บทที่ 705 นายชนะแล้ว

ตอนนี้ไป๋ยี่เฟยไม่มีสติ ใช้หัวโขกอยู่ตลอดโดยไม่สนใจใดๆ เขาไม่รู้สึกตัวโดยสิ้นเชิงว่าสือหรั่นไม่มีแรงสู้ใดๆ แล้ว

จู่ๆ เวลานี้ก็มีคนตะโกนขึ้นว่า “รีบหยุดเขาไว้เร็ว!”

ฉินซานลงมือทันที กดไหล่ของไป๋ยี่เฟยไว้

ไป๋ยี่เฟยไม่โขกอีกต่อไป

เขาหันหน้าไปมองฉินซาน จู่ๆ ประกายสีแดงในดวงตาเขาเวลานี้ได้หายไปแล้ว

แต่ไป๋ยี่เฟยมีเลือดอาบหน้า

ฉินซานกล่าวกับไป๋ยี่เฟยว่า “นายชนะแล้ว เขาตายแล้ว”

สองมือของไป๋ยี่เฟยรีบปล่อยทันที สือหรั่นไร้การค้ำยันก็ล้มลงบนพื้นเสียงดัง “ตึง”

จากนั้นบรรยากาศก็เงียบเสียจนแม้แต่เสียงเข็มตกก็ยังได้ยิน ถึงขั้นมีคนกลั้นลมหายใจโดยไม่รู้ตัว

ไป๋ยี่เฟยอดถอยหลังไปหลายก้าวไม่ได้ ร่างกายแทบประคองไว้ไม่อยู่ กวาดตาหาอยู่นาน ถึงได้หาตำแหน่งของซินชิวพบ

เขาตะโกนว่า “พวกเราชนะแล้ว รอบที่สามไม่ต้องสู้แล้วใช่ไหม?”

ซินชิวไม่แสดงท่าทีอะไร พยักหน้าตอบว่า “พวกนายชนะแล้ว พวกเราจะไม่สร้างความลำบากให้พวกนาย ปล่อยพวกนายไป”

“ปล่อยพวกเราไป?”

“ฮ่าๆๆ ......”

จู่ๆ ไป๋ยี่เฟยก็หัวเราะ แต่หัวได้พักหนึ่ง เสียงหัวเราะก็หยุดลง จากนั้นแววตาเขาก็ขรึมลง ยกมือชี้ไปที่กลุ่มของพวกเต้าจ่างตะโกนด้วยความโมโหว่า “วันนี้แกฟังฉันให้ดีล่ะ!”

“วันนี้พี่น้องของฉันตายไปสิบกว่าคน หนิววั่งบาดเจ็บหนัก หากช่วยชีวิตหนิววั่งกลับมาไม่ได้ ฉันจะทำให้พวกแกทั้งหมดตายตามเขาไป!”

คนของทางฝั่งเต้าจ่าง พอเห็นด้านที่บ้าคลั่งดุร้ายเช่นนี้ของไป๋ยี่เฟยต่างก็ตกใจกันหมด

นี่เขาคงจะเสียสติไปแล้วจริงๆ!

ไป๋ยี่เฟยเอานิ้วชี้ไปทางเต้าจ่างอีกครั้ง กล่าวอย่างดุร้ายว่า “จงจำคำฉันไว้ ฉันจะต้องเอาคืนแน่ ฉันเคยบอกแล้ว ทำร้ายพี่น้องของฉัน ฉันจะไม่ปล่อยไปสักคน!”

“ใครมาก็ไม่มีผล!”

เต้าจ่างอดแค่นเสียงเย็นชาไม่ได้ “ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ คิดว่าตัวเองเอาชนะยอดฝีมือระดับที่สองได้ก็ไร้คู่ต่อสู้แล้วเหรอ?”

ฟังคำพูดนี้ของเต้าจ่างคล้ายกับว่าจะลงมือ

เมื่อเห็นสภาพการณ์เช่นนี้ ฉินซานก็รีบเดินออกมา ขวางอยู่ด้านหน้าไป๋ยี่เฟยพร้อมกับตะโกนเสียงดังว่า “พร้อมรับคำท้า!”

จากนั้นซาเฟยหยางกับไป๋หยุนเผิงก็เดินออกมาเช่นเดียวกัน แล้วค่อยเป็นฉีฉี ไป๋หู่ จงเหลียน รวมถึงคนชุดดำขององค์กรขวางซาที่ได้รับบาดเจ็บเหล่านั้นด้วยพวกเขาถลึงตามองใส่เต้าจ่างอย่างดุร้าย

ส่วนคนของทางฝั่งเต้าจ่างก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไรเช่นกัน มีคนถอยหลังไปสองสามก้าว ต่อมาเมื่อมีคนมาสะกิดเตือนใจ คนกลุ่มใหญ่ก็ถอยหลังตามเช่นเดียวกัน

ชั่วเวลาประเดี๋ยวเดียวเต้าจ่างกลายเป็นคนหัวเดียวกระเทียมลีบ

เต้าจ่างพลันหวาดกลัวขึ้นมา

ไม่พูดถึงจำนวนคนที่เผชิญ แค่ฉินซานคนเดียวก็สามารถทำให้เต้าจ่างตายได้

เวลานี้เอง ฉินซิวก็ถอนหายใจออกมา “เฮ้อ!”

สายตาของทุกคนตกอยู่ที่ตัวเขา

ฉินซิวกล่าวเสียงราบเรียบ “หันหลังกลับไปดูสิ”

ทุกคนรีบหันหลังทันที พบว่าไป๋ยี่เฟยสลบล้มลงไปอยู่ที่พื้นแล้ว

เมื่อสักครู่ไป๋ยี่เฟยใช้ศีรษะของตัวเองโขกไปที่ศีรษะของสือหรั่น จนสือหรั่นสลบไป

ฉินซานบอกว่าสือหรั่นตายแล้ว แต่ทุกคนไม่อาจฟันธงว่าสือหรั่นตายแล้วจริงหรือไม่ ดังนั้นที่ฉินซานพูดเช่นนี้ เพียงเพื่อทำให้ไป๋ยี่เฟยรามือเท่านั้นเอง

ผลกระทบจากพลังเป็นดาบสองคม สือหรั่นล้มไปแล้ว ไป๋ยี่เฟยจะดีไปกว่ากันได้ที่ไหนกัน?

ส่วนไป๋ยี่เฟยที่ล้มอยู่ที่พื้นหน้าผากบวมปูดราวกับลูกมะนาว

“หมอ หมอรีบมาเร็วเข้า!”

พวกเขาพากันตะโกนเรียก แต่หมอไปส่งหนิววั่งที่โรงพยาบาล ตอนนี้หมอจึงไม่มีแล้ว

“มาแล้วๆ!”

จู่ๆ ก็มีผู้หญิงสองคนหน้าตาคล้ายคลึงกันอยู่หลายส่วน ผลักกลุ่มคนพุ่งเข้ามา บนตัวพวกหล่อนมีกระเป๋าปฐมพยาบาลใบหนึ่งมาด้วย