ตอนที่ 697
บทที่ 697 ลุงใหญ่เวินศือ
October 28, 2026
คนแก่ผมขาวเดินลงจากรถ
คนแก่ใส่ชุดจีนโบราณ หวีผมเรียบ มือไขว้หลัง สายตาที่ไม่ได้แก่มากจ้องคนตรงหน้า
ไป๋หยุนเผิงเห็นคนแก่แล้ว ก็ขมวดคิ้ว
แต่ก็ทักทายก่อน “น้าเขย”
คนที่มาเป็นผู้อาวุโสของตระกูลไป๋ เรื่องที่เกี่ยวกับอนาคตของตระกูลไป๋ การตัดสินใจทุกอย่างของพวกเขาทุกอย่างขึ้นอยู่กับตระกูล มีคนแบบนี้ทั้งหมดสี่คน
ผู้นำคือลุงของไป๋หยุนเผิงไป๋เจิ้งเต๋อ จากนั้นก็คือป้าของไป๋หยุนเผิงไป๋เจิ้งเหมย จากนั้นคืออาไป๋เจิ้งกั๋ว สุดท้ายคือลุงใหญ่เวินศือ
และผู้อาวุโสตรงหน้านี้ก็คือเวินศือ
เวินศือพูดเสียงเรียบ “หยุนเผิง ที่บ้านมีเรื่องด่วน พวกเราจะต้องคุยกันหน่อย”
ไป๋หยุนเผิงถามเสียงต่ำ “เรื่องด่วนอะไร?”
“ขึ้นไปพูดบนรถดีกว่า” เวินศือพูด
ไป๋หยุนเผิงไม่ขยับ ส่ายหัวพูด “ลุงใหญ่ พูดตามตรงดีกว่า ที่บ้านมีเรื่องด่วนแค่ไหนก็คงไม่ต้องให้ผู้อาวุโสที่บ้านมาคุยกับผมกลางดึกแบบนี้ ใช่ไหม?”
“ก็แค่ไม่อยากให้ผมไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องวันนี้”
เวินศือฟังแล้วก็ถอนหายใจ จากนั้นก็พูดอย่างหนักใจ “หยุนเผิง ต้องรู้ว่าตัวเองเป็นเจ้าบ้านตระกูลไป๋ เป็นตัวแทนของตระกูลไป๋ ทุกการตัดสินใจจะมีผลกระทบต่อตระกูลไป๋ จะทำอะไรวู่วามไม่ได้ ต้องคิดด้วยว่ากว่าตระกูลไป๋จะมีวันนี้ได้ ต้องผ่านอะไรมามากมาย”
“ผู้ใหญ่ที่บ้านจะดูเราทำอะไรวู่วามแบบนี้ไม่ได้ จะส่งตระกูลไป๋ทั้งตระกูลไปตายด้วยไม่ได้”
คำพูดพวกนี้ทำให้ไป๋หยุนเผิงตื่นจากเหล้าขึ้นเยอะ รู้สึกถึงความเย็นเยือกในใจ จากนั้นก็หัวเราะ “ตั้งแต่ผมขึ้นตำแหน่งผู้นำตระกูล พวกท่านก็ใช้ข้ออ้างต่างๆห้ามไม่ให้ผมทำโน่น ไม่ให้ผมทำนี่ ผมเข้าใจความหวังดีของทุกคน”
“พวกท่านก็แค่ไม่อยากสูญเสียผลประโยชน์ของตัวเอง ผมก็รู้ว่าที่ท่านพูดไปเมื่อครู่มันถูก”
“แต่ว่า ลูกชายผมตอนนี้กำลังถูกล้อมฆ่า ลูกชายในสายเลือด”
“ถ้าคนนั้นเปลี่ยนเป็นลูกชายของลุงใหญ่บ้าง? ลุงใหญ่ยังนิ่งดูดายได้ไหม?”
พูดจบแล้วเขาก็ไม่สนใจเวินศืออีก เดินไปอีกฝั่ง
เวินศือยืนอึ้งอยู่กับที่ เขาไม่อยากเชื่อว่าไป๋หยุนเผิงจะแข็งขนาดนี้
และนี่ทำให้เวินศือที่ชอบควบคุมจนเคยชินรู้สึกโกรธ เขารีบหันไป ใบหน้าที่ชราเริ่มบูดเบี้ยว ตะโกนให้ไป๋หยุนเผิง “ลูกชายคลอดใหม่ได้ ตระกูลไป๋จบแล้วก็ไม่มีอีกแล้ว”
ไป๋หยุนเผิงที่กำลังเดินไปข้างหน้าหยุดเดิน หันกลับไป พูดอย่างดุดัน “บ้าเอ้ยแน่จริงก็คลอดเองสักคนซิ”
เวินศืออึ้งตาค้าง
ก่อนหน้านี้ ไป๋หยุนเผิงทำงานตัดสินใจเด็ดเดี่ยว แต่กับผู้อาวุโสก็ยังคงเคารพ ไม่เคยมีเหตุการณ์กระทบกับพวกเขา
ครั้งนี้ไป๋หยุนเผิงเถียงเขา ยิ่งทำให้เขาโกรธ พูดอย่างโมโห “ถ้าเป็นแบบนี้ ตระกูลไป๋ก็ต้องพิจารณาใหม่แล้วเรื่องเลือกผู้นำตระกูลคนใหม่”
“เฮอะ ทำไม? อยากให้พี่ใหญ่ผมมาเป็นเหรอ?” ไป๋หยุนเผิงเดาความคิดเขาออก ไม่รอเขาตอบ หัวเราะเย็นชา “ไปถามเขาดู ว่าเขากล้าเอาตำแหน่งผู้นำ ไปจากมือผมไหม?”
“แล้วก็พวกท่าน กล้าไหม?”
คำพูดนี้ออกไป เวินศือเงียบ ถึงแม้ตอนนี้เขาจะโมโหแค่ไหน ก็พูดอะไรไม่ได้สักคำ
เพราะคำพูดของไป๋หยุนเผิงเป็นความจริง พี่ชายเขาไม่กล้า พวกเขาก็ไม่กล้า
ไป๋หยุนเผิงทำเสียงเย็นชา “สิ่งที่ผมให้ เอาไปได้ตามสบาย แต่สิ่งที่ผมไม่ให้ ก็ไม่มีคนกล้าแย่ง”
พูดจบแล้วก็ไม่สนใจเวินศืออีก หันหลังเดินเข้ารถของตัวเอง ขับออกไป
เวินศือเห็นรถที่ขับไปไกล พูดด้วยเสียงสั่น “มันน่า......เกินไปแล้ว......”
บนทางด่วนแห่งหนึ่งในเมืองหลวง บนทางที่ว่างเปล่า ตอนนี้มีร่างคนนอนเต็มไปหมด
และคนพวกนี้ล้วนเป็นคนของตระกูลหูแห่งเมืองหลวง ยังมียอดฝีมือระดับสามสองคน
ในคนกลุ่มนี้ยังมีสามสวยคนหนึ่ง คือเหลียงยู่
มีเพียงคนเดียวที่ยืนอยู่ เขาก็คือเถ่จื่อ
เถ่จื่อนวดท้องของตัวเอง เมื่อกี้โดนเหลียงยู่ถีบเข้าอย่างแรง แต่ตอนนี้บนหน้าเขายิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ “สาวสวยฝีมือใช้ได้”
ตอนนี้เหลียงยู่หลบไปแล้ว เธอถูกเถ่จื่อถีบไปไกลหลายเมตร กางเกงออกกำลังกายเพราะเสียดสีกับพื้น จนขาดไปแล้ว โชว์ขาวขาวนวล