บทที่ 710 ออกตัวอย่างช้าๆ

สุดท้ายเธอได้แต่พูดออกมาคำหนึ่งว่า “ขอบคุณคุณไป๋มากที่ช่วยชีวิต”

เพราะตอนนี้ถูกผ้าพันแผลปิดไว้ครึ่งใบหน้า ฟางหยันจึงมองเห็นหน้าเขาไม่ชัด ดังนั้นจึงจำไป๋ยี่เฟยไม่ได้ ว่าก็คือคนคนนั้นที่พาเธอเข้าเมืองหลวง

ที่พูดไม่ใช่ไป๋ยี่เฟยแต่เป็นเฉินห้าว “เมื่อวานตอนเย็นเธอเห็นอะไร?”

พอฟางหยันคิดถึงเรื่องของเมื่อวานตอนเย็น ก็อดสั่นเทาด้วยความหนาวเหน็บไม่ได้

ต่อมาฟางหยันก็เล่าเรื่องทั้งหมดให้ไป๋ยี่เฟยฟัง

พอไป๋ยี่เฟยฟังถึงตอนที่ซุนเหาทารุณพ่อลูกหนิววั่ง ทางหนึ่งก็กำหมัดแน่น อีกทางหนึ่งก็กัดกรามตนเองแน่น

หลังฟางหยันพูดจบ ไป๋ยี่เฟยก็โบกมือด้วยท่าทีเรียบเฉย

เฉินห้าวก็พูดว่า “คุณหนูหยัน คุณไปได้แล้ว”

ฟางหยันเอ่ยขอบคุณอีกครั้ง ตัดใจจากไปไม่ลงอยู่บ้าง อันที่จริงยังมีความรู้สึกผิดหวังอยู่ด้วย เพราะเธอยังไม่ได้เห็นใบหน้าที่แท้จริงของไป๋ยี่เฟย

เรื่องมาถึงตรงนี้ก็ใกล้จะสิ้นสุดแล้ว

แต่อันที่จริงมีเรื่องบางเรื่องเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น

......

ในวิลล่าแห่งหนึ่งของเมืองหลวง

คนของสิบตระกูลใหญ่มารวมตัวกัน เรื่องที่หารือกันทำให้พวกเขาทั้งโกรธทั้งหวาดกลัว

“หนิววั่งตายแล้ว”

“ฉันก็ได้ยินแล้วเหมือนกัน”

“เขาจะตามหาพวกเราจริงๆ เหรอ?”

“ไม่ว่าอย่างไร เตรียมพร้อมไว้ก่อนเถอะ”

“ฉันรู้สึกว่าไม่จำเป็น แค่แสร้งทำเท่านั้น ใครจะเชื่อกัน?”

“กันไว้ดีกว่าแก้ เตรียมไว้สักหน่อยดีกว่า”

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ทำไมพวกเราไม่ชิงลงมือก่อนล่ะ”

“ใช่ คุณชายตระกูลหูเรา เป็นเพราะเขาถึงได้ตาย จะได้แก้แค้นพอดี!”

“ตระกูลจูของเราก็ด้วย!”

......

สิบวันให้หลัง สนามบินแห่งหนึ่งในเมืองหลวง

คนกลุ่มหนึ่งอาการบาดเจ็บยังไม่หายดีทั้งหมด แต่ตอนนี้กลับเตรียมจะขึ้นเครื่องแล้ว

นี่เป็นเครื่องบินส่วนตัวลำหนึ่งที่หลินขวางเตรียมไว้ให้พวกเขา

หลังขึ้นไปนั่งอยู่บนเครื่องบินแล้วไป๋ยี่เฟยก็มองออกไปนอกหน้าต่าง สองตาเลื่อนลอย ราวกับกำลังใจลอย

ผ้าพันแผลบนศีรษะถอดออกไปเยอะแล้ว เหลือไว้แค่ตรงหน้าผาก

หลังจากที่ทุกคนขึ้นเครื่องกันหมดแล้ว จางหัวปินก็เดินมาหาเขาที่กำลังใจลอยอยู่ จากนั้นก็ตบๆ ที่ไหล่เขา “ไม่มีคนแล้ว ไปเถอะ”

พอได้ยินคำว่าไม่มีคนสามคำนี้ ใจของไป๋ยี่เฟย ก็เจ็บแปลบอย่างรุนแรง

เขามองไปรอบๆ รู้สึกขาดคนไปมากโข

ตอนมาเห็นๆ อยู่ว่ามีคนตั้งมากมาย ตอนนี้กลายเป็นโล่งขึ้นมาเสียแล้ว

“ไปกันเถอะ......” ไป๋ยี่เฟยเอ่ยขึ้นมาเบาๆ คำหนึ่ง

เครื่องบินค่อยๆ ออกตัวอย่างช้าๆ ขึ้นไปบนท้องฟ้า

และเวลานี้เอง ภายในอาคารใหญ่แห่งหนึ่งที่อยู่ด้านข้าง มีคนกำลังจ้องเครื่องบินลำนี้อยู่ตลอด

คนคนนี้ก็คือหลิ่วจางเฟิงที่ไม่ได้ปรากฏตัวมานานแล้ว

และยังมีผู้หญิงอีกคนที่ไป๋ยี่เฟยรู้จัก ฉุงลี่หย่า

ฉุงลี่หย่าถามเสียงเรียบ “จะปล่อยให้เขาไปแบบนี้น่ะเหรอ?”

พอหลิ่วจาวเฟิงได้ยินก็เผยรอยยิ้มประหลาดออกมา “ต้องการทำให้คนคนหนึ่งตาย จะลงมือเองไปทำไม ไม่ใช่หรือ?”

“สิบตระกูลใหญ่” ฉุงลี่หย่าเอียงศีรษะเล็กน้อย