บทที่ 716 ลักษณะท่าทีที่รู้จักความน่าเอ็นดู

แต่ตอนที่เขาได้ยินเสียงดังนั้น ชั่วพริบตาเดียวที่มองเห็นไป๋ยี่เฟยถูกชนลอยออกไป ล้วนได้สติแล้วทั้งตัว ในเวลาเดียวกันได้สติก็ มึนงงแล้วเช่นกัน

ไป๋ยี่เฟยถูกชนล้มสลบไปโดยตรง

......

ความรู้สึกของไป๋ยี่เฟยพร่ามัวมาก รู้สึกเหมือนกำลังฝันอยู่

เขาดูเหมือนมองเห็น เขากอดไป๋ยี่หลิงที่ยังแค่ไม่กี่เดือนกำลังหยอกเธอยิ้ม

ยังมองเห็นลักษณะท่าทีที่หัดเดินเตาะแตะ ลักษณะท่าทีที่ฝึกพูดอย่างลำบาก ลักษณะท่าทีที่ชัดเจนไพเราะเรียกเขาว่าพี่ชายของไป๋ยี่หลิง

ยังมีต่อมา น้องสาวเติบโตแล้ว ลักษณะท่าทีที่รู้จักความน่าเอ็นดู ลักษณะท่าทีที่เอาเงินเธอไปซื้อขนมเปี๊ยะใหญ่.....

“เฮ้อ!”

อยู่ดีๆไป๋ยี่เฟยลืมตาขึ้น ความรู้สึกกลับคืนมา มองแล้วมองอีกอย่างละเอียด พบเห็นคือบนเพดานสีขาวในห้องผู้ป่วยของโรงพยาบาล ข้างหูมีเสียงติกๆของเครื่องมือดังอยู่

ไป๋ยี่เฟยสูดลมหายใจลึกๆหลายที จากนั้นอยู่ดีๆนึกถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมา

น้องสาวจากไปแล้ว จะไม่กลับมาอีกแล้ว

อยู่ข้างเตียงผู้ป่วยมีคนมากมายล้วนเฝ้าไป๋ยี่เฟยอยู่ เฉินห้าว ไป๋หู่ สวีลั่ง หยางเฉียวอีกทั้งเฉินอ้าวเจียวที่กำลังรักษาแผลอยู่ก็อยู่ด้วยเช่นกัน

รวมกับหลี่เสว่ที่ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวล

หลังจากมองเห็นไป๋ยี่เฟยตื่นแล้ว ล้วนร้อนใจรุมเข้ามา

ไป๋ยี่เฟยพูดเบาๆว่า “ผมไม่เป็นไร”

เห็นสภาพแบบนี้ ทุกคนล้วนโล่งอกหนึ่งที

แต่ว่าคำพูดไป๋ยี่เฟยนี้ กลับทำให้ใจของหลี่เสว่เจ็บจี๊ดอย่างรุนแรง

หลี่เสว่คิดว่าหลังจากไป๋ยี่เฟยตื่นแล้วอาจจะร้องไห้ อาจจะโมโห อาจจะพูดว่าตัวเองอยากอยู่เงียบๆคนเดียว

แต่ว่าเขาล้วนไม่มี เขาสงบมาก สงบจนน่ากลัว

หลี่เสว่คือภรรยาของไป๋ยี่เฟย ความรักของคนทั้งสองลึกซึ้งมาก เธอรู้สึกได้ว่าไป๋ยี่เฟยใกล้จะค้ำจนไม่ไหวแล้ว

ดังนั้นเธออดไม่ไหวที่จะแอบน้ำตาไหล

ไป๋ยี่เฟยมองเห็นหลี่เสว่ร้องไห้แล้ว ก็เลยปลอบโยนเสียงเบาๆกับเธอว่า “ภรรยาจ๋า นี่ไม่ใช่ความผิดของคุณ อย่าคิดมาก วันหลังก็อย่าโง่ขนาดนี้เลย”

หลี่เสว่ยิ่งร้องไห้หนักอีก

“ฮือ ฮือ....”

......

ระหว่างที่ไม่รู้เนื้อรู้ตัวก็ถึงเวลาพิธีฝังศพของไป๋ยี่หลิงแล้ว

วันพิธีฝังศพ คนทั้งหลายล้วนสวมใส่เสื้อสีดำนอกจากญาติๆเพื่อนๆพี่น้อง ยังมีพวกผู้บริหารระดับสูงของเฟยเสว่กรุ๊ป พวกเขาก็มาเช่นกัน

ทุกๆคนล้วนเข้าไปปลอบโยนหลายคำต่างคนต่างทำความเคารพ ไป๋ยี่เฟยกับหลี่เสว่ก็เคารพกลับเช่นกัน

ยุ่งไปทั้งวันพิธีฝังศพเสร็จแล้ว

กระบวนการทั้งหมดตั้งแต่รู้ว่าไป๋ยี่หลิงตายแล้วจนถึงเสร็จสิ้นพิธีฝังศพ ไป๋ยี่เฟยล้วนไม่เคยร้องไห้

หลิวจื่อหยุนก็เลยดึงมือของหลี่เสว่ไว้เกลี้ยกล่อมพูดกับเธอว่า “เสว่เอ๋อ กลับไปพูดโน้มน้าวใจเขาสักหน่อย ฉันเห็นเขาล้วนไม่ได้ร้องไห้มาโดยตลอด นี่ไม่ใช่เรื่องดีนะ เขาอั้นไว้อยู่ในใจอย่างนี้จะไม่ดีนะ”

หลี่เสว่ขอบตาแดงพยักหน้าต่อๆกัน

รอคนทั้งหลายล้วนไปแล้ว ไป๋ยี่เฟยจึงนั่งยองๆอยู่หน้าป้ายศิลาหน้าหลุมฝังศพของไป๋ยี่หลิง ลูบรูปถ่ายของยี่หลิงที่อยู่บนป้ายศิลาหน้าหลุมฝังศพอยู่อย่างเบาๆ

หลี่เสว่เฝ้าอยู่ข้างกายเขาอย่างเงียบๆ

แต่ว่าก็อยู่ในเวลานี้ อยู่ดีๆเธอรู้สึกถึงว่าท้องทรมานมาก เธอมีความรู้สึกคลื่นไส้อยากจะอาเจียน อดไม่ไหวเลย จากนั้นวิ่งไปที่ไกลๆจับต้นสนไว้อาเจียนออกมาเลย

“อ้วก!”

แต่ว่าท้องทรมานขนาดไหน เธอไม่ว่าจะอาเจียนยังไง ก็อาเจียนไม่ออก

จากนั้นเขารู้สึกถึงว่าข้างหลังของตนเอง ถูกมือใหญ่ข้างหนึ่งลูบอยู่เบาๆ

ไป๋ยี่เฟยเป็นห่วงถามว่า “เป็นยังไงล่ะ?”

หลี่เสว่แปลกใจหันหน้าไปมองไป๋ยี่เฟย กลับเห็นเขาสงบมากเหมือนเดิม บนใบหน้าเพียงแค่มีความห่วงใยเล็กน้อยอย่างนั้นเท่านั้น

หลี่เสว่รู้สึกว่านี่ไม่ปกติมาก

เธอตอบกลับอย่างเบาๆว่า “ไม่เป็นไร กระเพาะไม่สบาย”