บทที่ 693 ฝีมือแข็งแกร่ง

ในเวลาเดียวกัน บนถนนอีกเส้นหนึ่ง ขบวนรถของตระกูลจูก็ถูกขวางไว้

คนที่ขวางพวกเขาไว้คือฉางเชี่ยวในชุดขาว

ฉางเชี่ยวไม่ได้ใช้รถบรรทุกขวาง แต่โจมตีโดยตรง

ตอนที่เขาได้รับโทรศัพท์จากไป๋ยี่เฟยเขาก็อยู่ที่เมืองหลวงแล้ว ไป๋ยี่เฟยบอกมีเรื่องให้เขาไปจัดการ จากนั้นก็เล่าแผนการของตัวเองให้เขาฟัง

ตอนนั้นเขาตอบไปประโยคเดียว “จะพยายามถึงที่สุด แต่ถ้าไม่ไหว ก็จะไม่สู้ต่อ”

“แน่นอน เอาความปลอดภัยไว้ก่อน” ไป๋ยี่เฟยยิ้มพูด “ฉันไม่อยากช่วยหนิววั่งแก้แค้นเสร็จ ก็ต้องไปช่วยนายแก้แค้น”

ฉางเชี่ยวเลือกหนึ่งในสิบตระกูล ที่ค่อนข้างมีฝีมืออย่างตระกูลจู

ตอนนี้เขากำลังสู้กับยอดฝีมือระดับที่สามสองคน

......

ฉะนั้นตระกูลหูกับตระกูลจูก็ข่มขู่อะไรไป๋ยี่เฟยไม่ได้

ตระกูลที่ข่มขู่เขาได้จริงก็คือตระกูลฉุงแห่งสี่ตระกูลใหญ่

เพราะว่าฉุงโยวเวยถูกไป๋ยี่เฟยฆ่า ดังนั้น โอกาสดีแบบนี้ พวกเขาจะพลาดไปได้ยังไง

ส่วนตระกูลฉุง ยังมียอดฝีมือระดับที่สองอีกหนึ่งคน

ตอนนี้พวกเขาก็ถูกขวางทาง

รถของท่านฉุงสามเพิ่งออกมาก็ถูกรถBentleyขวางทางไว้

มีคนลงจากรถมาสองคน คือท่านหลินรองหลินยู่ชังและฉินซาน

ท่านฉุงสามก็ลงจากรถ มองไปที่หลินยู่ชัง “ท่านหลินรอง ท่านอยากเป็นศัตรูกับตระกูลฉุงเพื่อไอ้ลูกนอกสมรสคนเดียวเหรอ?”

“ไม่อยาก” หลินยู่ชังส่ายหัว

ท่านฉุงสามพูดเสียงเย็นชา “ถ้าอย่างนั้นยังไม่หลบอีก”

หลินยู่ชังส่ายหน้า “ไม่ได้ ลูกชายฉันยังอยู่บ้านตระกูลซุน”

“ไอ้บ้าเอ้ยลูกชายฉันตายไปแล้ว” ท่านฉุงสามตะโกนอย่างโมโห

หลินยู่ชังก็แค่กลัวเรื่องใหญ่โตแล้ว จะทำให้ลูกชายเขาหลินขวางได้รับบาดเจ็บ จุดนี้ท่านฉุงสามก็เข้าใจ

แต่ว่า เขาจะปล่อยคนที่ฆ่าลูกชายเขาไปได้ยังไง? รวมทั้งทุกตระกูลในเมืองหลวงก็จะไปฆ่าเขาด้วย แล้วทำไมเขาต้องหดหัว?

ไม่เพียงเท่านั้น ครั้งนี้จะได้ฆ่าไป๋ยี่เฟยอย่างโจ่งแจ้ง

แต่แล้วหลินยู่ชังก็พูดเสียงเรียบ “แต่ลูกชายผมยังอยู่ที่นั่น”

หมายความว่า ลูกชายคุณตายไปแล้ว แต่ลูกชายผมยังมีชีวิตอยู่ ก็จะให้ลูกผมเป็นอะไรไม่ได้

“แก” ท่านฉุงสามโมโห แต่ก็ต้องทน เพราะว่าหลินยู่ชังเป็นเพื่อนบ้าน สี่ตระกูลใหญ่ต้องเท่าเทียมกัน ไม่มีใครกล้าหักหน้ากัน

ทนไปสักพัก ท่านฉุงสามก็สูดหายใจเข้าแรงๆ แล้วค่อยๆคลายออก จากนั้นก็พูดว่า “วางใจได้ ผมจะให้คนของผมระวัง ไม่ทำให้ลูกชายคุณได้รับบาดเจ็บ”

“ระวัง?” หลินยู่ชังส่ายหัว “แล้วถ้าไม่ระวังละ?”

“ผมจะให้ลูกชายผมอยู่ในอันตรายไม่ได้ ถึงจะมีความเสี่ยงเพียงน้อยนิดก็ไม่ได้”

ท่านฉุงสามจะทนไม่ไหวแล้ว ตะโกนพูด “ถ้าอย่างนั้นก็โทษลูกชายคุณไปเป็นเพื่อนกับคนแบบนั้นเอง”

หลังจากพูดจบ เขาก็รู้สึกได้ถึงความผิดปกติ จากนั้นก็สูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อให้ตัวเองตั้งสติ “ท่านหลินรอง คืนนี้คนที่ไปฆ่าไป๋ยี่เฟยไม่น้อย ทำไมคุณถึงมาขวางผม?”

“เพราะแรงอาฆาตของคุณแรงที่สุด” หลินยู่ชังถอนหายใจ อย่างเอือมระอา

ท่านฉุงสามพูดจากใจ “เต้าจ่างแรงอาฆาตหนักยิ่งกว่า”

หลินยู่ชังยิ่งรู้สึกเอือมระอา “ผมขวางเขาไม่ได้”

ดังนั้นจึงมาขวางคุณ

ท่านหลินฉุงโมโหจนอยากกระอักเลือด เห็นเขารังแกง่ายหรือไง?

“ท่านหลินรอง นึกว่าจะขวางผมได้เหรอ?” ท่านฉุงสามพูดอย่างโมโห เขาก็ไม่ได้รังแกง่ายขนาดนี้

หลินยู่ชังพูดอย่างไม่ใส่ใจ “ลองดูก็รู้”

ท่านฉุงสามถามอย่างเย็นชา “รู้จักจางหงไหม?”