ยังมีคนกลุ่มหนึ่ง ก็คือกลุ่มผู้รักษาความปลอดภัย

ไป๋ยี่เฟยไม่รู้จักคนพวกนี้ คนเดียวที่เขารู้จัก ก็คือเต้าจ่าง

เต้าจ่างอยู่ข้างหน้าสุด ทุกคนล้วนเห็นเขาเป็นผู้นำ

เขาเงยหน้าขึ้นด้วยสายตาเรียบเฉยมองไปที่ไป๋ยี่เฟยบนระเบียงดาดฟ้า

ไป๋ยี่เฟยก็มองไปที่เต้าจ่าง ทักทายกับเขา “ไม่เจอกันนาน”

เจอกันครั้งนี้ ไป๋ยี่เฟยไม่ได้รู้สึกกลัวเหมือนครั้งแรก ตอนนี้เขารู้สึกนิ่งเฉยมาก

น้ำเสียงเต้าจ่างยังคงเย็นชาเหมือนเดิม “ไป๋ยี่เฟย ปล่อยตัวรองประธานซุน”

ไป๋ยี่เฟยหัวเราะเย็นชา “เต้าจ่าง นี่เป็นคำพูดจากใจเหรอ? ให้ผมปล่อยซุนหมิงเจี้ยนจริงหรือ?”

“แน่นอน” เต้าจ่างตอบเสียงเรียบ

ไป๋ยี่เฟยอดถามไม่ได้ “ถ้าผมปล่อยเขาไปจริง คนที่คุณพามาเยอะแยะขนาดนี้ก็ไม่มีประโยชน์แล้ว”

เต้าจ่างยังคงนิ่งเฉย พยักหน้าตอบเสียงเรียบ “ก็ใช่”

“ถ้าเป็นแบบนี้ ก็ขอแนะนำหน่อยละกันนะ”

“นอกจากสี่ตระกูลใหญ่แห่งเมืองหลวง สิบตระกูลมหาเศรษฐี ทุกตระกูลมียอดฝีมือระดับที่สามกันทุกบ้าน ตอนนี้นอกจากตระกูลหูกับตระกูลจูใกล้ถึงแล้ว ตระกูลอื่นอยู่ครบหมด

“ถึงแม้คุณไม่ฆ่าซุนหมิงเจี้ยน พวกเขาไม่ได้มาเสียเที่ยวแน่”

อย่าว่าสิบตระกูลใหญ่เลย ลำพังแค่เต้าจ่างกับศิษย์น้องข้างกายเขา พวกไป๋ยี่เฟยก็คงสู้ไม่ไหว

แต่ไป๋ยี่เฟยไม่ได้ใส่ใจเรื่องพวกนี้