บทที่ 698 คุณชายน้อยตระกูลจู

เลือดบนท้องของฉางเชี่ยวไหลไม่หยุด ย้อมเสื้อจนแดงไปทั้งแผ่น เขาหลังพิงกำแพง หายใจหอบ สีหน้าเฉยชา เขาพูดว่า “ฉันเคยตกลงกับเพื่อน จะปกป้องด้วยชีวิต”

นี่ไม่ใช่คำพูดเดิมของเขา แต่เป็นคำพูดตรงกันข้ามกัน

ยอดฝีมือระดับสามถอนหายใจพูด “น่าอิจฉาเขา”

“เพราะอะไร?” ฉางเชี่ยวถาม

“เพราะเขาเป็นเพื่อนนาย”

ยอดฝีมือระดับสามพูดจบแล้ว ส่ายหัวพูดต่อ “แต่ว่า รถที่นายชนคันนั้น ข้างในมีคนตายไปคนหนึ่ง”

“ออ” ฉางเชี่ยวไม่ได้รู้สึกสนใจ ตายก็ตาย

ยอดฝีมือระดับสามพูดเสียงเย็นชา “เขาคือคุณชายตระกูลจู”

“นายฆ่าเขา”

เห็นได้ชัดว่า ยอดฝีมือระดับสามสองคนนี้ไม่ปล่อยเขาไปแน่

วินาทีต่อมาพวกเขาขยับพร้อมกัน เข้าหาฉางเชี่ยว

ฉางเชี่ยวบาดเจ็บสาหัส สู้กับสองคนนี้ไม่ไหวอยู่แล้ว แม้แต่คนเดียวก็ไม่ไหว

เขารู้ว่าตัวเองหนีไม่รอด เงยหน้าขึ้นหัวเราะ มีร่างที่คุ้นเคยปรากฏในสมองของเขา ข้างหูยังมีเสียงแว่ว “พี่ฉางเชี่ยว”

......

คฤหาสน์ตระกูลซุน

การสู้ฟันจากในคฤหาสน์มาถึงนอกคฤหาสน์

เต้าจ่างต่อสู้กับซาเฟยหยาง

เต้าจ่างใส่ชุดจีนโบราณ แบบหลวม ตอนสู้กับซาเฟยหยาง แขนเสื้อก็เหมือนถูกลมพัด สะบัดไหวไปมา

ทั้งสองคนโดนไปแค่ฝ่ามือเดียว ดูเหมือนเบาหวิว แต่เต็มไปด้วยเรี่ยวแรง

“โคร่ง”

ทั้งสองคนต่างก็ถอยไปหลายก้าว

พวกเขายังไหว แต่แรงของฝ่ามือนี้เต็มไปด้วยเรี่ยวแรงลึกลับ เรี่ยวแรงนั้นทำให้คนรอบข้างสะเทือนจนล้มไปกับพื้น

เต้าจ่างมองซาเฟยหยางอย่างตะลึง “คุณเป็นใคร?”

ซาเฟยหยางมีสีหน้าเคร่งเครียดเป็นครั้งแรก

ฝ่ามือเมื่อครู่ดูออกว่า ฝีมือทั้งสองไม่ต่างกันมาก เพราะฉะนั้นซาเฟยหยางถึงได้เคร่งเครียด

แต่พวกเขาหยุดกันโจมตีทั้งสองคน จากนั้นก็ถอยหลังทั้งสองคน

ไป๋ยี่เฟยมองซาเฟยหยางกับเต้าจ่างอย่างตื่นเต้น เพราะเขาอยากเห็นว่าคนฝีมือระดับพวกเขาสู้กันแล้วจะเป็นยังไง

แต่พอเขาหันกลับไปดูเพื่อนของตัวเอง ในใจก็เริ่มรู้สึกหนักใจขึ้นมา

คนที่เขาฝึกฝนขึ้นมาอย่างไม่ง่ายเลย ตอนนี้สูญเสียไปแปดคนแล้ว

ไป๋หู่กับจงเหลียนบาดเจ็บไม่เบา ตอนแรกเฉินอ้าวเจียวยังไม่ได้รับบาดเจ็บ แต่ตอนนี้ก็บาดเจ็บแล้ว

แน่นอนฝ่ายตรงข้ามก็ไม่ได้ดีไปถึงไหน

คนฝีมือธรรมดาตายกันเป็นแถว ฉีฉีกับเฉินอ้าวเจียวต่างฆ่ายอดฝีมือระดับสองไปหนึ่งคน ระดับสามก็ตายไปหลายคน ระดับสี่ตายไปเยอะกว่า

ไป๋ยี่เฟยมองไปที่เต้าจ่างกับซาเฟยหยางอีกครั้ง

ซาเฟยหยางสีหน้าหนักใจ ไม่ได้ตอบคำถามเต้าจ่าง แต่พูดกับเต้าจ่างว่า “ตั๊กแตนจับจั๊กจั่น นกขมิ้นอยู่ด้านหลัง คุณอยากเป็นนกขมิ้นตัวไหนเหรอ?”

“ที่น่าเสียดายคือ อาจารย์ของคุณให้คุณรับใช้อีกคนหนึ่ง คุณกลับใช้ข้ออ้างนี้ เพื่อเติมเต็มความโลภของตัวเอง”

“ดูจากหน้าคุณแล้ว ภัยร้าย คาดว่าชีวิตไม่ยาว”

“พูดไปเลื่อย คุณเป็นใครกันแน่?” เต้าจ่างหน้าเครียด

ซาเฟยหยางติดอย่างตั้งใจแล้วพูดว่า “เมื่อก่อนจำไม่ได้แล้ว ตอนนี้ผมเป็นเพื่อนของไป๋ยี่เฟย”

พูดจบแล้วก็รู้สึกเหมือนไม่ถูก จึงหันไปมองไป๋ยี่เฟย ถามอย่างไม่แน่ใจ “ใช่ไหม?”

ไป๋ยี่เฟยพยักหน้าจริงจัง “ใช่”