บทที่ 704 ได้ยินแม้แต่เสียงเข็มตก

หนิววั่งพุ่งออกมาจากในฝูงชน ทั่วตัวเขายังเต็มไปด้วยบาดแผล พันผ้าไว้ราวกับมัมมี่กลับไม่รู้ว่าพุ่งออกมาตั้งแต่เมื่อไหร่

มีดเล่มนั้นเสียบเข้าที่ท้องของหนิววั่ง เขายังยืนอยู่ที่เดิม แม้ทั้งตัวจะสั่นระริก แววตากลับแน่วแน่ยิ่ง

พวกเขาไม่มีใครคาดเดาได้สักคนว่าหนิววั่งจะพุ่งออกมา

และไม่มีใครสังเกตว่าหนิววั่งจะอยู่ใกล้ไป๋ยี่เฟยขนาดนั้น

พวกเขายิ่งไม่มีทางคิดถึงว่าหนิววั่งจะทำแบบนี้

เดิมร่างกายก็มีบาดแผลนับไม่ถ้วนเป็นทุนเดิม ผนวกกับมีดหักเล่มนี้เข้าไปอีก หนิววั่งจะมีชีวิตรอดต่อไปได้หรือไม่ก็ยังไม่รู้

ไป๋ยี่เฟยชะงักนิ่งอยู่ที่เดิม

ทุกคนต่างกลั้นลมหายใจ

จู่ๆ บรรยากาศก็เงียบเชียบลง จนแม้แต่เข็มตกก็ยังได้ยิน

หนิววั่งหันศีรษะมาด้วยความยากลำบาก คล้ายกับอยากยิ้มแต่กลับยิ้มไม่ออก เขาถามไป๋ยี่เฟยว่า “นายว่า......ฉันทำตัว......ย้อนแย้งมากใช่หรือเปล่า?”

ก่อนหน้านี้เขาทรยศไป๋ยี่เฟย และรู้ว่าถ้าเขาทรยศไป๋ยี่เฟยจะทำให้เขาต้องตาย แบบนี้ถึงจะสามารถช่วยลูกชายของเขาออกมาได้ แต่ตอนนี้ ยามที่ไป๋ยี่เฟยพบกับอันตรายอย่างแท้จริง เขากลับคิดยังไงก็คิดไม่ถึงว่าจะพุ่งออกไป

นี่ช่างเป็นการกระทำที่ย้อนแย้งโดยแท้จริง

แต่ไป๋ยี่เฟยไม่คิดเช่นนี้ เขาส่ายหน้า ไต่ขึ้นมาจากพื้นเดินมาหยุดตรงหน้าหนิววั่งทันที จากนั้นก็ประคองเขาไว้พลางพูดว่า “ไม่ใช่เลย ไม่ใช่ พี่หนิว......”

พอหนิววั่งได้ยินว่าไป๋ยี่เฟยยังเรียกเขาว่าพี่ เขาก็ฉีกยิ้มออกมาอย่างฝืนๆ “นายยังเรียกฉันว่าพี่หนิว ฉันก็......วางใจแล้ว”

เห็นอยู่ชัดๆ ว่าคนทั้งสองกำลังเผชิญกับการจากลาชั่วนิรันดร์ จู่ๆ กลับมีเสียงเสียงหนึ่งที่ทำให้คนรังเกียจแทรกเข้ามา

“ไม่ประมาณตนเอง!” สือหรั่นพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เป็นแค่ไก่อ่อนยังกล้ามาท้าประลองกับฉัน? หากยอมแพ้แต่แรก จะทำให้คนมาตายแทนแกได้ยังไง? เฮอะ ก็แค่หาเหาใส่หัวเท่านั้นเอง!”

“เป็นแค่ไก่อ่อนระดับที่สามก็คิดจะเมินฉัน ไม่ดูตัวเองบ้างว่ามีสิทธิ์นั้นหรือไม่ ถุย!”

ไป๋ยี่เฟยเวลานี้ไม่ได้สนใจสือหรั่น ตะโกนร้องเสียงสั่นแทน “หมอ หมอรีบมานี่เร็ว!”

หมอสองสามคนรีบรุดมาอย่างรวดเร็ว วางหนิววั่งไว้บนเปลหาม

มีคนตะโกนอีกเสียงว่า “รีบส่งไปโรงพยาบาล ต้องส่งไปโรงพยาบาลถึงจะได้”

ดังนั้นคนกลุ่มหนึ่งจึงมือเท้าวุ่นวายขึ้นมา

ไป๋ยี่เฟยยืนอยู่ที่เดิมมองดูทุกคนวุ่นหน้าวุ่นหลัง ภายในใจอยากจะรับได้เหลือเกิน

คำพูดของสือหรั่นเมื่อกี้ยังติดอยู่ในหัวสมอง ประกอปรกับภาพที่หนิววั่งขวางมีดเพื่อตนเอง ก็ยังวนเวียนไม่หยุดเช่นกัน สองมือเขากำเป็นหมัด โอบขึ้นเบาๆ สองตาเปลี่ยนเป็นแดงก่ำ

นี่เป็นประกายสีแดงที่ไม่ปกติอย่างมาก และในดวงตาเขาไม่เคยปรากฎมานานแล้ว

เขาหมุนกาย มองไปทางสือหรั่น กัดฟันพูดเสียงลอดไรฟันว่า “ฉันจะฆ่าแก!”

คนมากมายพอเห็นดวงตาสีแดงอันแปลกประหลาดคู่นั้นของไป๋ยี่เฟย ก็พากันตกตะลึงกันไปหมด

ซาเฟยหยางหัวคิ้วขมวดขึ้นมา ไป๋หยุนเผิงก็สองตาเบิกกว้าง

ฉีฉีกลับสงสัยอย่างมาก “ดวงตาของเขา......เกิดอะไรขึ้น?”

คำพูดของฉีฉีทำให้ไป๋หยุนเผิงได้สติขึ้นมาทันที รีบกล่าวกับไป๋ยี่เฟยว่า “ไป๋ยี่เฟย รีบสงบจิตใจเร็ว!”

พูดจบ ไป๋หยุนเผิงก็จะพุ่งเข้าไป แต่ถูกฉินซานขวางเอาไว้

ไป๋หยุนเผิงกล่าวอย่างร้อนใจว่า “เขาจะเป็นอย่างนี้ต่อไปไม่ได้ รีบไปหนุดเขาเร็ว!”

ฉินซานส่ายหน้าน้อยๆ แล้วกล่าวว่า “เลือกเอง ก็ควรรับผิดชอบเอง”

พอไป๋หยุนเผิงได้ยินคำพูดนี้ก็ตกตะลึงเป็นอย่างยิ่ง

......

สือหรั่นอดหัวเราะคำพูดของไป๋ยี่เฟยไม่ได้ ทั้งหมดนี่เป็นเพียงเสียงร้องคำรามของไก่อ่อนที่จนตรอกตัวหนึ่งเท่านั้น ไม่มีการข่มขู่ใดๆ โดยสิ้นเชิง

ฝีมือระหว่างพวกเขาห่างชั้นกันมากขนาดนั้น ไป๋ยี่เฟยคิดจะฆ่าเขา ช่างเป็นความคิดเพ้อเจ้อเสียเหลือเกิน

“อาศัยไก่อ่อนอย่างแกก็คิดจะฆ่าฉัน? ล้อเล่นอะไรกัน? แค่เท้าข้างเดียวของกูก็เตะมึงตายได้แล้ว!” สือหรั่นเยาะเย้ยอย่างไม่ใส่ใจ

ไป๋ยี่เฟยเดินเข้าไปหาสือหรั่นทีละก้าว

สือหรันเห็นดวงตาสีแดงฉานของเขาไม่ชัด จึงชะงักนิ่งไปทันที จากนั้นสีหน้าพลันแปรเปลี่ยนไปใหญ่หลวง

ยามนี้ จู่ๆ ไป๋ยี่เฟยก็ใช้พลัง จนดินที่ใต้เท้าปริร้าวราวกับใยแมงมุม จากนั้นตัวของไป๋ยี่เฟยก็พุ่งไปหาสือหรั่นราวกับกระสุนปืนใหญ่