บทที่ 700 ซมซาน

“แกนี่มันอวดดีใช่ไหม?”

“ยังมาอวดดีอีก”

“ปังปังปัง”

แล้วตามมาด้วยหมัดไม่ยั้ง เต้าจ่างใช้แขนดันไว้ แต่ก็สู้แรงไม่ไหวต้องถอยไปเรื่อยๆ ดูซมซาน

“โคร่ง”

ย่อเขารัวหมัดอีก แต่หมัดนี้ชกเข้าที่หน้าอกของเต้าจ่าง

“พรู๊ด”

เต้าจ่างกระอักเลือดออกมา ร่างลอยขึ้น

แต่ครั้งนี้ฉินซานไม่ได้ให้เต้าจ่างลอยไปไกล แต่ขณะที่เขาลอยขึ้น เขาก็เดินเข้าไป หาตัวเต้าจ่าง กำหมัดตัวเอง แล้วทุบเข้าที่เต้าจ่างอีก

หมัดนี้ชกลงบนตัวเขา ถึงแม้เต้าจ่างจะมีแรงลึกลับป้องกันตัว แต่ก็เจ็บหนักได้

คนอื่นที่อยู่ในเหตุการณ์เห็นแล้วต่างก็กลั้นหายใจ

ขอแค่หมัดนี้ลงไป ผลลัพธ์คืนนี้ก็ออกมาแล้ว

และแล้ว การเปลี่ยนแปลงก็เกิดขึ้น

ขณะที่หมัดของฉินซานกำลังจะถึงตัวเต้าจ่าง ก็มีพลังอย่างแรงกำลังพุ่งมาที่เขา

ฉินซานสีหน้าเปลี่ยน หมัดที่ยังไม่ถึงตัวก็รีบดึงกลับมา จากนั้นก็ใช้ไขว้แขนข้างหน้า ปกป้องตัวเอง

“โคร่ง”

ฉินซานกระเด็นกลับไป ถอยหลังไปหลายก้าว เท้าเหยียบพื้น จนพื้นมีรอยแตก

เวลาเดียวกัน ร่างเต้าจ่างก็มีคนดึงขึ้น

“พรู๊ด”

เต้าจ่างกระอักเลือดออกมาอีก หันไปดู ตะลึงทันทีและคุกเข่าต่อหน้าชายคนนั้น

“อาจารย์”

เห็นภาพนี้แล้ว ทุกคนต่างรู้สึกอึ้ง

เท่าที่พวกเขารู้ เต้าจ่างเป็นคนที่เก่งที่สุดแล้ว ตอนนี้กลับมีนักเลงคนหนึ่งอย่างฉินซาน ซ้อมจนเต้าจ่างบาดเจ็บ แค่นี้ก็ตะลึงพอแล้ว

แต่ตอนนี้ก็ปรากฏอีกคน หนึ่งฝ่ามือเบาๆก็ทำฉินซานลอยขึ้น ส่วนพวกเต้าจ่างก็คุกเข่าเรียกอาจารย์

ทุกคนในเหตุการณ์มีความคิดเดียว เขาคือใคร?

เขาคนนี้คือซินชิว

ซินชิวดูแล้วอายุสี่สิบกว่า ไม่แก่ ไม่เด็ก แต่เขาดูสดชื่น เขาใส่เสื้อยึดสีขาว กางเกงธรรมดา และรองเท้ากีฬาคู่หนึ่ง

ท่าทางดูแล้วสดชื่นมีชีวิตชีวา ถ้าไม่รู้อายุเขา อาจจะคิดว่าเขาแค่ยี่สิบกว่า

ซินชิวพูดเสียงเรียบ “ลุกขึ้น”

เต้าจ่างสามคนลุกขึ้นพร้อมกัน จากนั้นซินชิวมองไปรอบด้าน สายตาหยุดที่ตัวฉินซาน ยิ้มเล็กน้อยพูดว่า “คุณยอดฝีมือระดับหนึ่งสู้กับระดับสอง รังแกคนไปหน่อยไหม?”

คำพูดนี้ทุกคนฟังแล้วตะลึงอ้าปากค้าง

“ยอดฝีมือระดับหนึ่ง?”

“เป็นไปได้ยังไง?”

“ยอดฝีมือระดับหนึ่งมีแค่ในตำนานไม่ใช่เหรอ?”

“ใครจะไปรู้? แต่ว่าเขาแม้แต่ระดับสองอย่างเต้าจ่างยังสู้ได้ น่าจะเป็นระดับหนึ่งจริง”

คนของฝั่งไป๋ยี่เฟยพากันตกใจ ตกใจยังอธิบายไม่ได้ มันคือตะลึง พวกเขารู้แค่ว่าฉินซานเก่ง แต่ไม่รู้ระดับของเขา

ตอนนี้ดีแล้ว ยอดฝีมือระดับหนึ่ง สู้จนเต้าจ่างถอยได้ก็เรื่องธรรมดา

กับคำถามของซินชิว ฉินซานยังคงท่าทางเสเพล ตอบอย่างไม่ใส่ใจ “เรื่องอะไร? ไม่รู้? รู้แค่ว่าใครมันอวดดี ก็ซ้อมมันให้ตาย”

ซินชิวยิ้ม แจ้งชื่อตัวเอง “ผมชื่อซินชิว”