บทที่ 696 อย่าหลงตัวเอง

ไป๋ยี่เฟยรู้สึกประหลาดใจที่ฉีฉีมา เขารีบวิ่งเข้าไปหาฉีฉี ถาม “คุณมาได้ยังไง?”

ตอนนี้ฉีฉีควรอยู่ที่เทียนเป่ยโรงพยาบาลโว่หลงเป็นเพื่อนกับสวีลั่งถึงจะถูก

ฉีฉีมองไปด้วยสายตาเย็นชา “อย่าหลงตัวเอง ไม่ใช่เพราะคุณ”

ไป๋ยี่เฟย “......”

คำพูดนี้ทำให้ไป๋ยี่เฟยไม่รู้จะตอบยังไง แต่ในใจเขาก็รู้สึกตื้นตัน

เพราะว่าความสามารถของฉีฉีก็พอกับเฉินอ้าวเจียว มีเธอเข้าร่วมด้วย ทำให้ไป๋ยี่เฟยมองเห็นความหวังขึ้นบ้าง

และตามหลักแล้ว พวกเขาก็ถือว่าเป็นศัตรูกัน แต่ตอนนี้กลายเป็นพวกเดียวกัน ไป๋ยี่เฟยก็รู้สึกดีใจมาก

ฉีฉีพูดกับไป๋ยี่เฟยเสียงเย็นชา “ฉันรู้ว่าพี่ชายฉันทำไมไม่ยอมตื่นมา เขาไม่รู้ว่าควรทำยังไง ไม่รู้จะเลือกยังไง”

“ถ้าอย่างนั้นก็ให้ฉันช่วยเขา ตัดเรื่องยากนี้ไปเลย”

“ถ้าไม่ใช่เพราะพี่ชายฉันบาดเจ็บ เขาต้องตามคุณมาแน่นอน”

“ก็เพราะแบบนี้ ถ้าคืนนี้คุณตายที่นี่ สิ่งเดียวที่พี่ชายฉันจะทำในชาตินี้ก็คือช่วยคุณแก้แค้น ฉันไม่อยากให้มันเป็นแบบนั้น”

“ฉันมาเพื่อพี่ชายฉัน คุณไม่ต้องคิดมาก”

“อีกอย่าง จากนี้ไปอย่าโง่แบบนี้อีก ใช้ชีวิตคนอื่นมากมายขนาดนี้เพื่อไปแลกชีวิตอีกคน การทำแบบนี้มันไม่คู่ควรเลย”

“เชอะ โง่”

พูดจบแล้วเธอก็ไม่สนใจไป๋ยี่เฟยอีก หันกลับเข้าไปในกลุ่มคน

ความสามารถของฉีฉีเก่งมาก หมัดของเธอก็เหมือนท่อนเหล็ก หมัดเดียวลงไปก็ทุบพื้นเป็นหลุมได้

ตอนนั้นที่ฉีฉีต่อยไป๋ยี่เฟยนั้นเธอยับยั้งแรงไว้ ส่วนไป๋ยี่เฟยก็โดนมาเยอะแล้ว ไม่อย่างนั้นเขาก็ทนไม่ไหว

เธออยู่ท่างกลางคน หนึ่งหมัดก็ล้มกันเป็นกอง เหมือนมีดใหญ่ของจงเหลียน

ไป๋ยี่เฟยเห็นภาพนี้แล้ว ก็รู้สึกวุ่นวายในใจ

เขารู้ เขาทำแบบนี้เพื่อช่วยเพื่อน แล้วให้คนมากมายขนาดนี้บ้าไปพร้อมเขา แม้กระทั่งเสียชีวิต มันไม่คู่ควรจริง

แต่นั่นมันมองจากคนนอก แต่ที่เขามองเองแล้ว ชีวิตของแต่ละคนในชาตินี้ต้องเจออะไรมากมาย ส่วนมากก็ทำตามแผนและความต้องการของตัวเองไม่ได้

วันแล้ววันเล่าก็ทำให้ใจมันเปลี่ยนไป ไม่ว่าเจอกับอะไร ก็ต้องใช้ชีวิตต่อไป สำหรับเหตุการณ์เรื่องราวก็เลือกที่จะทน อย่างมากก็แค่ไม่สบายใจ

เรื่องแบบนี้มีมากจนนับไม่ถ้วน บางครั้งไม่ใช่เราเลือกที่จะทนเรื่องมันก็ผ่านไป เพราะตอนที่เราเลือกที่จะทน คนอื่นจะคิดว่าเรารังแกง่าย แล้วจะทำหนักกว่าเดิม

ดังนั้น ไป๋ยี่เฟยทำแบบนี้ ก็เพื่อจะให้คนอื่นรู้ เขาไม่เลือกที่จะทน เขาไม่ใช่คนที่รังแกได้ง่ายๆ

......

ทางนี้ชายวัยกลางคนก็เข้าร่วมการต่อสู้ แต่เป้าหมายของเขาคือฉีฉี

ฉีฉีล้มคนไปกลุ่มหนึ่ง ชายวัยกลางคนก็เข้ามาถึง สีหน้าไม่สบายใจ “ศิษย์น้อง นอกจากอาจารย์แล้วก็คือศิษย์พี่ พี่ก็รักเธอที่สุก”

ได้ยินคำนี้แล้วก็ทำให้ฉีฉีนึกถึงสมัยเด็กๆตอนอยู่บนเขา ตอนนั้นผู้ชายมาแย่งขนมของเธอ เธอไม่รอช้าก็เข้าไปสู้

ตอนนั้นความสามารถพวกเขาต่างกันมาก ทั้งสองสู้กันผัวพัน แยกแพ้แยกชนะไม่ได้

แต่ความจริงตอนนี้ คนของฝั่งไป๋ยี่เฟยน้อยอยู่แล้ว ยังถูกฆ่าไปบ้างแล้ว สถานการณ์ไม่ค่อยดี

นักสู้พวกนี้กับคนของแผนกแปดสหพันธ์ธุรกิจ แต่ละคนก็เหมือนหมาป่าหิวโหยพุ่งเข้าหาไป๋ยี่เฟย ถึงต้องตายก็ไม่กลัว

คนเยอะเกินไป ถึงแม้ฝีมือพวกเขาจะไม่อ่อน แต่คนเก่งแค่ไหนก็กลัวการต่อสู้ไม่หยุดแบบนี้ เพราะเรี่ยวแรงของคนมีขีดจำกัด

คนของขวางซา ตายไปห้าหกคน ล้มไปเจ็ดแปดคน มือไป๋หู่เต็มไปด้วยเลือด ไม่รู้ว่าเป็นของเขาหรือของคนอื่น จงเหลียนถูกคนฟันไปที่หลัง เต็มไปด้วยเลือด

เฉินอ้าวเจียวสู้กับยอดฝีมือระดับสองคนหนึ่งและระดับสามคนหนึ่ง ไม่ได้บาดเจ็บ แต่ก็เริ่มหมดแรง

บอดี้การ์ดของหลินขวาง ตายไปสามบาดเจ็บหนึ่ง

สถานการณ์แบบนี้บอกได้ว่าตายอย่างเดียว

ดังนั้นมีคนตะโกนว่า “รีบฆ่าพวกมัน พวกมันเริ่มไม่ไหวแล้ว”

“ฆ่ามัน”

“จับเป็นไป๋ยี่เฟย”