บทที่ 709 หัวเราะเยาะ

ดังนั้นไป๋เฟยหลงจึงเงียบลง และที่เงียบเช่นนี้ก็คือการเห็นด้วยกลายๆ

บอดี้การ์ดคนนี้ที่อยู่ตรงหน้าเป็นยอดฝีมือระดับที่สามชั้นสูง ส่วนไป๋ยี่เฟยเป็นแค่ระดับที่สามชั้นกลาง แถมตอนนี้ยังได้รับบาดเจ็บหนัก

คนชุดดำที่อยู่ข้างกายไป๋ยี่เฟยมีแค่สองคน คนหนึ่งตอนนี้กำลังนอนสลบอยู่บนพื้น อีกคนหนึ่งเป็นแค่ระดังสี่ชั้นกลางเท่านั้น คนอย่างพวกเขาต้องการจับตัวไป๋ยี่เฟย ก็ทำได้ง่ายดายอย่างยิ่ง

แต่ไป๋ยี่เฟยไม่มีความตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย ถึงขั้นยังพยุงตัวขึ้นมาหัวเราะเยาะเบาๆ

การหัวเราะเยาะเช่นนี้ถูกยอดฝีมือเห็นเข้าก็โกรธจัดยิ่งกว่าเดิม เพราะรู้สึกว่าตนเองถูกดูแคลน

คนคนนั้นตะโกนเสียงดังว่า “ไป๋ยี่เฟย นี่แกหาเหาใส่หัวเองนะ วันนี้จะทำให้แกได้เห็นจุดจบที่กล้าหัวเราะเยาะฉัน!”

หลังพูดประโยคนี้จบ ก็พุ่งเข้าไปหาไป๋ยี่เฟย

“พลั่ก!”

ตอนที่ทุกคนยังไม่ทันได้ตั้งตัว คนคนนั้นก็ปลิวกระเด็นออกไปทันที กระแทกเข้ากับกำแพงห้อง เกิดเป็นเสียงของตกลงกับพื้น

ทุกคนต่างตะลึงงันกันไปหมด มองไป๋ยี่เฟยอย่างไม่เชื่อสายตา

ไป๋ยี่เฟยไม่ได้ขยับตัวเลยสักนิด แค่เพิ่มน้ำเสียงเหน็บแนมว่า “ตอนนี้นอกจากมือสองข้างแล้ว ก็ยังมีขาคู่นั้นอีก”

เวลานี้เองที่ข้างตัวไป๋ยี่เฟยมีคนคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้น

พวกเขาไม่ได้สังเกตเลยว่าชายวัยกลางคนคนนี้โผล่มาตั้งแต่เมื่อไหร่ อีกทั้งเขาแค่แตะเบาๆ ก็อัดยอดฝีมือระดับที่สามคนนั้นกระเด็นออกไปด้วยหมัดเดียว

คนทั้งหมดต่างมองคนผู้นั้นอย่างตกตะลึง

ไม่ต้องบอก คนผู้นี้ย่อมเป็นซาเฟยหยาง

อันที่จริงซาเฟยหยางอยู่ตรงนี้มาตลอด เพียงแค่พวกเขาไม่เคยสังเกตเห็นเท่านั้นเอง

พวกเขาเหล่านี้ไม่ได้ไปสถานที่เมื่อวาน ย่อมไม่รู้จักซาเฟยหยางผู้นี้ ดังนั้นพวกเขาจึงตกตะลึงอย่างมาก

ไป๋ยี่เฟยไม่ได้หันไปมองพวกเขาอีก แต่กล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า “นายซา รบกวนคุณทำลายมือเท้านายคนนั้นให้ด้วย”

ไป๋เฟยหลงพลันตกใจทันที ต่อมาก็กล่าวอย่างรีบร้อนว่า “ไป๋ยี่เฟย ฉันเป็นลุงเธอนะ เขาเป็นลูกน้องฉัน เธออย่าทำเกินไปนักสิ!”

เพราะมีซาเฟยหยาง ไป๋เฟยหลงจึงถูกทำให้ตกใจกลัว

เรื่องเมื่อเย็นวาน พวกเขาแค่ได้ยินจากข่าวลือ อีกทั้งในมุมมองของพวกเขาข่าวลือพวกนี้ก็แค่พูดเกินจริงเท่านั้น รู้สึกว่าไป๋ยี่เฟยหนีออกมาได้อย่างปลอดภัย ก็บุญมากแล้ว

แต่เรื่องเหล่านี้เป็นไป๋หยุนเผิงกับหลินขวางจงใจทำเช่นนี้

ทว่าไป๋เฟยหลงคิดไม่ถึงว่าในบรรดาลูกน้องของไป๋ยี่เฟย จะถึงกับมียอดฝีมือที่น่ากลัวขนาดนี้ด้วย

ไป๋ยี่เฟยฟังคำพูดของไป๋เฟยหลงแล้ว จึงทนหัวเราะเยาะไม่ไหว “คุณบอกว่าคุณเป็นลุงของผม?”

“ที่พูดมาก็จริงอยู่ ลูกน้องของคุณลุงก็คือพี่น้อง แล้วลูกน้องของผมไม่ใช่พี่น้อง?

“พี่น้องผมเป็นห่วงผม เฝ้าประตูให้ผม ไม่ให้คนแปลกหน้าเข้ามา เขาทำผิดอะไร?”

“แต่คุณเพียงเพราะสิ่งนี้ ก็ให้ลูกน้องคุณเล่นงานพี่น้องผมจนมีสภาพแบบนี้ ยังบอกว่าไม่เกินไปอีกหรือ?”

“ยิ่งกว่านั้นหากผมทำเกินไปบ้าง คุณจะทำอย่างไรได้?”

ไป๋เฟยหลงอ้าปาก แต่กลับพูดไม่ออกสักคำ

ไป๋เฟยหลงเป็นฝ่ายผิดจริงๆ แม้ภายในใจจะไม่พอใจมากเพียงใด แต่ก็ไม่กล้าให้คนลงมืออีก ถึงอย่างไรก็ยังมีซาเฟยหยางอยู่ที่นี่อีกหนึ่งคน

และซาเฟยหยางไม่ได้สนใจว่าไป๋เฟยหลงเห็นด้วยหรือไม่ เขาฟังเพียงคำพูดของไป๋ยี่เฟย ดังนั้นตอนที่ทั้งสองคนกำลังสนทนากัน เขาก็เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าคนคนนั้นแล้ว

คนคนนั้นตกใจจนโบกมือติดๆ กัน “ไม่ๆๆ ผมสำนึกผิดแล้ว ผมขอโทษ ผม......”

“อ๊าก!”

คำพูดของเขาถูกแทนที่ด้วยเสียงร้องโหยหวน

การกระทำของซาเฟยหยางรวดเร็วมาก ยื่นมือข้างหนึ่งออกไปเฉยๆ หักไปที่มือของคนคนนั้นเบาๆ ก็หักแล้ว

ไป๋เฟยหลงพลันตาแดงอย่างร้อนใจทันที น้ำเสียงเองก็อ่อนลงกว่าเดิมมาก “ไป๋ยี่เฟย เห็นแก่หน้าลุง มีอะไรก็พูดกันดีๆ”

เขาคิดว่าขอเพียงเขาวางท่าทีให้อ่อนลง ไป๋ยี่เฟยก็จะแล้วกันไป แต่เขาไม่ได้รู้จักไป๋ยี่เฟยเลยสักนิด

ไป๋ยี่เฟยเพียงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “คำที่ผมเคยพูดไปแล้วจะต้องทำให้ได้ เรื่องนี้ไม่มีการต่อรอง จะหน้าใครก็เปล่าประโยชน์ รวมถึงไป๋หยุนเผิงด้วย!”

“กร๊อบ!”