บทที่ 706 ผลลัพธ์ของการเล่นลูกไม้กับฉัน

พวกเขาทั้งหมดต่างลงจากรถ ยอดฝีมือระดับที่สามคนนั้นมองแวบหนึ่ง พบว่ามีเพียงแค่ฉีฉีคนเดียว ดังนั้นจึงถามว่า “เกิดอะไรขึ้น ข้างในรู้ผลแล้ว?”

เขาคิดว่าฉีฉีเป็นคนทางฝั่งไป๋เจียว

ฉีฉีได้ยินเช่นนี้ก็นิ่งไปเล็กน้อย จากนั้นก็ตอบว่า “สู้เสร็จแล้ว”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ พริบตายอดฝีมือระดับที่สามก็ได้สติขึ้นมา รีบวิ่งไปที่หน้ารถ ปลุกไป๋เจียว “คุณหนูใหญ่ ข้างในสู้กันจบแล้ว จะต้องเป็นทั้งสองฝ่ายต่างได้รับบาดเจ็บแน่ เวลานี้พวกเราเข้าไป จะต้องจัดการพวกเขาได้ในคราวเดียวแน่ครับ”

ไป๋เจียวที่ตอนแรกง่วงมาก แต่พอได้ยินเช่นนี้ก็ตาสว่างขึ้นมาเช่นกัน พลันนั่งตัวตรงทันที ยื่นมือไปเปิดประตูรถพร้อมกับพูดว่า “ดีเหลือเกิน ไป หนนี้จะต้องฆ่าไป๋ยี่เฟยให้ได้ ให้เขาได้ดูผลลัพธ์ของการเล่นลูกไม้กับฉัน!”

“ครับ!” ยอดฝีมือระดับที่สามตอบรับอย่างฮึกเหิม จากนั้นก็เรียกบอดี้การ์ดคนอื่นๆ “พี่น้องทั้งหลาย ลุกขึ้น!”

ฉีฉียืนมองคนกลุ่มนี้อยู่ที่เดิมอย่างงุนงง หยิบไม้กระบองกับมีดปังตอออกมาจากในรถ อดงุนงงอยู่บ้างไม่ได้ “พวกแกจะทำอะไร?”

พอเธอถามเช่นนี้ ทำให้พี่น้องกลุ่มนี้ต่างชะงักไป

ยอดฝีมือระดับที่สามคนนั้นมองเธออย่างแปลกใจ “เธอไม่ใช่คนของคุณหนูใหญ่เหรอ?”

เวลานี้ไป๋เจียวที่เพิ่งเดินลงมาจากในรถ ก็มองเห็นฉีฉีแล้วเช่นกันจึงอดถามอย่างสงสัยไม่ได้ว่า “เธอเป็นใคร? รู้สึกคุ้นหน้านิดๆ นะ”

หลังฉีฉีฟังคำพูดนี้จบเพียงชั่วอึดใจเดียว ต่อมาเธอก็รู้สึกว่าเธอไม่ได้แค้นไป๋เจียวมากขนาดนั้นแล้ว

ผู้หญิงอย่างไป๋เจียวนี้ ไม่คุ้มค่าให้เธอเกลียดด้วยซ้ำ

ฉีฉีไม่ได้ตอบคำถามพวกเขา แต่ถามพวกเขาแทนว่า “พวกนายจะไปหาไป๋ยี่เฟยใช่ไหม?”

“เขาก็อยู่ข้างในนั่นแหละ ตอนนี้หมอกำลังช่วยยื้อชีวิตอยู่!”

พอไป๋เจียวได้ยินคำว่ายื้อชีวิต พลันแสดงสีหน้าตื่นเต้นขึ้นมาทันที ไป๋ยี่เฟยกำลังถูกยื้อชีวิต อย่างนั้นก็แสดงว่าทางด้านพวกเขาพ่ายแพ้แล้ว

นี่เท่ากับอยู่ในหลักเหตุผล เพราะอย่างไรเต้าจ่างก็เป็นประธานสหพันธ์ธุรกิจของเมืองหลวง ทั้งยังเป็นยอดฝีมือระดับที่สอง หรือว่ายังจะถูกคนที่มาจากเมืองเล็กๆ เอาชนะได้?

ฉีฉีเห็นเช่นนี้ก็ถามอย่างประหลาดใจว่า “ทำไมตอนที่สู้กันเมื่อกี้พวกนายไม่บุกเข้าไปช่วยเต้าจ่างล่ะ? ทุกคนต่างพุ่งเป้าไปที่ไป๋ยี่เฟย พวกนายช่วยเต้าจ่างครั้งหนึ่ง ก็สามารถได้รับน้ำใจจากเต้าจ่างไม่ใช่เหรอ?”

ยอดฝีมือระดับที่สามกลับทำท่าทางเหมือนกับว่าเป็นแค่คนผ่านทาง “สาวน้อย มองดูแล้วเธอคงไม่เข้าใจการปิดช่องในระหว่างนั้นสินะ เธอว่าจะปักดอกไม้เพิ่มบนผ้าไหมดี หรือจะยื่นถ่านกลางหิมะดีล่ะ?

ฉีฉีไร้คำจะพูด

ไม่ว่าพวกเขาคิดยังไง อย่างไรก็ไม่มีทางเป็นไปได้หรอก!

พวกเขาเองก็ไม่สนว่าฉีฉีจะทำอะไรเช่นกัน โบกมือพลางกล่าวว่า “หลีกไปเร็ว อย่ามาขวางทาง!”

ยอดฝีมือระดับที่สามตะโกนอย่างห้าวหาญเหลือแสน “พี่น้องทั้งหลาย ลุย!”

จากนั้นเขาก็พาบอดี้การ์ดสิบกว่าคน พร้อมกับถือมีดปังตอกับไม้กระบองไว้ในมือบุกเข้าไปในลานบ้าน

ไป๋เจียวตามอยู่ด้านหลังด้วยสีหน้าเบิกบาน แต่พอกำลังจะผ่านข้างกายฉีฉีไปก็หยุดชะงัก พลางมองสำรวจฉีฉีอย่างละเอียดแล้วพูดว่า “พวกเราเคยพบกันที่ไหนจริงๆ ด้วย!”

พูดประโยคนี้จบก็เดินตามเข้าไป

จู่ๆ ฉีฉีก็รู้สึกขบขันขึ้นมา อยากจะเห็นจุดจบของพวกเขาเหลือเกิน ดังนั้นจึงเดินกลับเข้าไปใหม่อีกครั้ง

หลินขวางกำลังจัดเตรียมรถอยู่ในลานบ้าน ให้คนพาไป๋ยี่เฟยไปส่งโรงพยาบาล

คนชุดดำยี่สิบคนที่ตามไป๋ยี่เฟยมา ตายไปสิบคน

พวกไป๋หู่เองก็ได้รับบาดเจ็บ แต่อย่างไรพวกเขาก็เป็นยอดฝีมือ มิหนำซ้ำยังมีฉินซานกับซาเฟยหยางอยู่

คนกลุ่มนี้กำลังเตรียมขึ้นรถ ตอนที่ออกจากโรงจอดรถจู่ๆ ก็มีคนชุดดำกลุ่มหนึ่งพุ่งออกมา ในมือพวกเขาถือมีดปังตอกับไม้กระบองพลางตะโกนเสียงดังว่า “ฆ่ามัน! ฆ่าไป๋ยี่เฟย!”

คนสามสิบกว่าคนที่เหลือมองพวกเขาด้วยสีหน้างุนงง

ในหมู่พวกเขามียอดฝีมือระดับสามแค่คนเดียว นอกนั้นล้วนเป็นคนธรรมดา

กลุ่มคนอ่อนแอที่ไม่อาจอ่อนแอได้อีกเช่นนี้ ถึงกับบอกว่าจะฆ่าไป๋ยี่เฟยต่อหน้าพวกเขา

ไป๋เจียวรู้ว่า เต้าจ่างเรียกรวมพลตระกูลมหาเศรษฐีเก่าแก่มากกว่าครึ่งในเมืองหลวงมาล้อมปราบไป๋ยี่เฟย ดังนั้นไป๋ยี่เฟยจึงไม่มีทางหนีไปได้ เขาต้องสู้แพ้เต้าจ่างอย่างแน่นอน

เช่นนั้นหลังสู้แพ้เต้าจ่างแล้ว ที่ทิ้งไว้จะต้องเป็นลูกน้องของเต้าจ่างอย่างแน่นอน ยิ่งกว่านั้นนี่ไม่ใช่ว่ายังมีคนตระกูลหลินอยู่อีกเหรอ?

ดังนั้นพวกเขาจึงพุ่งออกมาด้วยท่าทางดุดัน

คนที่นำหน้าคือยอดฝีมือระดับที่สามคนนั้น เขาถามว่า “ไป๋ยี่เฟยอยู่ที่ไหน? รีบออกมารับความตายซะ!”

หลังคนทางฝั่งไป๋ยี่เฟยได้ยินเช่นนี้ ต่างคนก็ต่างมองหน้ากัน สุดท้ายยังคงเป็นเฉินห้าวส่งเสียงถามว่า “แกมาหาเขา? แกแน่ใจนะ?”

ยอดฝีมือระดับที่สามรีบพูดเสียงดังทันที “แน่ใจ ไป๋ยี่เฟยกับคุณหนูใหญ่ของพวกเราเป็นคู่แค้นกัน คุณหนูใหญ่ตั้งใจให้พวกเรามาช่วยทุกคนฆ่าไป๋ยี่เฟย”

ทุกคน “......”