บทที่ 699 คุณไม่ควรมาที่นี่

เป็นลูกเหมือนกัน ทำไมถึงได้ลำเอียงแบบนี้?

ดังนั้นเขาอยากยอม และรู้สึกไม่พอใจ

แต่ตอนนี้สถานการณ์เร่งด่วน ไป๋หยุนเผิงที่เป็นผู้นำตระกูลไป๋ มาปรากฏตัวที่นี่ ก็ทำให้ไป๋ยี่เฟยซาบซึ้ง

เมื่อไป๋หยุนเผิงเดินมา ก็ทักทายกับซาเฟยหยาง “คุณซา”

ซาเฟยหยางเอียงคอมองไปหยุนเผิง กำลังคิดว่าเขาเป็นใคร “ขอโทษด้วย ผมความจำเสื่อม”

ไป๋หยุนเผิงคิดไม่ถึงว่าจะได้ยินคำนี้ อึ้งไปนิดหนึ่งแล้วยิ้มพูดว่า “ยี่สิบปีก่อน คุณซาเคยมาตระกูลไป๋ ยังคุยกับผมอย่างสนุกเชียว”

ซาเฟยหยางได้ยินแล้วก็พยักหน้า สำหรับความทรงจำนี้ก็ยังคงจำไม่ได้

ส่วนเต้าจ่างเมื่อเห็นไป๋หยุนเผิง สายตาเย็นชา “คุณไม่ควรมาที่นี่”

“เขาเป็นลูกชายผม ผมควรมาที่สุด” ไป๋หยุนเผิงมองไป๋ยี่เฟย ค่อยตอบคำพูดของเต้าจ่าง

เต้าจ่างพูดเสียงเย็นชา “คุณเป็นตัวแทนตระกูลไป๋ คุณมาที่นี่ อยากใช้ตระกูลไป๋สู้กับสหพันธ์ธุรกิจเมืองหลวงและตระกูลใหญ่ทั้งหลายเหรอ?”

“ไม่ แต่เขาคือลูกชายผม” ทำไมไป๋หยุนเผิงจะไม่เข้าใจว่ามันหมายความว่ายังไง?

เต้าจ่างเงียบไปครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ฝีมือคุณยังสู้คนนี้ไม่ได้ และคุณก็สู้ผมไม่ได้ แบบนี้คุณยังคิดจะสู้?”

ไป๋หยุนเผิงถอนหายใจ ยังเป็นคำนั้น “เขาคือลูกชายผม”

เต้าจ่างได้ยินก็หัวเราะเย็นชา “ถ้าเป็นแบบนี้ ผมไม่ทำให้คุณสมปรารถนาก็ไม่ถูก”

พูดจบแล้ว เสื้อผ้าเขาก็ปลิวขึ้นโดยไร้ลม

เวลาเดียวกัน นอกคฤหาสน์ก็มีเสียงดังขึ้นอีก

“ไอ้เหี้ยบ้าใครต้องให้แกช่วยให้สมปรารถนา พูดอย่างกับตัวเองสูงส่ง”

ทุกคนหันไปมอง คือฉินซานที่เดินมาด้วยท่าทางเสเพลนักเลง ปากก็ด่าไปด้วย “มาเลย กูสอนวิธีการเป็นคนให้เอง”

เพราะการแต่งตัวของฉินซานเหมือนนักเลง บางคนก็คิดว่ารังแกง่าย จึงเข้าไปขวาง ปรากฏว่าโดนฉินวานตบกระเด็นไปไกล ล้มลงกับพื้นดับไปทันที

คนที่เห็นภาพนี้ถึงกับตะลึง

แม้กระทั่งเต้าจ่างเห็นฉินซานแล้วก็ใจหาย เบิกตากว้าง ยังมีความรู้สึกกลัวบ้าง

ส่วนศิษย์น้องของเต้าจ่าง ตอนแรกยังได้ใจอยู่ พอเห็นฉินซานแล้วก็อ่อนไปทันที จากนั้นก็รีบหลบเข้าไปในฝูงคน พยายามหดหัว กลัวฉินซานมองเห็น

ก่อนหน้านี้ตอนอยู่สุสานก็โดนฉินซานซ้อมจนรับมือไม่ทัน

ฝีมือเต้าจ่างสูง เขาสามารถฝึกการต่อสู้ของคู่ต่อสู้ได้ทันที แต่นั่นเป็นเพียงเทคนิค การต่อสู้แบบไร้วิธีอย่างฉินซานไม่มีประโยชน์แม้แต่น้อย

ฉินซานออกหมัดไม่ยั้ง ซ้อมแบบไม่หยุด ใช้แรงลึกลับไม่เป็น

ตัวเขาเองยังวุ่นวาย แล้วเต้าจ่างจะไปเข้าใจได้ยังไง?

ดังนั้นเต้าจ่างถึงรู้สึกปวดหัว ดูแล้วก็รับมือลำบาก

การปรากฏตัวของฉินซาน ไป๋ยี่เฟยก็รู้สึกแปลกใจ นายนี่มาที่นี่ทำไม? เขาเป็นคนของท่านหลินรองไม่ใช่เหรอ?

ฉินซานเห็นสายตาแปลกใจของไป๋ยี่เฟย ก็ทำเสียงแฮะ “พี่ชาย ผมไม่ได้มาเพื่อคุณ อย่าเข้าใจผิด”

“ผมมาช่วยคุณเพราะเมียผม”

ไป๋ยี่เฟยคิดไปครู่ใหญ่ถึงนึกขึ้นได้ เมียที่เขาพูดคือใคร

น่าจะหลี่เสว่เดาออกว่าสถานการณ์ตอนนี้ของเขา แล้วบอกกับโจวฉวี่เอ๋อ โจวฉวี่เอ๋อก็โทรให้ฉินซานมาช่วย

ไป๋ยี่เฟยคิดออกแล้วก็พูดไปคำหนึ่งว่า “ขอบคุณ”

ฉินซานหัวเราะ ไม่ได้สนใจไป๋ยี่เฟยอีก แต่หันไปมองเต้าจ่าง น้ำเสียงไม่เกรงใจ “พวกคุณหลบไป ให้ผมดูหน่อยว่าไอ้นี่มันจะอวดดีได้ขนาดไหน”

ไป๋หยุนเผิงกับซาเฟยหยางมองตากันแล้วถอยไปสองก้าว

เต้าจ่างสีหน้าเคร่งเครียด จ้องหน้าฉินซาน

“โคร่ง”

ฉินซานเท่าขวาเหยียบพื้น จากนั้นก็พุ่งเข้าไป ถ้าไม่ใช่เขายืนอยู่ตรงนั้น คงต้องคิดว่าเขายิงจรวด

เสื้อของเต้าจ่างลอยขึ้น พุ่งเข้าไปด้วยความเร็วเช่นกัน

ทั้งสองสู้กันทันที