บทที่ 717 ไกด์

ฟางหยันประหลาดใจจ้องมองไป๋ยี่เฟย

ฟางหยันเป็นดาราที่ได้รับความนิยมมีแฟนคลับมากมายคนหนึ่งนะ เดินอยู่บนถนนใหญ่ย่อมต้องใส่ผ้าปิดปากกับแว่นกันแดดและ หมวกแก๊ปอยู่แล้ว อย่างนี้จึงไม่ถูกคนจำได้

ไป๋ยี่เฟยเงยหน้าจ้องมองหนึ่งที จำฟางหยันได้ ก็มีความประหลาดใจเล็กน้อยเช่นกัน “เป็นคุณหรือ?”

สาเหตุที่ฟางหยันจำเขาได้ เป็นเพราะว่าไป๋ยี่เฟยพาเขามาถึงเมืองหลวง แต่ไม่ได้เนื่องเพราะไป๋ยี่เฟยคือไป๋ยี่เฟย ถึงยังไงตอนที่เธอไปพบกับไป๋ยี่เฟยในตอนแรก ไม่ได้เห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของไป๋ยี่เฟยเลย

ฟางหยันเจอคนที่คุ้นเคยอยู่ที่นี่ ดีใจมากพูดว่า “ก่อนหน้านั้นไม่ใช่บอกว่ามีการร่วมงานกับอสังหาริมทรัพท์หลันโปกั่งหรือ? พรุ่งนี้เป็นการออดิชั่น วันนี้ก็มาถึงเมืองเทียนเป่ยล่วงหน้า กลางคืนไม่มีอะไรก็ออกมาเดินเล่น”

ฟางหยันถามไป๋ยี่เฟยอีกว่า “เป็นครั้งแรกที่ฉันมาถึงสถานที่นี้ คุณเป็นคนพื้นที่ ถ้าไม่ก็เป็นไกด์ให้ฉัน พาฉันไปเที่ยวสักหน่อยล่ะ?”

ไป๋ยี่เฟยขมวดคิ้วเล็กน้อย

ตอนนี้สมองเขาว่างเปล่าไปหมด นึกไม่ถึงมีสถานที่ไหนที่สามารถพาเธอไปเที่ยวเลยสักนิด ดังนั้นเขาส่ายหัวแล้วส่ายหัวอีก

ฟางหยันเห็นแบบนี้ นี่จึงสังเกตเห็นสีหน้าของไป๋ยี่เฟย “คุณนี่เป็นยังไงแล้วล่ะ? ทำไมรู้สึกว่าลักษณะท่าทีของคุณหมดอาลัยตายอยากมากล่ะ?”

ไป๋ยี่เฟยหยุดชะงักเล็กน้อย จากนั้นถามเธอว่า “ดื่มเหล้าไหม?”

ฟางหยันอยากรู้อยากเห็นจ้องมองไป๋ยี่เฟยหนึ่งที จากนั้นมั่นใจในตนเองเต็มเปี่ยมพูดว่า “ไป พี่ฟางเป็นพันแก้วไม่ล้มนะ!”

ไป๋ยี่เฟยพยักหน้าแล้วพยักหน้าอีกก็ไม่รู้สึกว่าฟางหยันกำลังคุยอวดอยู่ ถึงยังไงก็เป็นศิลปินคนหนึ่ง เป็นศิลปินอยากจะมีทรัพยากรย่อมต้องคบค้าสมาคมต่างๆนานาอย่างแน่นอน ความสามารถในการดื่มเหล้าก็จะไม่แย่มาก

ไป๋ยี่เฟยพาฟางหยันไปที่บาร์แห่งหนึ่งในบริเวณใกล้เคียง

บาร์นี้ใหญ่มาก แต่กลับสลับซับซ้อนมาก

นอกจากสามารถดื่มเหล้าเต้นก็ยังมีรายการอื่นๆ

อย่างเช่นว่าแข่งมวยปล้ำได้ อย่างเช่นร้องเพลงได้อีก

เพราะว่าเธอเห็นเวทีอันหนึ่งที่อยู่กลางบาร์ บนเวทีก็มีผู้ชายรูปร่างใหญ่สองคนกำลังแข่งมวยปล้ำอยู่ แต่อยู่บนเวทีอีกฝั่งหนึ่งจะมีวงดนตรีวงหนึ่งในมือถือเครื่องดนตรีไว้ กำลังส่ายหัวร้องเพลงร็อคอย่างบ้าคลั่งอยู่

ยังมีอีกฝั่งหนึ่งมีวงล้อหมุนใหญ่อันหนึ่ง ทุกคนยืนอยู่ที่ข้างๆวงล้อหมุนข้างบนวงล้อหมุน มีคนหนึ่งรับผิดชอบหมุนโดยเฉพาะ เข็มชี้ของวงล้อหมุนชี้ไปถึงใครคนนั้นก็ดื่มเหล้า และข้างบนก็ยังมีตัวเลขที่สอดคล้องกัน ตัวเลขเป็นเท่าไหร่ก็ดื่มเท่านั้น

คนเหล่านั้นเล่นจนคึกคักไม่ธรรมดา

ฟางหยันมองเห็นสภาพที่คึกคักขนาดนี้มีความประหลาดใจเล็กน้อย “คิดไม่ถึงอยู่ในเมืองเล็กๆอย่างนี้ยังมีบาร์แบบนี้อยู่!”

ไป๋ยี่เฟยจ้องมองลักษณะท่าทีที่พูดเสียงดังของฟางหยัน ขมวดคิ้วเล็กน้อย เพราะว่าอยู่ในบาร์เสียงดังเกินไป ฟางหยันไม่พูดเสียงดังไม่ได้

แต่ว่าไป๋ยี่เฟยไม่มีความทะยานอยากจะพูด

ไป๋ยี่เฟยไปถึงหน้าเคาน์เตอร์บาร์ไม่ได้ร้องตะโกนเลย แต่ใช้เสียงตามปกติพูดว่า “เอาเหล้าสองขวด”

แต่พนักงานเสิร์ฟที่อยู่เคาร์เตอร์บาร์ฟังออก ให้เหล้าสองขวดแก่ไป๋ยี่เฟยกับฟางหยัน

ฟางหยันเห็นแบบนี้หัวเราะ แฮ่ๆ หนึ่งทีพูดว่า “คุณอยากจะทำให้ฉันเมาใช่หรือไม่ จากนั้นฉวยโอกาสทำอะไรกับฉันสักหน่อยหรือ?”

“ฉันบอกกับคุณ คุณอย่าฝันดีที่สุด ความสามารถในการดื่มเหล้าของฉันดีมากนะ อีกทั้งฉันก็ไม่อยากให้พรุ่งนี้เช้าตรู่ก็ขึ้นการค้นหายอดนิยม”

พูดคำนี้จบ หลังจากฟางหยันหาแก้วเทให้ตนเองจนเต็ม ก็จะไปเทให้ไป๋ยี่เฟยแต่ว่าเธอนิ่งอึ้งไปเลย

เพราะว่าไป๋ยี่เฟยยกขวดดื่มโดยตรง ก็เหมือนดั่งดื่มน้ำเปล่า

ฟางหยันตื่นตะลึงเหลือเกิน “ยอดเยี่ยมขนาดนี้หรือ?”

ฟางหยันรู้สึกว่าตนเองได้รับการยั่วยุ จากนั้นดื่มเหล้าในแก้วสองทีหมดเลย ก็ยกขวดดื่มเช่นกัน

สิ่งที่พวกเขาดื่มคือเหล้าแดง ไม่ใช่เหล้าขาว ถึงแม้ว่าความรุนแรงไม่เท่าเหล้าขาว แต่หนึ่งขวดลงไป ก็ยังมีการรับไม่ไหวเล็กน้อย ดังนั้นทั้งสองคนล้วนลอยๆเล็กน้อยแล้ว

หลังจากดื่มหมดแก้วหนึ่ง ย่อมทิ้งแว่นกันแดดของตนเองไว้บนเคาร์เตอร์บาร์อย่างแน่นอน พูดกับไป๋ยี่เฟยอย่างอาจหาญว่า “เห็นหรือยัง? ความสามารถในการดื่มเหล้าของพี่ฟางนี่ จะไม่ใช่คุยอวดอย่างแน่นอน โอ๊ะ.....โอ๊ะ คุณยังเอาอีกหรือ?”

คำพูดของฟางหยันยังพูดไม่จบ ไป๋ยี่เฟยก็บอกกับพนักงานเสิร์ฟว่า “เอาอีกสองขวด”

พนักงานเสิร์ฟเอาเหล้าสองขวดมาให้ ไป๋ยี่เฟยเปิดออกขวดหนึ่งดื่มต่อโดยตรง

ฟางหยันเห็นแบบนี้นิ่งอึ้งไปเลย

เห็นลักษณะท่าทีของไป๋ยี่เฟย ดูเหมือนตั้งใจซื้อความเมาอยู่ จากนั้นเธอไม่ได้ดื่มต่ออีกขวดหนึ่ง แต่ถามเขาว่า “พี่น้อง คุณเป็นยังไงแล้วหรือ? พบเจอกับเรื่องอะไรใช่หรือไม่?”

แต่ไป๋ยี่เฟยไม่ได้สนใจฟางหยัน มัวแต่ดื่มเหล้าด้วยตนเอง

ฟางหยันเห็นแบบนี้แย่งขวดเหล้าของไป๋ยี่เฟยมาทันที “เหว่ย อย่าดื่มเลย!”

“คุณก็แค่บอกว่าคุณได้พบเจอกับเรื่องอะไรล่ะ? ยังไงแต่ก่อนคุณก็เคยช่วยฉันครั้งหนึ่งคุณก็บอกกับฉันหน่อย ฉันอาจจะช่วยคุณได้”

“เพราะว่าเงินหรือ?” ฟางหยันอดไม่ได้ที่จะพูดคาดเดา