บทที่ 711 พวกเรารักคุณ

ในเวลานี้อยู่บนเก้าอี้หวายของสวนดอกไม้อีกฝั่งหนึ่ง มีคู่รักกำลังจูบกันกอดกันอยู่

หลังจากหยางเฉียวได้เห็นใบหน้าแดงขึ้นทันที

สวีลั่งสังเกตเห็นหยางเฉียวแล้ว จากนั้นก็หันหน้าไปมองหนึ่งทีเช่นกัน ทันใดนั้นสีหน้าก็แดงขึ้นเล็กน้อย ยังมีความอึดอัดเล็กน้อยพูดว่า “วัยรุ่นเหล่านี้ในปัจจุบันช่างไม่รู้จักอายจริงๆ!”

“แต่ว่า......” สวีลั่งหยุดชะงักหนึ่งที

ได้ยินว่าหยุดชะงักแล้ว โดยจิตใต้สำนึกของหยางเฉียวเงยหน้าไปมองสวีลั่ง จากนั้นก็เห็นสวีลั่งมีลักษณะท่าทีที่แบบอยากรู้อยากเห็น พูดว่า “แต่ว่าความรู้สึกที่จูบกันเป็นแบบไหนหรือ?”

หยางเฉียวอึ้งชะงักหนึ่งที จากนั้นสีหน้ายิ่งแดงแล้ว ก้มหัวลงอย่างแรง อยากจะหารอยร้าวสักที่ทะลวงเข้าไป

และฉีฉีที่หลบอยู่หลังต้นไม้หมุนตัวไป ซุกซ่อนตัวเองไว้โดยสิ้นเชิง จากนั้นเงยหน้าขึ้นฟ้ากะพริบตาอย่างรุนแรง อยากจะกะพริบให้น้ำตาที่ใกล้จะไหลออกมากลับคืนไป

......

ไป๋ยี่เฟยกลับถึงบ้าน ได้เห็นหลี่เสว่ภรรยาของตนเองกำลังรอเขาอยู่ในลานบ้าน

ชั่วพริบตาเดียวใจของไป๋ยี่เฟยก็พึงพอใจแล้ว

ตอนเย็นทั้งสองคนอาบน้ำเสร็จนอนอยู่บนเตียง หลี่เสว่กอดไป๋ยี่เฟยไว้ ลูบหัวของไป๋ยี่เฟยอยู่อย่างเบาๆรักเอ็นดูถามว่า “เจ็บไหม?”

ไป๋ยี่เฟยส่ายหัวเล็กน้อย ก็กอดหลี่เสว่ไว้เช่นกัน ดมแล้วดมอีกอยู่ที่ลำคอของหลี่เสว่อย่างแรง ดมกลิ่นหอมที่อยู่บนกายของหลี่เสว่ พึงพอใจพักหนึ่ง

ทั้งสองคนกอดกันไว้อย่างเงียบๆสักพัก อยู่ดีๆไป๋ยี่เฟยพูดว่า “ขอบคุณครับ ภรรยาจ๋า”

ไม่มีต้น ไม่มีปลาย แต่ว่าหลี่เสว่ฟังเข้าใจเลย

ตอนที่คนพบเจอกับสภาพที่ลำบากยากแค้นที่ตนเองไม่สามารถแก้ไขจัดการได้ ล้วนมักจะรู้สึกหมดหนทางมากและอยู่ในเวลานี้สามารถทำให้คุณประคองต่อไปได้โดยส่วนใหญ่ล้วนมักจะเป็นจุดเล็กน้อยนั้น ถ้าไม่ก็เป็นเรื่องเรื่องหนึ่งถ้าไม่ก็เป็นคนคนหนึ่ง แต่พูดจนถึงสุดท้ายยังคงเพราะว่าคนคนหนึ่ง

ไป๋ยี่เฟยไม่ต้องพูดมาก หลี่เสว่ก็รู้ว่าอยู่ในเมืองหลวงเกิดอะไรขึ้น ถึงยังไงหลี่เสว่ก็เคยเป็นรองประธานสหพันธ์ธุรกิจอยู่ช่วงหนึ่ง

หลี่เสว่นึกถึงความล่อแหลมอันตรายในตอนนั้นก็เจ็บปวดใจกับนึกกลัวในภายหลังอย่างมาก แต่ว่าเธอยังสามารถเข้าใจถึงไป๋ยี่เฟย

หลี่เสว่ลูบศีรษะของไป๋ยี่เฟยลูบแล้วลูบอีก พูดเสียงเบาๆว่า “อยากทำก็ไปทำเถอะ เรื่องที่พวกเราจะวางมือช้าสักหน่อยก็ได้”

ไป๋ยี่เฟยเงียบไปเลย

หลี่เสว่ไม่ได้รอให้ไป๋ยี่เฟยตอบกลับ ก้มหัวลงเล็กน้อยจ้องมองหนึ่งที จึงพบเห็นไป๋ยี่เฟยถึงขนาดกอดเธอไว้นอนหลับไปแล้ว

หลี่เสว่อมยิ้มหนึ่งที สายตาอ่อนโยน ใช้มือขาวสะอาดหมดจดคู่นั้นลูบหน้าของไป๋ยี่เฟยอยู่อย่างเบาๆ

“สามีจ๋า แท้ที่จริงฉันมีข่าวดีเรื่องหนึ่งอยากจะบอกคุณ”

“แต่ว่าฉันกลัวว่าเนื่องด้วยเหตุนี้คุณกลับเพิ่มความกังวลอีก จัดการเรื่องราวก็จะไม่มีความเด็ดขาดอย่างเมื่อก่อน”

“ระมัดระวังรอบคอบแท้ที่จริงก็ไม่มีอะไรไม่ดี แต่ว่าตอนนี้ไม่ได้”

“สามีจ๋าพวก......เรารักคุณ”

......

หลังจากสามวัน

ในสุสานเมืองเทียนเป่ย หนิวต้ายลูกชายของหนิววั่งกำลังยืนอยู่หน้าป้ายศิลาหน้าหลุมฝังศพของหนิววั่ง

มือทั้งสองของหนิวต้ายล้วนเต็มไปด้วยผ้าพันแผล ดอกไม่สดที่เขาถือมาได้เพียงแต่ใช้แขนหนีบไว้

หนิวต้ายจ้องมองรูปถ่ายหนิววั่งที่อยู่บนป้ายศิลาหน้าหลุมฝังศพอย่างเย็นชา หนิววั่งที่อยู่ในรูปถ่ายยังอมยิ้มอยู่

“คราวนี้ท่านพอใจแล้วล่ะ?”

“ผมไม่เข้าใจจริงๆ ทำไมท่านสามารถเชื่อคนนอกคนหนึ่งไม่สนใจไยดีความเกิดการตายของลูกชายแท้ๆล่ะ?”

หนิวต้ายสีหน้าหนาวเย็น ทั้งมีความบิดเบี้ยวเล็กน้อย “ตกลงว่าท่านเคยถือว่าผมเป็นลูกชายของท่านหรือไม่?”

“ตกลงว่าท่านคิดยังไงกันแน่?”

“ยังไปรับมีดแทนเขาหรือ? ท่านเคยนึกถึงผมหรือไม่ล่ะ?”

“อ่า?”

เขาพูดอยู่ยิ่งมายิ่งโมโห ดอกไม้ที่เดิมทีควรวางไว้อยู่หน้าป้ายศิลาหน้าหลุมฝังศพ ถูกเขาโยนทิ้งอยู่กับพื้นโดยตรง ยังใช้เท้าเหยียบอย่างรุนแรง

“แม่ยังบอกว่าให้ผมมาเยี่ยมท่าน เยี่ยมเหี้ยอะไร ท่านมีสิทธิอะไรหรือ? ตอนที่ผมถูกพวกเขาตัดนิ้ว ทำไมไม่ไปขอร้องคนล่ะ?”

“รู้หรือไม่เวลานั้นผมมีความหวาดกลัวกับหมดหนทางขนาดไหน?”

“ท่านไม่คู่ควรเป็นพ่อของผมเลยสักนิด!”

“ฮึ! ท่านวางใจ ผมจะไปหาไป๋ยี่เฟยแก้แค้น แต่ว่า ไม่ใช่เพื่อท่านแต่เพื่อตัวผมเอง!”